Οι Ναυαγοί

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 11/8/2024

Ο Thomas Bidegain, διάσημος για τα σενάρια του, υπογράφει για δεύτερη φορά μια σκηνοθετική δουλειά, και επενδύει σε αυτό που γνωρίζει πολύ καλά: στο συναίσθημα. Σίγουρα θα περίμενε κανείς μια πιο πολύπλευρη ανάλυση της ανθρώπινης φύσης από μια ταινία επιβίωσης, ειδικά από τον Bidegain, αλλά κι αυτό που μας προσφέρει ο γάλλος δημιουργός δεν είναι αμελητέο.

Με μια υπέροχη φύση να περιβάλει τους ήρωες, και παρότι θανάσιμη να μη χάνει ποτέ τη μεγαλοπρέπεια της στα μάτια μας, Melanie Thierry και Gilles Lellouche βρίσκουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κερδίσουν το κοινό. Μάλιστα, δεν χρειάζεται να αναζητήσουν τρόπους για να το πετύχουν αυτό, αφού και μόνο μπαίνοντας στους χαρακτήρες τους υπό τις συγκεκραμένες συνθήκες, είναι στο χέρι του σεναρίου να τους προσφέρει εκείνα τα δεινά στα οποία τέτοιοι ηθοποιοί γνωρίζουν πώς να ανταπεξέλθουν. Βρισκόμαστε και στον πλανήτη του γαλλικού σινεμά, άρα γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι οι δύο καταπονημένοι ήρωες δεν θα μπλεχτούν σε ανορθόδοξες καταστάσεις, πέρα δηλαδή από αυτές τις οποίες κι ο θεατής μπορεί να εξομοιωθεί.

Ως σκηνοθέτης, ο Bidegain απλά ακολουθεί με τεχνική ορθότητα τη ρότα που είχε ήδη έτοιμη γράφοντας το σενάριο, μη γνωρίζοντας πώς θα κάνει τη φύση τη μιλήσει πέρα από όσα αυτόματα δείχνει, ή να εκμεταλλευτεί σιωπές γεμάτες «σιωπηλό κείμενο». Σεναριακά, από την άλλη, ίσως επειδή έχτισε το κείμενο με σκοπό αυτό να γυριστεί στο Χόλιγουντ, επέλεξε από το παρελθόν του να ενεργοποιήσει την -οσκαρικά πετυχημένη- λογική του Η Οικογένεια Μπελιέ, ποντάροντας υπερβολικά στο συναισθηματικό κομμάτι. Ως προς αυτό, τα πηγαίνει άρτια.

Με τελικό συμπέρασμα πως μια μεγάλη αγάπη χτίζεται αυτόνομα χωρίς να ζητάει τη συγκατάθεση σου, όλη η αφήγηση επικεντρώνεται σε ένα love-story που περνάει κυριολεκτικά από χίλια-μύρια φουρτουνιασμένα κύματα. Δύο άνθρωποι που υπό φυσιολογικές συνθήκες μετρούσαν αντίστροφα για τον χωρισμό, μην έχοντας τίποτα κοινό, καταλήγουν να φτάνουν σε σημείο αιώνια αχώριστων συντρόφων έχοντας μοιραστεί βιώματα και αισθήματα ζωής και θανάτου. Αυτά δεν θα εξαϋλώσουν μόνο τις μεταξύ τους διαφορές, αλλά θα τους κάνουν να συνειδητοποιήσουν ότι η ζωή είναι ένα τόσο απλό πράγμα που μόνοι μας κάνουμε πολύπλοκο.

Βλέποντας λοιπόν το φιλμ καθαρά υπό αυτή τη σκοπιά, ο θεατής θα συμμετέχει στην αυξανόμενη ένταση των κακουχιών, θα παρακαλεί για την επιβίωση των ηρώων, θα επιθυμεί την ένωση τους, και είναι αλήθεια πως δεν θα πάρει στο πιάτο ένα προβλεπόμενο φινάλε, αλλά θα προσευχηθεί αυτό να είναι αίσιο.

Έτσι, χωρίς να έχουμε τη σπουδαία ευρωπαϊκή ταινία, θα πάρουμε κάτι ανώτερο από μια μέση αμερικανική ταινία επιβίωσης, και κυρίως κάτι που δεν μας καθιστά αμέτοχους σε όσα βλέπουμε επί της οθόνης.

Βαθμολογία: