Ο Μπράιαν Ρίντερ υπήρξε διάσημος κλέφτης στα νιάτα του, τώρα στα 77 του συγκροτεί μια συμμορία από αλλοπρόσαλλους εγκληματίες με σκοπό να διαπράξουν μια πρωτοφανή ληστεία στο θησαυροφυλάκιο του Hatton Garden. Οι κλέφτες, όλοι μεταξύ 60 και 70 ετών εκτός από έναν, επιστρατεύουν τις παλιομοδίτικες μεθόδους τους και σχεδιάζουν τη ληστεία για το σαββατοκύριακο του Πάσχα. Παριστάνοντας τους εργάτες, μπαίνουν στο θησαυροφυλάκιο, εξουδετερώνουν τον συναγερμό και ξεκινούν να σκάβουν μια τρύπα στον τοίχο του. Δύο μέρες αργότερα, κατορθώνουν να το σκάσουν με λεία που ξεπερνάει τα 14 εκατομμύρια λίρες Αγγλίας, σε κοσμήματα και μετρητά. Καθώς η αστυνομία φθάνει στον χώρο του εγκλήματος και η ανάκριση ξεκινάει, ρωγμές αρχίζουν να διαφαίνονται μεταξύ των μελών της ιδιόμορφης συμμορίας, καθώς αδυνατούν να μοιράσουν δίκαια μεταξύ τους τη λεία.

Σκηνοθεσία:

James Marsh

Κύριοι Ρόλοι:

Michael Caine … Brian Reader

Jim Broadbent … Terry Perkins

Tom Courtenay … John Kenny Collins

Charlie Cox … Basil

Paul Whitehouse … Carl Wood

Michael Gambon … Billy ‘The Fish’ Lincoln

Ray Winstone … Danny Jones

Francesca Annis … Lynne Reader

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Joe Penhall

Παραγωγή: Tim Bevan, Eric Fellner, Amelia Granger, Ali Jaafar, Michelle Wright

Μουσική: Benjamin Wallfisch

Φωτογραφία: Danny Cohen

Μοντάζ: Jinx Godfrey, Nick Moore

Σκηνικά: Chris Oddy

Κοστούμια: Consolata Boyle

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: King of Thieves
  • Ελληνικός Τίτλος: Εντιμότατοι Κλέφτες
  • Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: The Over the Hill Mob [ανεπίσημος]

Σεναριακή Πηγή

  • Άρθρο: How a Ragtag Gang of Retirees Pulled Off the Biggest Jewel Heist in British History του Mark Seal.
  • Άρθρο: One Last Job: The Inside Story of the Hatton Garden Heist του Duncan Campbell.

Παραλειπόμενα

  • Η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, που έλαβαν χώρα τον Απρίλιο του 2015 στο κεντρικό Λονδίνο. Η βρετανική b-movie The Hatton Garden Job του 2017 βασίζεται εξίσου σε αυτά.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο Jamie Cullum διασκεύασε για την ταινία το The Man των The Killers.

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 30/10/2018

Γιατί άραγε υπάρχει ένας οιονεί ρατσισμός διαχρονικά όσον αφορά φιλμ με ηλικιωμένους στο επίκεντρο, που υπαγορεύει πως πρέπει να χαρακτηρίζονται σχεδόν πάντα από μια κάποια ραθυμία για να κερδίσουν τη μερίδα του κοινού στην οποία υποτίθεται πως απευθύνονται; Όχι πως όταν το σηκώνει η θεματολογία δεν είναι μέχρι και άκρως λειτουργικό κάτι τέτοιο, αλλά ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση, που πρόκειται για ταινία ληστείας, η έλλειψη οποιασδήποτε έντασης και σασπένς που προκύπτει από την επιλογή αυτή αποβαίνει μοιραία, καθιστώντας το αποτέλεσμα επίπεδο και ανιαρό. Κι ενώ η πραγματική ιστορία δεν προσφέρεται δα και για ένα δεύτερο “Χρήμα της Οργής”, παρά τον “κράχτη” της μεγαλύτερης λείας σε ληστεία όλων των εποχών στην ιστορία της Αγγλίας, περιθώρια για παιχνίδια εμπιστοσύνης και περισσότερη αγωνία σαφώς υπήρχαν που δεν αξιοποιούνται, ενώ ο τόνος βολοδέρνει συνεχώς ανάμεσα στο ανάλαφρο και στο πιο σοβαρό χωρίς να καταλήγει πουθενά. Ο Marsh ξέρει πολύ καλά ότι το μεγάλο του ατού εδώ είναι η νοσταλγική σύναξη όλων αυτών των βετεράνων της κινηματογραφικής βιομηχανίας της Γηραιάς Αλβιώνας, κι ενώ πράγματι η παρουσία τους προσδίδει ένα κύρος στην παραγωγή, που σίγουρα δεν το αξίζει δεδομένων των ποιοτικών κυβικών της, ο βρετανός κινηματογραφιστής μοιάζει να βολεύεται στο ότι έχει το συγκεκριμένο “χαρτί” στα χέρια του, μην προσπαθώντας για το κάτι παραπάνω.

Ακόμη και αυτό το υπέροχο καστ όμως, ακόμη κι αν δείχνει να το διασκεδάζει, δεν καταβάλλει ιδιαίτερες προσπάθειες. Μονάχα το δίδυμο του Jim Broadbent με τον Ray Winstone φαίνεται να δίνονται πραγματικά στο πρότζεκτ, με τον πρώτο μάλιστα να αποτελεί ευχάριστη έκπληξη μιας και ξεφεύγει από τη μανιέρα του “καλοκάγαθου” στην οποία έχει αναλωθεί πολλές φορές. Οι υπόλοιποι εκ των παλαίμαχων, αν και σχεδόν πάντοτε αποτελούν καλοδεχούμενες κι ευχάριστες παρουσίες, κάτι που συμβαίνει κι εδώ, δεν μένουν τόσο στη μνήμη, ενώ ειδικά ο νεαρός της συμμορίας που υποδύεται ο Charlie Cox ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα, όντας ο πιο αμήχανος και αδιάφορος του συνόλου. Σαν να μην αρκούσαν οι παλαίμαχοι ηθοποιοί που συναθροίζονται, ο δείκτης της παρελθοντολαγνείας ανεβαίνει κι άλλο με παράθεση παλιότερων κινηματογραφικών στιγμών τους, όπως για παράδειγμα το πρωτότυπο “Ληστεία αλά Ιταλικά”, ως κομμάτι της προϊστορίας των ηρώων που υποδύονται, κάτι που ωστόσο λειτουργεί αποπροσανατολιστικά κι εμμέσως προσβλητικά για την αυτονομία της ίδιας της ταινίας. Η δε γραφή του Joe Penhall, στην πρώτη του δουλειά στη μεγάλη οθόνη μετά την εξαίσια διασκευή του επάνω στο “Δρόμο” του Cormac McCarthy, αν κι έχει μια σπιρτάδα στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ηρώων, της λείπει η δυναμικότητα, όπως εξάλλου αυτό γίνεται και στη σκηνοθεσία.

Ορθώς πάντως, παρόλη τη ρετρό ματιά, το σενάριο δεν εξιδανικεύει, ούτε ωραιοποιεί τους χαρακτήρες, αποτυπώνοντάς τους ακριβοδίκαια σε όλο το εγωιστικό και φιλάργυρο μεγαλείο τους, αν και αρνείται να τοποθετηθεί οριστικά απέναντί τους, τη μια στιγμή παρατηρώντας τους αποστασιοποιημένα ως αυτό που πραγματικά είναι, μια συμμορία δηλαδή με ιδιοτελή κίνητρα από την οποία το κάθε μέλος θα έκανε τα πάντα για να εξασφαλίσει το μέγιστο δυνατό όφελος ακόμη και εις βάρος του άλλου, την άλλη να παρασύρεται από τις επιμέρους αρετές τους βλέποντάς τους μέχρι και με συμπάθεια. Αν οι συντελεστές είχαν μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ως προς το ποια κατεύθυνση θα μπορούσαν να πάρουν σε όλους εκείνους τους τομείς του φιλμ που φαίνεται να πατάνε σε δύο ή και περισσότερες βάρκες (και αυτοί δεν είναι και λίγοι), το αποτέλεσμα θα στεκόταν αδιαμφισβήτητα καλύτερα κι ας υπήρχαν ακόμη και οι υπόλοιπες αδυναμίες. Χωρίς σιγουριά και δίχως κάποια πινελιά που να τους διαφοροποιεί θετικά από τον μέσο όρο του είδους, οι “Εντιμότατοι Κλέφτες” βυθίζονται σε μια ανώδυνη μετριότητα και σε μια πλήξη που αδικεί τους περισσότερους από τους εμπλεκόμενους. Ίσως βέβαια και να μην ταίριαζε από την αρχή στον James Marsh η συγκεκριμένη “αρένα”…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.