Από τη μέρα που εμφανίζονται στον Σταύρο οι πρώτες ερωτικές ανησυχίες, φουντώνει και η επιθυμία του να λέει ιστορίες με έναν δικό του, ανατρεπτικό, τρόπο. Οι ταραχώδεις, αλλά και ταυτόχρονα πολλά υποσχόμενες για την Ελλάδα δεκαετίες του 1960, 1970 και 1980 πυροδοτούν τη φαντασία του ασταμάτητα. Στο ταξίδι από την εφηβεία προς την ενηλικίωση, για να κατακτήσει αυτά που ποθεί, θα σκαρφιστεί ιστορίες για αρχαίους μύθους, μακρινά ταξίδια κι όμορφες γυναίκες. Όταν έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, θα κάνει τις ιστορίες του εικόνες και θα ανακαλύψει τον εαυτό του.

Σκηνοθεσία:

Τάσος Μπουλμέτης

Κύριοι Ρόλοι:

Γιάννης Νιάρρος … Σταύρος

Θέμης Πάνου … Σωτήρης

Μαρία Καλλιμάνη … Μάγδα

Ταξιάρχης Χάνος … Θάνος Λαζαρίδης

Αργύρης Ξάφης … Γιώργος Ευσταθίου

Ερρίκος Λίτσης … πελάτης Θάνου

Όμηρος Πουλάκης … Στράτος

Μελισσάνθη Μάχουτ … Μπέτυ

Γιώργος Βουρδαμής … Μάκης

Δημήτρης Ήμελλος … Αντρέι

Xαρά Μάτα Γιαννάτου … Αλίκη

Φοίβος Ταραμπίκος … Σταύρος (8 ετών)

Ζωζώ Σαπουντζάκη … μαντάμ Ζανέτ

Αχιλλέας Κυριακίδης … Δρ Κυριακίδης

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Τάσος Μπουλμέτης

Παραγωγή: Γιώργος Κυριάκος, Τάσος Μπουλμέτης

Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα

Φωτογραφία: Σίμος Σαρκετζής

Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης

Σκηνικά: Σπύρος Λάσκαρης

Κοστούμια: Εύα Νάθενα

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Νοτιάς

Διεθνής Τίτλος: Mythopathy

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο δεύτερου αντρικού ρόλου (Θέμης Πάνου), σκηνικών και μακιγιάζ στα Ίρις. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, πρώτο γυναικείο ρόλο (Μαρία Καλλιμάνη), κοστούμια, ήχο και ειδικά εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Τα γυρίσματα του «Νοτιά» πραγματοποιήθηκαν στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και σε άλλες χαρακτηριστικές τοποθεσίες, όπως η Στοά «Χόλιγουντ» (κατά κόσμον Πανταζοπούλου), το Θέατρο Τέχνης και ο Πειραϊκός Σύνδεσμος.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Κεντρικό τραγούδι της ταινίας είναι το ομώνυμο που ερμηνεύει ο Γιώργος Μαργαρίτης.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 17/6/2018

Για τον Τάσο Μπουλμέτη μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα από το 2003 και την «Πολίτικη Κουζίνα», επαναλαμβάνοντας έναν κινηματογράφο που δένει το σινεμά προσωπικότητας με κάτι που μπορεί να απολαύσει και η ευρεία μάζα του κοινού. Η ιστορία του τόπου λειτουργεί ως περιθώριο μιας ευαίσθητης και διασκεδαστικής ιστορίας, από έναν άνθρωπο που ανακατεύει αυτές τις ιστορικές αναφορές με τη χάρη της μυθοπλασίας. Αυτό το ιταλικού τύπου σινεμά (από Φελίνι ως Τορνατότε) πετυχαίνει να γειώσει τη φαντασία του σημερινού κριτή της ιστορίας, που ανασκευάζει με μια λανθάνουσα «φαντασία» έναν παλιότερο κόσμο, ωσάν να μην αποτελούνταν κι εκείνος από ανθρώπους που βίωναν την καθημερινότητα, ερωτευόντουσαν κι ονειρευόντουσαν. Αν, μάλιστα, ο Μπουλμέτης είχε, πέρα από ένα αξιόλογο επιτελείο ηθοποιών και τεχνικών, ένα εξίσου παραγωγικό σενάριο στις λεπτομέρειες, θα μιλούσαμε εύκολα για το ελληνικό «Cinema Paradiso».

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.