
Μ.Α.Τ.: Μονάδα Αποδόμησης Τάξης
- Raid Dingue
- R.A.I.D. Special Unit
- 2016
- Γαλλία
- Γαλλικά, Αγγλικά, Σερβικά
- Αστυνομική, Δράσης, Κομεντί, Κωμωδία
- 20 Ιουλίου 2017
Η Τζο είναι μια τυπική γυναίκα αστυνομικός. Λίγο αφηρημένη, λίγο αιθεροβάμων και πολύ αδέξια. Παρότι λατρεύει τη δουλεία της, είναι τελείως άχρηστη για το Σώμα. Έχει κάποιες ικανότητες (καλό στόχο, δυνατή αυτοάμυνα, και 6η αίσθηση), αλλά οι αδεξιότητα της την καθιστά ζωντανή απειλή όχι μόνο για τους εγκληματίες, αλλά και για τους συναδέλφους της και τον κόσμο όλο. Υποβιβασμένη σε ασήμαντες αποστολές όπως οδικές παραβιάσεις και μικροκλοπές, διαθέτει όλο τον ελεύθερο χρόνο της στο να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα: να γίνει η πρώτη γυναικά που θα μπει στο Σώμα Ειδικών Δυνάμεων. Ξαφνικά και για μυστηριώδεις πολιτικούς λόγους γίνεται δεκτή στο πρόγραμμα εκπαίδευσης των Ειδικών Δυνάμεων. Επικεφαλής της ομάδας των επίλεκτων είναι ο Γιουζέν, ένας μισογύνης ειδικός πράκτορας. Αυτό το αταίριαστο δίδυμο θα πρέπει να κλείσει εγκληματίες και αδίστακτες συμμορίες στη φυλακή, αλλά πριν από αυτό θα πρέπει να μάθει να συνεργάζεται χωρίς να σκοτώσει ο ένας τον άλλον.
Σκηνοθεσία:
Dany Boon
Κύριοι Ρόλοι:
Alice Pol … Johanna Pasquali
Dany Boon … Eugene Froissard
Michel Blanc … Jacques Pasquali
Yvan Attal … Viktor
Sabine Azema … Marie-Caroline Dubarry
Patrick Mille … Edouard Dubarry
Francois Levantal … Patrick Legrand
Anne Marivin … Isabelle
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Dany Boon, Sarah Kaminsky
Παραγωγή: Jerome Seydoux
Μουσική: Maxime Desprez, Michael Tordjman
Φωτογραφία: Denis Rouden
Μοντάζ: Pierre-Jacques Benichou, Mathilde Snodgrass
Σκηνικά: Herve Gallet
Κοστούμια: Laetitia Bouix
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Raid Dingue
- Ελληνικός Τίτλος: Μ.Α.Τ.: Μονάδα Αποδόμησης Τάξης
- Διεθνής Τίτλος: R.A.I.D. Special Unit
Παραλειπόμενα
- Ο Dany Boon είχε συλλάβει την ιδέα για το σενάριο περίπου μία δεκαετία πριν, αλλά με τη διαφορά πως θα έπαιζε ο ίδιος τη γυναίκα αστυνομικό, πριν φυσικά αποφασίσει να αλλάξει το φύλο στον ρόλο. Στο πρόσωπο της Alice Pol θα δει ένα θηλυκό αντίστοιχο του κωμικού Pierre Richard.
- Ο σκηνοθέτης θέλησε εδώ να αποτίσει φόρο τιμής στις ταινίες του Jean-Paul Belmondo και σε εκείνες τις γαλλικές ταινίες δράσης/κωμωδίας που επηρέασαν τον αμερικανικό κινηματογράφο.
- Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε διάφορα σημεία των Βρυξελλών, η παραγωγή ακύρωσε κάποια γυρίσματα που θα πραγματοποιούνταν στο αεροδρόμιο της βελγικής πρωτεύουσας και μεταφέρθηκαν σε στούντιο. Επίσης, ακυρώθηκαν γυρίσματα στους παριζιάνικους δρόμους όπου το καστ θα φορούσε τις στολές των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας.
Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης
Έκδοση Κειμένου: 15/7/2017
Η Johanna δουλεύει στο αστυνομικό σώμα όπου δεν έχει αποκτήσει και την καλύτερη φήμη λόγω της ασυναγώνιστης ικανότητάς της να τα… κάνει όλα μαντάρα με την ατσαλοσύνη της, παρά τις καλές προθέσεις της. Η ίδια ονειρεύεται να υπηρετήσει στη μονάδα καταστολής RAID παρά την έλλειψη προσόντων της και τις αρνητικές αντιδράσεις του άντρα της και κάποιων σημαινόντων στελεχών της ειδικής ομάδας. Ύστερα από παρέμβαση του πατέρα της, υπουργού εσωτερικών της Γαλλικής Δημοκρατίας, γίνεται δεκτή στο σώμα, όπου θα πρέπει να ανταποκριθεί στον ρόλο της και να τα βγάλει πέρα με τον άκρως μισογύνη λόγω ενός πρόσφατου χωρισμού εκπαιδευτή της, Eugene.
Συνεργαζόμενος ξανά με την Alice Pol μετά το «Σουπερχόνδριος» δίνοντάς της αυτήν τη φορά χρέη πρωταγωνίστριας, στα οποία παρεμπιπτόντως δεν μπορεί να ανταποκριθεί καθώς της λείπει η στόφα της κωμικής ηθοποιού (και είναι κρίμα καθώς οι κωμωδίες με πρωταγωνίστριες γυναίκες σπανίζουν και όποτε δίνεται η ευκαιρία για να καλυφθεί αυτό το κενό δυστυχώς τα αποτελέσματα είναι τις περισσότερες φορές απογοητευτικά, δεν είναι κάθε μέρα του «Φιλενάδες» άλλωστε), ο Dany Boon, κατά κύριο λόγο ηθοποιός αλλά κατά καιρούς και σκηνοθέτης, με «σκιά» της καριέρας του σε αυτόν τον τομέα το υπερεπιτυχημένο εμπορικά στη χώρα του αλλά δύσκολα «μεταφράσιμο» στο καθαρά τοπικιστικού χαρακτήρα χιούμορ του, «Είναι Τρελοί Αυτοί οι Βόρειοι», επιστρέφει με έναν πραγματικό αχταρμά ειδών και ύφους που δεν μπορεί να ισορροπήσει με τίποτα τα ποικίλα, όχι απαραιτήτως ετερόκλητα με μια σωστή διαχείριση στοιχεία του. Το κύριο συστατικό της είναι η φαρσική σλάπστικ κωμωδία με γκαγκ που θυμίζουν εποχές «Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή» (χαρακτηριστικό «ξεκαρδιστικό» παράδειγμα, όταν η ηρωίδα εξασκείται στο σημάδι και μπορεί να πετύχει μονάχα τον καβάλο του στόχου της) και χιούμορ που βρίσκεται σε πρωτόλειο επίπεδο, ξεπερασμένο. Σε κάποιο σημείο εμφιλοχωρεί και το ρομάντζο με μια εξέλιξη στην πλοκή που φαντάζει βεβιασμένη, και σαν να μην έφτανε αυτό η ανάπτυξη του είναι ανεπαρκής, στον βαθμό που αν έλειπε από το φιλμ δεν θα έκανε καμία απολύτως διαφορά. Όλο αυτό κλιμακώνεται βιαστικά και ρουτινιάρικα σαν μια ταινία δράσης, αν και υπάρχουν στοιχεία του είδους διάσπαρτα σε κάποιες μεμονωμένες σεκάνς, με κατάληξη να πλέκεται το εγκώμιο του ζωτικού ρόλου των δυνάμεων αστυνόμευσης και καταστολής σε μορφή προπαγάνδας νηπιακής κλάσης που θα έκανε ακόμη και τον Michael Bay να αισθανθεί ντροπιασμένος. Κερασάκι στην τούρτα, ένας ανυπόφορα υστερικός κακός υποδυόμενος από τον εβραϊκής καταγωγής Yvan Attal, σερβικής προέλευσης (γυρίσαμε ξαφνικά στη δεκαετία του 1990) με drag τάσεις, γιατί λίγη τρανσφοβία ήταν αυτό που έλειπε για να δέσει αυτό το «υπέροχο» γλυκό. Πέραν μιας καλής αίσθησης ρυθμού που βοηθάει κάπως να περάσουν αυτά τα βασανιστικά 105 λεπτά σχετικά γρήγορα δεν υπάρχει εδώ κάτι άλλο άξιου λόγου για να καταστήσει το «Μ.Α.Τ.: Μονάδα Αποδόμησης Τάξης» ως κάτι που θα μπορούσε να προταθεί για μια κινηματογραφική έξοδο. Ο δε Dany Boon που καθιστά στην ουσία αυτήν του την απόπειρα προσωπικό του στοίχημα λόγω της τετραπλής ιδιότητάς του εδώ για πρώτη φορά σε ένα κινηματογραφικό εγχείρημά του (παραγωγός, ηθοποιός, σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος), αποτυγχάνει παταγωδώς να προσθέσει μια προσωπική πινελιά που θα έκανε τη διαφορά από μια κωμική περιπέτεια του σωρού που αποτελεί τελικά η προσπάθειά του, ενώ φροντίζει να ικανοποιήσει και τον ναρκισσισμό του, καθώς ο ήρωάς του καταφέρνει να ξεπεράσει τα χαρακτηριστικά της δυσθυμίας του και του μισογυνισμού του και να ξεχωρίσει μονάχα ως ένας άκρως αποτελεσματικός και σε άψογη φυσική κατάσταση υπάλληλος της επιβολής του νόμου.
Παρά το ότι υπάρχει ένα εμφανές κόστος παραγωγής που γίνεται ορατό κυρίως κατά την τελική συμπλοκή του φιλμ, παραδόξως αυτό που βγαίνει προς τα έξω σε αισθητικό επίπεδο είναι η προχειρότητα και η τεμπελιά: αστεία πολυφορεμένα, μια πρωταγωνίστρια που όταν βολεύει το σενάριο πότε είναι ατσούμπαλη και πότε ξαφνικά αποκτά εξαιρετικές ικανότητες κι ένα άκρως προβλέψιμο σενάριο. Γίνεται και καλύτερα.
Βαθμολογία:
![]()
![]()


