
Ένας συνηθισμένος έφηβος, ο Ντέιβ Λιζέφσκι, κολλημένος με τα κόμικς, αποφασίζει να κάνει την εμμονή του έμπνευση και να γίνει σούπερ-ήρωας. Κι όπως κάθε σούπερ-ήρωας που σέβεται τον εαυτό του, διαλέγει όνομα -Kick-Ass- τη στολή και τη μάσκα που του ταιριάζουν και ξεκινάει να πολεμάει το έγκλημα. Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα: ο Kick-Ass δεν έχει απολύτως καμία δύναμη. Η ζωή του αλλάζει διαπαντός όταν θα συναντηθεί με δυο τρελαμένους εκδικητές, τη Hit Girl και τον Big Daddy, και έναν εκκολαπτόμενο υπερήρωα, τον Red Mist. Η ανορθόδοξη συμμαχία των τεσσάρων θα δοκιμαστεί, με αφορμή τις παράνομες δραστηριότητες του τοπικού αρχηγού της μαφίας, Φρανκ Ντ’Αμίκο.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Aaron Taylor-Johnson … Dave Lizewski/Kick-Ass
Chloe Grace Moretz … Mindy Macready/Hit-Girl
Nicolas Cage … Damon Macready/Big Daddy
Mark Strong … Frank D’Amico
Christopher Mintz-Plasse … Chris D’Amico/Red Mist
Lyndsy Fonseca … Katie Deauxma
Xander Berkeley … ντετέκτιβ Vic Gigante
Clark Duke … Marty Eisenberg
Evan Peters … Todd Haynes
Augustus Prew … Todd Haynes
Sophie Wu … Erika Cho
Omari Hardwick … αστυνόμος Marcus Williams
Jason Flemyng … ο μπράβος στο λόμπι
Michael Rispoli … Big Joe
Dexter Fletcher … Cody
Elizabeth McGovern … Κα Lizewski
Yancy Butler … Angie D’Amico
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Jane Goldman, Matthew Vaughn
Παραγωγή: Adam Bohling, Tarquin Pack, Brad Pitt, David Reid, Kris Thykier, Matthew Vaughn
Μουσική: Marius De Vries, Ilan Eshkeri, Henry Jackman, John Murphy
Φωτογραφία: Ben Davis
Μοντάζ: Eddie Hamilton, Jon Harris, Pietro Scalia
Σκηνικά: Russell De Rozario
Κοστούμια: Sammy Sheldon
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Kick-Ass
- Ελληνικός Τίτλος: Kick-Ass
Άμεσοι Σύνδεσμοι
Σεναριακή Πηγή
- Σειρά κόμικς: Kick-Ass των Mark Millar, John Romita, Jr.
Παραλειπόμενα
- Τα δικαιώματα της σειράς κόμικς είχαν αγοραστεί πριν αυτή βρει τον δρόμο της στα ράφια. Ουσιαστικά δημιουργούνταν παράλληλα το σενάριο με τα κόμικς, παίρνοντας όμως διαφορετικούς δρόμους επί της πλοκής -λόγω και της διαφορετικής δομής των μέσων. Η συνεργασία του Matthew Vaughn με τον Mark Millar είχε ξεκινήσει για τη σειρά κόμικς American Jesus, αλλά όταν ο Vaughn έμαθε περισσότερα για το Kick-Ass προτίμησε να ανταλλάξει τη μία σειρά με την άλλη.
- Τα στούντιο που προσέγγισε ο Vaughn το απέρριψαν. Η Sony το βρήκε υπερβολικά βίαιο, ενώ τα άλλα ήθελαν πιο μεγάλης ηλικίας τους χαρακτήρες. Έτσι ο Matthew Vaughn μάζεψε τα απαραίτητα χρήματα για το μπάτζετ μέσω ενός πάρτι, και ξεκίνησε να κάνει την ταινία ως ανεξάρτητος. Αυτό του επέτρεψε την απόλυτη ελευθερία στη δημιουργία, ενώ κανένα στούντιο δεν θα άφηνε τότε μια ταινία με υπερήρωες να ρισκάρει να χαρακτηριστεί με R λόγω βιαιότητας. Εντέλει, η Lionsgate αγόρασε τα δικαιώματα διανομής (και η Universal Pictures αυτά για τις διεθνείς αγορές), και μάλιστα με περισσότερα χρήματα από αυτά που αρχικά είχε ζητήσει ο δημιουργός της.
- Ο Christopher Mintz-Plasse πέρασε αρχικά οντισιόν για τον κεντρικό ρόλο του Kick-Ass.
- Για τον ρόλο του Μπιγκ Ντάντι, υποψήφιοι ήταν και οι Daniel Craig και Mark Wahlberg.
- Στα κρέντιτ, οι περισσότεροι μπράβοι του μαφιόζου Ντ’Αμίκο αναφέρονται με περιγραφικά ονόματα. Πέντε από αυτά είναι τα Posh, Scary, Sporty, Ginger και Baby, δηλαδή ονομασμένοι από τα αντίστοιχα των Spice Girls.
- Ο Mark Millar, ο δημιουργός των κόμικς, γύρισε ένα κάμεο ως αλκοολικός Σκωτσέζος, αλλά αυτό κόπηκε στο μοντάζ. Την ίδια τύχη είχε κι ένα κάμεο του Stan Lee.
- Όταν κυκλοφόρησε ένα preview-clip, το φιλμ δέχτηκε επίθεση από γκρουπ που υποστήριζαν τον θεσμό της οικογένειας, τόσο για τη γραφική βία όσο και για τη φράση “Okay, you cunts, let’s see what you can do now” που ακούγονταν από τη 12χρονη τότε Chloe Grace Moretz.
- Λίγες ημέρες μετά την πρεμιέρα, η Frozen Codebase κυκλοφόρησε το βίντεο-γκέιμ της ταινίας, με τίτλο Kick-Ass: The Game.
- Ακόμα κι αν η ταινία κυκλοφόρησε ως R μπόρεσε να βρει το κοινό της. Με κόστος 30 εκατομμύρια δολάρια, είχε έσοδα 96,2.
- Παρότι υπήρχε αβεβαιότητα ως προς τη δημιουργία κάποιου σίκουελ, η Universal Studios έδωσε το πράσινο φως, και ο Matthew Vaughn επέλεξε τον Jeff Wadlow να τον αντικαταστήσει σε σενάριο και σκηνοθεσία. Το Kick-Ass 2: Με την Πλάτη στον Τοίχο (2013) όμως δεν είχε ανάλογη επιτυχία. Τον Ιανουάριο του 2024, ο Vaughn είχε ανακοινώσει ότι είχε κρυφά γυριστεί ένα τρίτο μέρος, με τίτλο Stuntnuts Does School Fight και σκηνοθέτη τον Damien Walters. Η κατάληξη του παραμένει άγνωστη.
Μουσικά Παραλειπόμενα
- Ο Mika τραγουδάει το ομώνυμο τραγούδι της ταινίας. Για την ακρίβεια τιτλοφορείται: Kick Ass (We Are Young).
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 17/4/2010
Σίγουρα ένα πολύ διασκεδαστικό πακέτο, που οι φίλοι της εμπορικής ταινίας δεν έχουν κανέναν λόγο να χάσουν. Είναι η δεύτερη απάντηση, μετά το Hancock, επί της τρέλας με τους σούπερ-ήρωες. Δεν είναι μια κακή τρέλα, αλλά έχει δημιουργήσει κι αυτή τόσα στερεότυπα που καταντάει κουραστική και το Kick-Ass κοιτάει και προς μια άλλη της αδυναμία: την ονειροβασία που προκαλεί σε σχέση με την πραγματικότητα. Δεν νομίζω πως μας έχει στη Ελλάδα αγγίξει σε τέτοιο βαθμό που θα θεωρούταν πρόβλημα, αλλά είναι μια προσγείωση επί θεαμάτων που τα θεοποιούμε χωρίς να ανταποδίδουν. Βέβαια, η ταινία, από ένα σημείο και μετά, ανατρέπει τη σατιρική της διάσταση, αλλά όλο και κάτι μένει…
Για κάμποση ώρα, το έργο εκμεταλλεύεται την παρωδία επί των κλισέ και γίνεται ακόμα και ξεκαρδιστικό. Σε ένα μεσοδιάστημα, θα το ονόμαζα, φαντάζει να ξεφουσκώνει, όταν τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πιο σοβαρά από ό,τι προδικάζονταν. Κι εκεί που υποθέτεις ότι το έργο δεν έχει πολλά πια να σου προσφέρει, η δράση αναλαμβάνει… να kick-ass! Η εικόνα μιας ανήλικης Νύφης από Kill Bill κάνει τη διαφορά και το είδος αναβαθμίζεται. Μια ιδέα που θα ζήλευε κι ο Tarantino. Μπορεί τα κλισέ που αποδοκίμαζε να γίνονται πλέον κατεστημένα, κανείς όμως δεν είπε όχι σε μια τέτοιου είδους ταινία όταν ψυχαγωγεί αληθινά. Και το Kick-Ass πληρεί την αρχική του υπόσχεση που δεν είναι άλλη από τον ίδιο του τον τίτλο.
Βαθμολογία:
![]()
![]()
Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη
Έκδοση Κειμένου: 24/1/2011
To Kick-ass είναι σίγουρα μια ταινία με καλές προθέσεις. Ξεκινάει ως σάτιρα μιας super-hero μανίας, κι αφήνει εύστοχες βολές εναντίον των παντώς είδους κλισέ. Επιπλέον, έχει έξυπνους διαλόγους και διασκεδαστικές ατάκες με ρυθμό πολυβόλου. Ο κωμικός χαρακτήρας της ταινίας δεν εξαντλείται όμως εδώ. Στα πρώτα λεπτά της, η ταινία βρίθει κωμικών καταστάσεων που ενισχύονται από τις “καλτ” φάτσες των ηρώων της, αλλά και την ανάλυση των ιδιόμορφων προσωπικοτήτων τους.
Όλα αυτά μέχρι λίγο μετά τη μέση της ταινίας. Από ‘κει κι έπειτα, η ταινία μοιάζει να κατρακυλά προς μια σοβαροφάνεια και ρέπει προς την ανατροπή όλων εκείνων που σατίριζε. Χάνει το χιούμορ της και προσπαθεί να δραματοποιήσει καταστάσεις και να προκαλέσει ρίγη συγκίνησης. Επί ματαίω, όμως. Επιτυγχάνει ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή να επιστρατεύει φθηνά συγκινησιακά τρικ που μας κάνουν να κοιτάμε το ρολόι και αποσπούν γενναιόδωρα χασμουρητά. Βέβαια, το φινάλε θα αποζημιώσει όσους αγαπούν τις ταινίες δράσης. Η ταινία ξαναβρίσκει εν μέρει τον χαμένο της εαυτό, καταφέρνει να κάμψει αντιρρήσεις, και να αφήσει την αίσθηση μιας διασκεδαστικής κι αν μη τι άλλο ευχάριστης ταινίας.
Βαθμολογία:
![]()
![]()

Κριτικός: 




