Η Έρικα Κόχουτ είναι μια δασκάλα πιάνου που ζει στη Βιέννη. Λατρεύει τον Μπαχ και τον Μπραμς για την αρμονία, τη μαθηματική ακρίβεια και το ελεγχόμενο συναίσθημά τους. Ζει με τη μητέρα της, η οποία την καταπιέζει και την κατευθύνει σαν να είναι ακόμα το μικρό της κοριτσάκι. Μόνο που η Έρικα έχει επιθυμίες, ανάγκες, και στόχους τόσο μεγάλους και τόσο επιτακτικούς, που αναγκάζεται να τους κρύβει ερμητικά. Oι επισκέψεις της σε σινεμά με ταινίες πορνό και σε μαγαζιά με στριπ-σόου είναι συχνές. Η πειθαρχία στην ψυχή της την αναγκάζει να αισθάνεται μόνο με τον ακραίο πόνο, να ερεθίζεται μόνο με την πιο ακόλαστη ηδονοβλεψία. Η γυναικεία φύση των άκρων θα έρθει στην επιφάνεια, όταν η Έρικα θα νοιώσει έλξη για τον νεαρό και χαρισματικό μαθητή της…

Σκηνοθεσία:

Michael Haneke

Κύριοι Ρόλοι:

Isabelle Huppert … Erika Kohut

Benoit Magimel … Walter Klemmer

Annie Girardot … η μητέρα

Susanne Lothar … Κα Schober

Udo Samel … Δρ George Blonskij

Anna Sigalevitch … Anna Schober

Cornelia Kondgen … Gerda Blonskij

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Michael Haneke

Παραγωγή: Veit Heiduschka

Φωτογραφία: Christian Berger

Μοντάζ: Nadine Muse, Monika Willi

Σκηνικά: Christoph Kanter

Κοστούμια: Annette Beaufays

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: La Pianiste
  • Ελληνικός Τίτλος: Η Δασκάλα του Πιάνου
  • Διεθνής Τίτλος: The Piano Teacher
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Die Klavierspielerin [αυστριακός]

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Die Klavierspielerin της Elfriede Jelinek.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Μέγα βραβείο επιτροπής, βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Isabelle Huppert) και αντρικής ερμηνείας (Benoit Magimel).
  • Βραβείο δεύτερου γυναικείου ρόλου (Annie Girardot) στα Cesar. Υποψήφιο για πρώτο γυναικείο ρόλο (Isabelle Huppert).
  • Βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Isabelle Huppert) στα Ευρωπαϊκά Βραβεία. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία και σενάριο.
  • Επίσημη πρόταση της Αυστρίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Παραλειπόμενα

  • Πριν τον Haneke, η προσπάθεια μιας κινηματογραφικής διασκευής του βιβλίου του 1983 (της βραβευμένης με Νόμπελ, Elfriede Jelinek) τόσο από τη Valie Export όσο και από τον Paulus Manker είχαν πέσει στο κενό, λόγω οικονομικών  ζητημάτων.
  • Ήταν ο Paulus Manker που ζήτησε από τον Haneke να διασκευάσει το σενάριο, το οποίο όμως θα σκηνοθετούσε ο Manker. Όταν απέτυχε να βρει το αναγκαίο μπάτζετ, ο παραγωγός στράφηκε στον Haneke και για τη σκηνοθεσία. Εκείνος δέχτηκε με την προϋπόθεση να είναι πρωταγωνίστρια η Isabelle Huppert. Ακολούθως στράφηκε ξανά στο κείμενο, μια και το είχε γράψει για άλλον, κάνοντας γενναίες αλλαγές ακόμα και στο κεντρικό στόρι.
  • Ο Haneke ήθελε την Isabelle Huppert και στα Παράξενα Παιχνίδια (1997), και βρήκε εδώ την ευκαιρία για μια νέα πρόταση. Στην ουσία την εκβίασε ψυχολογικά, λέγοντας της ότι δεν θα γυρίζονταν το φιλμ δίχως την παρουσία της.
  • Η Eva Green εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ταινία, δίχως όμως να μπορεί να θεωρηθεί ντεμπούτο. Κι αυτό επειδή ο ρόλος της εδώ (τη βλέπουμε λίγο πριν το φινάλε, ως μια φίλη του Βάλτερ), είναι υπερβολικά μικρός.
  • Η Huppert είχε ξεκινήσει από μικρή μαθήματα πιάνου, σταματώντας τα όμως στα 15 της. Εδώ βρήκε την ευκαιρία να ασχοληθεί εκ νέου (ξεκινώντας έναν χρόνο πριν την έναρξη των γυρισμάτων), και είναι η ίδια που παίζει πιάνο.
  • Η Susanne Lothar δεν γνώριζε γαλλικά. Έτσι, καθ’ όλα τα γυρίσματα μιλούσε γερμανικά, και έπειτα ντουμπλαρίστηκε.
  • Τα τρία σημαντικά βραβεία του φιλμ στις Κάνες ώθησαν την οργανωτική επιτροπή να απαγορεύσει έκτοτε τη συγκέντρωση τόσων βασικών βραβείων σε μία μόνο ταινία.
  • Η Isabelle Huppert είχε δηλώσει το 2016 πως η τελική σκηνή χρειάστηκε να γυριστεί 52 φορές.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 15/9/2005

Μια ψυχολογική σπουδή για δυνατά νεύρα, μια παραβολή πάνω στην επιφανειακή ψυχρότητα και ηθική της κοινωνίας. Η Isabelle Huppert αναπτύσσει δεξιοτεχνικά έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα, στον οποίο η ψυχασθένεια είναι απόρροια των εμπειριών της και των καταπιέσεων -κάτι παράλληλο με τον Anthony Perkins στο Ψυχώ-, ενώ όταν της δίνεται η τελευταία, λόγω ηλικίας, ευκαιρία για αγάπη, προτιμά να την αναλώσει εξωτερικεύοντας αυτό που αποτελεί τη συναισθηματική πλευρά του χαρακτήρα της και δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια άρρωστη και καταπιεσμένη ψυχοσύνθεση. Η επιφανειακή της στρυφνότητα λειτουργεί τελικά ως άμυνα στην κοινωνία και ως προσωπείο αρχέγονου δυνάστη που κρύβει τις αδυναμίες του.

Ο εκρηκτικός και προκλητικός Michael Haneke δημιουργεί μια κλασική ταινία, εξαπολύοντας τη σινεφιλική του κουλτούρα, «ζωγραφίζοντας» τα πλάνα του, χρησιμοποιώντας ακόμα και τη δύναμη της κλασικής μουσικής και σαν μέντορας-δυνάστης εκμεταλλεύεται το άριστο καστ ηθοποιών του για τις δικές του άρρωστες, μα τόσο σινεφιλικά γοητευτικές, προθέσεις.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *