Ευτυχία

Ο Κμιρ και η γυναίκα του, Άννα, δυο φτωχοί αγρότες, ζώντας στη τσαρική Ρωσία δεν έχουν ακόμα ανακαλύψει τι είναι ευτυχία, αφού αναγκάζονται συνέχεια να πληρώνουν στο κράτος και στην εκκλησία. Έτσι η Άννα λέει στον Κμιρ, να ταξιδέψει για να τη γνωρίσει και αν δεν τη βρει να μη γυρίσει πίσω. Ξεκινώντας το ταξίδι του θα βρεθεί μπροστά σ’ ένα πορτοφόλι γεμάτο χρήματα και για μια στιγμή θα πιστέψει ότι η ευτυχία είναι αυτό. Ξεκινάνε λοιπόν να κάνουν μια καινούρια αρχή καλλιεργώντας οι ίδιοι κάποια χωράφια, αγοράζοντας πρώτα ένα άλογο. Το κράτος και η εκκλησία όμως βλέποντας ότι η προσπάθεια τους επέφερε καρπούς, σπεύδουν για να αποκομίσουν τους φόρους τους μη μένοντας τίποτα γι’ αυτούς. Ο Κμιρ βλέποντας ότι δεν του έχει απομείνει τίποτα αποφασίζει να πεθάνει, φτιάχνοντας ο ίδιος το φέρετρο του. Κράτος και εκκλησία θα επέμβουν για μία ακόμα φορά, φέρνοντας ακόμα και τον στρατό, κάνοντάς του την ερώτηση «ποιος του έδωσε το δικαίωμα να πεθάνει». Τον συλλαμβάνουν και τον οδηγούν για τριάντα τρία χρόνια στη φυλακή όπου και τον βασανίζουν…

Σκηνοθεσία:

Aleksandr Medvedkin

Κύριοι Ρόλοι:

Pyotr Zinovyev … Khmyr

Yelena Yegorova … Anna Khmyrova

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Aleksandr Medvedkin

Φωτογραφία: Gleb Troyanski

Σκηνικά: Aleksei Utkin

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Schaste
• Ελληνικός Τίτλος: Ευτυχία
• Διεθνής Τίτλος: Happiness

Παραλειπόμενα

• Πρόκειται για την τελευταία βωβή ταινία στην κλασική περίοδο του σοβιετικού σινεμά.
• Μεγάλου μήκους ντεμπούτο για τον Aleksandr Medvedkin.
• Το όνειρο του Κμιρ ήταν αρχικά δημιουργημένο έγχρωμο, κι αυτή ήταν η πρώτη έγχρωμη απόπειρα για τη Mosfilm. Λόγω της κακής ποιότητας του χρώματος, θα αφαιρεθεί και πλέον αυτή η εκδοχή θεωρείται χαμένη.
• Αυτή η σουρεαλιστική, σλάπστικ σάτιρα, επηρεασμένη από το ύφος των ρωσικών τυπογραφιών λούμποκ (17ος-19ος αιώνας), απαγορεύτηκε στην ΕΣΣΔ επί 20 χρόνια, όταν έγινε φανερό ότι σατίριζε το καθεστώς των μπολσεβίκων. Κι ενώ όταν κυκλοφόρησε πέρασε ολότελα απαρατήρητη, τη δεκαετία του 1960 γνώρισε δόξες ανάμεσα στον πνευματικό κόσμο της Σοβιετικής Ένωσης και της Δυτικής Ευρώπης, με τον κινηματογραφιστή Chris Marker να είναι ένας από τους υπέρμαχους της.

Μουσικά Παραλειπόμενα

• Το 1971 γράφτηκε μουσική για τη γαλλική πρεμιέρα του φιλμ, από τους Georges Bernand, Michel Fano, Nikolai Golovanov και Modest Mussorgsky.