Η Ζιλιέτ παντρεύεται τον Ζαν, και ζει μαζί του πάνω σε καράβι με ακόμα δύο άντρες. Όταν κάποια στιγμή πηγαίνουν στο Παρίσι, η Ζιλιέτ θαμπώνεται από τη νυχτερινή ζωή, κι ο Ζαν θυμώνει αφήνοντας την πίσω. Όμως, θα τον πιάσει κατάθλιψη και τώρα θα προσπαθήσει να την ξαναβρεί όσο δύσκολο κι αν είναι.

Σκηνοθεσία:

Jean Vigo

Κύριοι Ρόλοι:

Dita Parlo … Juliette

Jean Daste … Jean

Michel Simon … Jules

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jean Vigo, Albert Riera

Παραγωγή: Jacques-Louis Nounez

Μουσική: Maurice Jaubert

Φωτογραφία: Boris Kaufman

Μοντάζ: Louis Chavance

Σκηνικά: Francis Jourdain

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: L’Atalante
  • Ελληνικός Τίτλος: Αταλάντη
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Le Chaland qui Passe [επανέκδοσης]

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο: L’Atalante του Jean Guinee.

Παραλειπόμενα

  • Μετά την επιτυχία του Διαγωγή Μηδέν (1933), ο παραγωγός Jacques-Louis Nounez ενδιαφέρονταν να δουλέψει με τον σουρεαλιστή Vigo σε μια καθαρή ταινία μυθοπλασίας. Ο τελευταίος πρότεινε μια ταινία φυλακής για έναν αναρχικό που ο πατέρας του είχε υπερασπιστεί σε ένα του άρθρο το 1913. Μετά όμως ήρθε η απαγόρευση στη Γαλλία για τον Διαγωγή Μηδέν, και ενώ είχε ξεκινήσει τη δουλειά, ο Nounez φοβήθηκε ότι δεν θα βρουν διανομή. Ήταν ο Ιούλιος του 1933, όταν ο παραγωγός έδωσε στον δημιουργό ένα παλιό ανέκδοτο σενάριο από τον Jean Guinee, με την ελπίδα ότι οι εργάτες στα πλοιάρια πουλούσαν εκείνη την εποχή στη λαϊκή κουλτούρα. Αρχικά ο Vigo το αντιπάθησε, αλλά εντέλει δέχτηκε να το κάνει.
  • Για πρώτη φορά, ο Vigo θα δούλευε με καθιερωμένους ηθοποιούς, τους οποίους προσλάμβανε η Gaumont, που θα έκανε τη διανομή, αλλά ενέκρινε και ο δημιουργός. Ο Michel Simon είχε δηλώσει πως δέχτηκε να παίξει από συμπάθεια για τον Vigo και την κατατρεγμένη του καριέρα.
  • Τα γυρίσματα δεν έγιναν Καλοκαίρι όπως είχαν προγραμματιστεί, αλλά Νοέμβρη. Το κρύο και η υγρασία επιβάρυναν την υγεία του σκηνοθέτη, κι ενώ έπασχε ήδη από φυματίωση. Ο Vigo όμως αρνούνταν να κάνει διαλείμματα, παρότι και η εταιρία έφτασε σε σημείο να θέλει να του το επιβάλλει. Σταμάτησε μονάχα όταν τελείωσαν τα γυρίσματα. Τότε αποφάσισε μετά από τέσσερις μήνες ασταμάτητης εργασίας να πάει διακοπές με την οικογένεια του, αλλά η υγεία του χειροτέρευσε στην εξοχή και επέστρεψε στο Παρίσι. Κάποια εναέρια πλάνα που έλειπαν αναγκαστικά γυρίστηκαν από τον Boris Kaufman, κι ενώ ο μοντέρ Louis Chavance μόνταρε όλη την ταινία ολομόναχος, δίχως τον σκηνοθέτη. Ο Vigo δεν επανέκαμψε ποτέ και έφυγε από τη ζωή λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα. Η φήμη ήθελε να ξεψυχάει όταν κάτω από το παράθυρο του ένας μουσικός του δρόμου έπαιζε το Le Chaland qui Passe (η φορτηγίδα που πέρασε), ένας τίτλος που έγινε δάνειο για την επανέκδοση της ταινίας.
  • Οι ταινίες του Vigo έμειναν στην αφάνεια μέχρι και το πέρας της δεκαετίας του 1930. Μετά όμως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο η Αταλάντη, όσο και η Διαγωγή Μηδέν επανεκδόθηκαν και έζησαν έναν κριτικό θρίαμβο σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Η συγκεκριμένη ταινία ήταν η πλέον αγαπημένη των δημιουργών της Νουβέλ Βαγκ, των οποίων οι δουλειές επηρεάστηκαν από τον Vigo. Ο Emir Kusturica είχε εκφράσει κι αυτός τον θαυμασμό του, και στο Underground έχει έναν φόρο τιμής.
  • Η ταινία αποκαταστάθηκε το 1990 για λογαριασμό της Gaumont, κυρίως από την κόπια του 1934 από το βρετανικό αρχείο κινηματογράφου και τηλεόρασης. Κάποιες σκηνές ήρθαν από τη βασιλική ταινιοθήκη του Βελγίου. Σε απάντηση στην κριτική που επιδέχτηκε αυτή η αποκατάσταση, ένα νέο μοντάρισμα έγινε το 2001 από τον Bernard Eisenchitz και τη Luce Vigo (κόρη του σκηνοθέτη), στο οποίο υπήρχαν βελτιώσεις.

Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.