Πολωνία, 1962. Η Άννα είναι μια ορφανή που μεγάλωσε από καλόγριες σε μοναστήρι. Πριν γίνει και η ίδια καλόγρια, θέλει να δει τη Γουάντα, τη μόνη συγγενή της που γνωρίζει. Οι δύο γυναίκες ξεκινούν ένα ταξίδι όχι μόνο αναζητώντας την τραγική ιστορία της οικογένειας, αλλά και για το ποιες είναι και πού ανήκουν. Θέτουν ερωτήματα πάνω στην πίστη και τις ιδέες τους. Και οι δύο προσπαθούν να πάνε ένα βήμα μπροστά στη ζωή τους, αλλά μόνο η μία μπορεί.

Σκηνοθεσία:

Pawel Pawlikowski

Κύριοι Ρόλοι:

Agata Kulesza … Wanda Gruz

Agata Trzebuchowska … Anna/Ida Lebenstein

Dawid Ogrodnik … Lis

Adam Szyszkowski … Feliks Skiba

Jerzy Trela … Szymon Skiba

Joanna Kulig … η τραγουδίστρια

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Pawel Pawlikowski, Rebecca Lenkiewicz

Παραγωγή: Eric Abraham, Piotr Dzieciol, Ewa Puszczynska

Μουσική: Kristian Eidnes Andersen

Φωτογραφία: Ryszard Lenczewski, Lukasz Zal

Μοντάζ: Jaroslaw Kaminski

Σκηνικά: Marcel Slawinski, Katarzyna Sobanska-Strzalkowska

Κοστούμια: Ola Staszko

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Ida

Ελληνικός Τίτλος: Ida

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (Πολωνία). Υποψήφιο για φωτογραφία.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Βραβείο Bafta ξενόγλωσσης ταινίας. Υποψήφιο για φωτογραφία.
  • Καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο και φωτογραφία στα Ευρωπαϊκά Βραβεία. Υποψήφιο για γυναικεία ερμηνεία (Agata Kulesza και Agata Trzebuchowska).
  • Καλύτερη ταινία στο φεστιβάλ του Λονδίνου.
  • Καλύτερη ταινία και 3 ακόμα βραβεία στα εθνικά βραβεία της Πολωνίας. Υποψήφιο για ακόμα 6.
  • Βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ του Τορόντο.
  • Μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ της Βαρσοβίας.

Παραλειπόμενα

  • Πρώτη πολωνική ταινία που κερδίζει το ξενόγλωσσο Όσκαρ.
  • Πρώτη ταινία στη γενέτειρα του για τον Pawel Pawlikowski. Τη γύρισε, μεταξύ άλλων, ώστε να ανακτήσει μέσα την Πολωνία των παιδικών του χρόνων, μια και μετανάστευσε για την Αγγλία όταν ήταν μόλις 14ων.
  • Το σενάριο γράφτηκε στα αγγλικά, και είχε τίτλο Sister of Mercy. Έπειτα ο δημιουργός το ανασκεύασε στην πολωνική γλώσσα, κάνοντας και κάποιες τελικές προσαρμογές.
  • Ο χαρακτήρας της Γουάντα χαράχτηκε πάνω στην Helena Wolinska-Brus, μια στρατιωτική δημόσια κατήγορο που εμπλέχτηκε μέσω της ιδιότητας της σε σταλινικά εγκλήματα στη μεταπολεμική Πολωνία.
  • Οι βασικές επιρροές του σκηνοθέτη ήταν ο Carl Theodor Dreyer και ο Robert Bresson.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 17/9/2014

Δεκαετία του 1960, Πολωνία. Η νεαρή Ίντα, μεγαλωμένη σε καθολικό ορφανοτροφείο και λίγο πριν δώσει τους μοναχικούς όρκους της στο μοναστήρι, πηγαίνει καθ’ υπόδειξη της ηγουμένης να δει τον μοναδικό συγγενή της, μια θεία, αλκοολική και δικαστίνα στο καθεστώς της χώρας Τις λίγες μέρες που θα περάσει μαζί της, μαθαίνει για την εβραϊκή της καταγωγή, για τον τρόπο που χάθηκαν οι γονείς της όπως και για τους δρόμους ζωής που δείχνει ο έρωτας.

Λόγιος, με σπουδές στη λογοτεχνία και φιλοσοφία, ο Παβλικόφσκι αντιμετωπίζει τα θέματά του με τον τρόπο του στοχαστή. Στο «Τελευταίο Καταφύγιο» του 2000 κάνει μια λεπτή προσέγγιση σε μια ανθρώπινη σχέση όπως αυτή δοκιμάζεται μέσα στα απάνθρωπα γρανάζια των μεταναστευτικών νόμων. Στο «Καλοκαίρι του Ερωτά μου» του 2004 ανεβάζει τον πήχη και μελετά τα ζητήματα αναζήτησης φαντασιακού καταφύγιου (δυο έφηβες που λεσβιάζουν με επαναστατική διάθεση και ο αδελφός της μιας που αγκιστρώνεται στον Χριστό), ενώ αυτά διασταυρώνονται συμβολικά με τις ταξικές διαφορές (εξίσου λειτουργικά και αποτελεσματικά με τη «Ζωή της Αντέλ»). Στη «Γυναίκα του Πέμπτου» του 2011 χάνει κάπως το πηδάλιο, προσπαθώντας να μεταφέρει ένα μάλλον θολό μυθιστόρημα σε ύφος παλιού Πολάνσκι και τώρα επιστρέφει με αυτό το μινιμαλιστικό διαμαντάκι, στην παράδοση του νέου αφαιρετικού, βαλκανικού κι ανατολικού ιδιαίτερα, σινεμά.

Εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία, έντονη πλαστικότητα των πλάνων, με διακριτικό τρόπο ανορθόδοξα κοψίματα των προσώπων στα κάδρα ώστε το σκηνικό να είναι τοπίο ψυχής κι όχι φόντο. Σενάριο λιτό και πυκνό, αφήγηση στρωτή και επίσης πυκνή χωρίς περιττά πλάνα και, καθώς κυλάει ο φιλμικός χρόνος «έτσι απλά», στο τέλος συνειδητοποιείς ότι ο Πάβελ Παβλικόφσκι έχει εκφράσει πολλά και εις βάθος. Την γκρίζα, ανθρωποκεντρική απουσία του σοσιαλιστικού πειράματος, τα εγκλήματα του παρελθόντος που θάφτηκαν με μπακάλικο κομφορμισμό, την κάθε απόπειρα ανθρώπινης επαφής (και τον έρωτα) καταδικασμένη σε φιάσκο και τον μοναχισμό, δυστυχώς και εξ ανάγκης σε μια τέτοια κατάσταση, ως ρεαλισμό: χαμηλόφωνες καταγραφές σκληρών καταστάσεων. Η Άγκατα Τρζεμπούτσοφσκα στον κεντρικό ρόλο διαθέτει το ιδανικό πρόσωπο-τοπίο με την μπεργκμανική έννοια και η Άγκατα Κούλεζα ερμηνεύει αρμονικά με τη λιτότητα της όλης γραφής.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.