Ξεχασμένες Ζωές
- Still Life
- 2013
- Ιταλία, Μ. Βρετανία
- Αγγλικά
- Δραματική
- 25 Ιουνίου 2015
Η δουλειά του σχολαστικού Τζον Μέι είναι να εντοπίζει με κάθε τρόπο τους συγγενείς όσων έχουν πεθάνει μόνοι και να οργανώνει τις κηδείες τους. Είναι τόσο παθιασμένος με τη δουλειά του που κάνει πολλά περισσότερα από αυτά που ορίζει το απλό καθήκον. Ταυτίζεται με τους «ξεχασμένους πελάτες» του και προσπαθεί να τους καταλάβει μέσα από αυτά που έχουν αφήσει πίσω τους. Η ζωή του είναι τακτοποιημένη, καλοκουρδισμένη και ήρεμη, μέχρι που θα αναλάβει την τελευταία του υπόθεση. Πρόκειται για τον γείτονα του, έναν ηλικιωμένο αλκοολικό άντρα που βρίσκεται νεκρός. Ο Μέι ψάχνει στο ακατάστατο διαμέρισμα του για στοιχεία και η έρευνα του αποκαλύπτει έναν πληθωρικό άντρα που έχει αφήσει το σημάδι του σε πολλούς ανθρώπους. Και το κυριότερο, ο Μέι θα καταλήξει στην αποξενωμένη κόρη του πελάτη του. Οι δύο μοναχικές ψυχές έλκονται και ο Μέι αρχίζει, έστω και τώρα, να ζει πιο αυθόρμητα.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Eddie Marsan … John May
Joanne Froggatt … Kelly Stoke
Andrew Buchan … Κος Pratchett
Neil D’Souza … Shakthi
Paul Anderson … άστεγος
Tim Potter … άστεγος
Bronson Webb … υπάλληλος νεκροτομείου
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Uberto Pasolini
Παραγωγή: Uberto Pasolini, Christopher Simon, Felix Vossen
Μουσική: Rachel Portman
Φωτογραφία: Stefano Falivene
Μοντάζ: Gavin Buckley, Tracy Granger
Σκηνικά: Lisa Marie Hall
Κοστούμια: Pam Downe
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Still Life
- Ελληνικός Τίτλος: Ξεχασμένες Ζωές
Κύριες Διακρίσεις
- Βραβείο σκηνοθεσίας για το τμήμα Ορίζοντες του φεστιβάλ Βενετίας.
- Βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Ρέικιαβικ.
Παραλειπόμενα
- Η ιστορία εμπνεύστηκε μέσα από αληθινές περιπτώσεις δημοτικών υπαλλήλων στη Βρετανία που αναζητούν συγγενείς για ανθρώπους που πέθαναν μόνοι.
- Ο Uberto Pasolini χρησιμοποιεί σταθερά κάδρα και ελάχιστη κίνηση κάμερας για να αντικατοπτρίσει τη ρουτίνα και τη μοναξιά.
- Τα γυρίσματα έγιναν κυρίως στο Λονδίνο σε πραγματικά δημοτικά γραφεία και διαμερίσματα, ώστε να αποδοθεί αυθεντικά η μοναχική καθημερινότητα της πόλης.
- Το 2022 έγινε ριμέικ στην Ιαπωνία ως I Am Makimoto.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 21/6/2015
Κριτικός: Δεύτερη μόλις σκηνοθετική του δουλειά, και ο Ουμπέρτο Παζολίνι, σύζυγος της συνθέτριας Ρέιτσελ Πόρτμαν και ανιψιός του Λουκίνο Βισκόντι, επιλέγει ένα δύσκολο θέμα, φορτώνοντάς το και με τη δυσκολία της σινεφιλικής διαχείρισης. Μιλάμε για τον θάνατο, και τον αντίκτυπό του σε έναν άνθρωπο που ζει περιτριγυρισμένος από νεκρούς. Αλλά ο Παζολίνι δεν εμμένει σε αυτό, κι αφήνει στο μακάβριο να εισβάλει ο έρωτας, δηλαδή ένα σύμβολο ζωής και ξεκινήματος. Παρά τη γενική μουντάδα και τους αργούς ρυθμούς, το φιλμ δεν είναι ποτέ κατατονικό, έχοντας μάλιστα παρεμβάσεις λεπτού μαύρου χιούμορ για να σπάσει η ζοφερή ατμόσφαιρα. Θα παρατηρήσετε εύκολα κάποια προβλήματα έλλειψης συνοχής, κάποια σημεία που ο ρυθμός δεν ρέει, αλλά είναι φυσιολογικά για έναν δημιουργό που δεν έχει ιδιαίτερη εμπειρία πίσω από την κάμερα. Εξαιρετικός ο Έντι Μαρσάν, ένας λονδρέζος ηθοποιός που μέσα σε λίγα χρόνια μάς έχει καλομάθει με τις παρουσίες του.
Βαθμολογία:
0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα
Γκαλερι φωτογραφιων
