2001. Στον νεαρό δικηγόρο Κάσπαρ Λάινεν, ανατίθεται να υπερασπιστεί τον κύριο ύποπτο μιας θεαματικής υπόθεσης δολοφονίας, έναν Ιταλό που ζει στη Γερμανία επί 35 έτη. Σύντομα όμως θα ανακαλύψει ότι ο άνδρας που υπερασπίζεται, εμπλέκεται σε ένα από τα μεγαλύτερα νομικά σκάνδαλα της χώρας.

Σκηνοθεσία:

Marco Kreuzpaintner

Κύριοι Ρόλοι:

Elyas M’Barek … Caspar Leinen

Alexandra Maria Lara … Johanna Meyer

Heiner Lauterbach … Δρ Richard Mattinger

Franco Nero … Fabrizio Collini

Rainer Bock … Δρ Reimers

Manfred Zapatka … Hans Meyer

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Christian Zubert, Robert Gold, Jens-Frederik Otto

Παραγωγή: Marcel Hartges, Christoph Muller, Kerstin Schmidbauer

Μουσική: Ben Lukas Boysen

Φωτογραφία: Jakub Bejnarowicz

Μοντάζ: Johannes Hubrich

Σκηνικά: Josef Sanktjohanser

Κοστούμια: Gioia Raspe, Manfred Schneider

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Der Fall Collini

Ελληνικός Τίτλος: Υπόθεση Κολλίνι

Διεθνής Τίτλος: The Collini Case

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Der Fall Collini του Ferdinand von Schirach.

Παραλειπόμενα

  • Το βιβλίο, άρα και η ταινία, έχουν κάποια στοιχεία από την αληθινή υπόθεση του Friedrich Engel.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 25/10/2020

Δεν ήταν ο καταλληλότερος, για ένα τόσο υποσχόμενο -τύπου Γαβρά- στόρι, ο Marco Kreuzpaintner. Δείχνει να παίρνει μετά φόβου τα σημεία που θα μπορούσαν να απογείωναν το υλικό, αφήνοντας ανεκμετάλλευτη τη θριλερική ένταση που θα μπορούσε να παραχθεί. Παρόλα αυτά, δεν θα κάνει κι αυτό το λάθος που θα μείωνε αισθητά το φιλμ του, κι έχει και μια χροιά που το κοινό συνηθίζει να εκτιμά ιδιαίτερα.

Ενώ έχουμε γερμανικό κινηματογράφο, η Υπόθεση Κολλίνι είναι ένα υβρίδιο ανάμεσα σε αυτόν και τον ιταλικό. Αυτό δεν αφορά μονάχα το ότι σημαντικό μέρος της πλοκής αναφέρεται στη μεσογειακή χώρα, αλλά υπάρχει κι επί του ύφους. Εκεί εντέλει είναι και το καλύτερο κομμάτι της επεξεργασίας που προβαίνει ο Kreuzpaintner, μια και σε αυτό κρύβεται η νοηματική αξία του έργου. Κι αυτή στρέφεται σε πρώτο πρόσωπο στον γερμανό πολίτη, σαν να θέλει να του θυμίσει ότι στην πραγματικότητα δεν κάθισε ποτέ να κρίνει το σκοτεινό κομμάτι του παρελθόντος του, κάτι πχ που οι Ιταλοί έκαναν άμεσα. Δεν οξύνει βέβαια ποτέ τα πνεύματα, ούτε παρεμβάλει κάτι που θα «άναβε τα αίματα», ώστε να καταστήσει σαφές και στον εκτός Γερμανίας θεατή τον πρωταρχικό του στόχο.

Κρίνοντας το πιο γενικά, θα δεις μια ορθά κινηματογραφημένη και μοντέρνας αισθητικής ταινία, που κρατάει από τη μία τη γερμανική της σοβαρότητα, κι από την άλλη το συναίσθημα της Μεσογείου. Με αρωγό και τις πολύ καλές και υποταγμένες στο σενάριο ερμηνείες, έχουμε επί του συνόλου ένα φιλμ που συνομολογεί στη γενική αίσθηση ότι τα δικαστικά δράματα κερδίζουν εύκολα τον θεατή τους. Οι διάλογοι δεν είναι οι πλέον ευέλικτοι που θα έβρισκε κανείς σε ένα τέτοιο φιλμ, αλλά αρκούν για να φέρουν την ουσία που χρειάζονταν το στόρι.

Είναι και μια απάντηση πως δεν έχουν «καεί» ακόμα οι ταινίες που αναφέρονται σε εγκλήματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και το «κι άλλη μία» ελέγχεται μοιραία για το αν όντως περνάει εντέλει το μήνυμα εκεί που πρέπει ή απλά έχουμε πλεονασμό. Και όσο κι αν αφήνει θετικές εντυπώσεις το φιλμ από οποιαδήποτε άποψη κι αν το δεις, κρύβεται ένα κρίμα που ο «δυναμίτης» που βάζει είχε λίγη νιτρογλυκερίνη.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.