Ο Τζεφ Μπάουμαν είναι ένας 27χρονος εργατικός άντρας από τη Βοστόνη, που βρίσκεται στον μαραθώνιο της πόλης το 2013, με σκοπό να κερδίσει την Έριν, την πρώην κοπέλα του. Περιμένοντας τη στη γραμμή του τερματισμού, έρχεται η τρομακτική έκρηξη, και χάνει και τα δύο του πόδια. Αφού επανέρχονται οι αισθήσεις του στο νοσοκομείο, ο Τζεφ βοηθάει τις αρχές στην αναγνώριση του ενός βομβιστή, αλλά η προσωπική του μάχη έχει μόλις ξεκινήσει.

Σκηνοθεσία:

David Gordon Green

Κύριοι Ρόλοι:

Jake Gyllenhaal … Jeff Bauman

Tatiana Maslany … Erin Hurley

Miranda Richardson … Patty Bauman

Richard Lane Jr. … Sully

Clancy Brown … Jeff Bauman Sr.

Frankie Shaw … Gail Hurley

Danny McCarthy … Kevin

Carlos Sanz … Carlos Arredondo

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: John Pollono

Παραγωγή: Jake Gyllenhaal, David Hoberman, Todd Lieberman, Michel Litvak, Scott Silver

Μουσική: Michael Brook

Φωτογραφία: Sean Bobbitt

Μοντάζ: Dylan Tichenor

Σκηνικά: Stephen H. Carter

Κοστούμια: Leah Katznelson, Kim Wilcox

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Stronger
  • Ελληνικός Τίτλος: Stronger: Με τη Δύναμη της Ζωής

Σεναριακή Πηγή

  • Απομνημονεύματα: Stronger των Jeff Bauman, Bret Witter.

Παραλειπόμενα

  • Βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Jeff Bauman, όπως ο ίδιος την περιέγραψε στο ομώνυμο βιβλίο του του 2013.
  • Ο Jeff Bauman ήταν συνεχώς παρών στην παραγωγή. Συνεργάστηκε στενά με τον Jake Gyllenhaal, απαντώντας σε ερωτήσεις για τις κινήσεις του σώματος, τη χρήση των προσθετικών μελών και, κυρίως, για τη συναισθηματική του κατάσταση μετά την επίθεση.
  • Η ταινία αποφεύγει να επικεντρωθεί στην τρομοκρατική επίθεση. Ο David Gordon Green έχει δηλώσει ότι δεν τον ενδιέφερε να γυρίσει μια ταινία για την τρομοκρατία, αλλά μια ιστορία για το τι σημαίνει να συνεχίζεις να ζεις όταν όλος ο κόσμος σε αντιμετωπίζει ως ήρωα.
  • Η σκηνή της έκρηξης αναπαριστά τα πραγματικά γεγονότα με μεγάλη ακρίβεια. Οι δημιουργοί συνεργάστηκαν με τον Bauman και με αυτόπτες μάρτυρες, αποφεύγοντας ωστόσο να δείξουν υπερβολικά γραφικές εικόνες. Η έμφαση δίνεται στη σύγχυση και στον ανθρώπινο πανικό.
  • Αποτυχία στα ταμεία, με μόλις 8,5 εκατομμύρια δολάρια έσοδα, αντί ενός μπάτζετ των 30.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 9/9/2018

Τραγικά άνισος ως σκηνοθέτης, ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν κορυφώνει ένα σερί «καλής διαγωγής» με μια ταινία που θα μπορούσε να έγινε κατά παραγγελία. Σίγουρα είναι τραγική η αληθινότατη ιστορία του Τζεφ Μπάουμαν, αλλά είναι και σαν να χαϊδεύει τα μάτια της συντηρητικής Αμερικής, που εκμεταλλεύεται την ύπαρξη της τρομοκρατίας ως όπλο για να περάσει τις ιδέες της. Βέβαια, ο Γκόρντον αγγίζει για την περισσότερη ώρα με υπεύθυνο και σοβαρό τρόπο την όλη περίπτωση. Δεν παρουσιάζει έναν μονοδιάστατο ήρωα λαϊκής προπαγάνδας, αλλά έναν άνθρωπο ανάμεσα μας που παραδίδει μαθήματα εσωτερικής μάχης. Δίνει εκδοχές στην κατάσταση του, μαζί και χώρο για πολυσύνθετη σκέψη στον θεατή, αφού αφήνει ανοιχτά ερωτήματα κι όχι ντε φάκτο απαντήσεις. Όλα αυτά, μέχρι που εισβάλει το βαρύ μελόδραμα, διαλύει όσα είχαν χτιστεί, μαζί και την εξαίσια ερμηνεία του Τζέικ Τζίλενχαλ, και καταλήγουμε με μια χολιγουντιανή ταινία όπως τόσες και τόσες άλλες.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

1 Σχόλια

  1. kalamaria78 15 Ιουλίου 2019

    Η δυνατή ιστορία ενός ανθρώπου , που έχασε τα πόδια του μετά την επίθεση στον μαραθώνιο της Βοστώνης. Ο οποίος κατάφερε να σταθεί όρθιος, μεταφορικά και κυριολεκτικά, εμπνέοντας άλλους που μπορει να βρεθούν στη θέση του. Ένα υπόδειγμα θέλησης. Μέχρι εκεί όλα ΟΚ. Αλλά η προσπάθεια να συνδυαστεί αυτό με τους Αμερικάνους πεζοναύτες που πολεμάνε στο Ιρακ, σκοτώνοντας "τρομοκράτες " παιδάκια και αθώους , με τους Δίδυμους Πύργους, και οτιδήποτε άλλο μπορεί να ερεθίσει το εθνικο-εθνικιστικό φρόνημα της πατριωτικής αμερικής, μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί.Θυμίζει λίγο της παραγωγές που γίνονται κατ εντολή και χρηματοδότηση του Υπ. Εθ. Αμυνας των ΗΠΑ και του FBI μαζί. Τα 3/4 της ταινίας προσπαθούν να μας αποδείξουν ποσο δυνατή και μανοιασμένη ειναι η Αμερικη, ηρωωποιώντας κάποιον ο οποίος ήταν απλά ένα θύμα . Κάποιον ο οποίος και ο ίδιος ήξερε οτι δεν έκανε κάτι , αλλά αναγκάστηκε απο τον περίγυρο του να ακολουθήσει την στάση του ήρωα. Πάντως η ερμηνεία του Γκιλενχαν όσο και της Μασλανυ ειναι εξαιρετικές.