Ο Τζέσι Πίνκμαν έχει πάρει την απόφαση να αφήσει πίσω την παρανομία. Δραπετεύοντας από τον Τζακ, παίρνει τη Chevrolet El Camino του Τοντ, και έχει τα μάτια του δεκατέσσερα για κάθε κίνδυνο, για κάθε αστυνομικό που μπορεί να διασταυρωθεί με τον δρόμο του. Δεν έχει όμως μονάχα να ξεφύγει από όσα βρίσκονται καθ’ οδόν, αλλά και από όσα έχει φορτώσει το μυαλό του από όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Σκηνοθεσία:

Vince Gilligan

Κύριοι Ρόλοι:

Aaron Paul … Jesse Pinkman

Jesse Plemons … Todd Alquist

Krysten Ritter … Jane Margolis

Charles Baker … Skinny Pete

Matt Jones … Brandon ‘Badger’ Mayhew

Kevin Rankin … Kenny

Larry Hankin … Old Joe

Tess Harper … Κα Pinkman

Brendan Sexton III … Kyle

Robert Forster … Ed Galbraith

Jonathan Banks … Mike Ehrmantraut

Bryan Cranston … Walter ‘Walt’ White

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Vince Gilligan

Παραγωγή: Melissa Bernstein, Vince Gilligan, Mark Johnson, Charles Newirth, Aaron Paul

Μουσική: Dave Porter

Φωτογραφία: Marshall Adams

Μοντάζ: Skip Macdonald

Σκηνικά: Judy Rhee

Κοστούμια: Louise Frogley

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Video-on-Demand.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: El Camino: A Breaking Bad Movie

Ελληνικός Τίτλος: El Camino: Μια Ταινία του Breaking Bad

Σεναριακή Πηγή

  • Τηλεοπτική σειρά (χαρακτήρες): Breaking Bad του Vince Gilligan.

Παραλειπόμενα

  • Σίκουελ της σειράς, που παίρνει τα γεγονότα από εκεί που τα άφησε το φινάλε της διάσημης τηλεοπτικής σειράς (2008-2013). Ενδιάμεσα είχε παρεμβληθεί μια spin-off πρίκουελ σειρά, το Better Call Saul.
  • Ο Vince Gilligan είχε καιρό κατά νου κάτι σαν αυτό, αλλά περίμενε να έρθει η δέκατη επέτειο της σειράς για να το φέρει στο φως. Η προετοιμασία ήταν απόλυτα μυστική και οι πρώτες φήμες ακούστηκαν δημοσίως τον Νοέμβριο του 2018. Η επιβεβαίωση έγινε από τον Bryan Cranston σε συνέντευξη. Τον Φεβρουάριο του 2019 ανακοινώθηκε η αποκλειστικότητα μετάδοσης από τα δίκτυα Netflix και AMC, αν και ο δημιουργός επιθυμούσε και έξοδο σε αίθουσες, πετυχαίνοντας να βγει η ταινία έστω και για τρεις ημέρες στις ΗΠΑ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σπύρος Δούκας

Έκδοση Κειμένου: 12/10/2019

Πρόκειται για μια εκ των πραγμάτων πολύ ιδιαίτερη και σπάνια περίπτωση, καθώς δεν μιλάμε για μια προσθήκη σε κινηματογραφικό franchise, αλλά για σίκουελ μιας αριστουργηματικής τηλεοπτικής σειράς, που έχει αποκτήσει πλέον μυθική διάσταση. Δεν μιλάμε ούτε για μια «συνέχεια» της ιστορίας με την παραδοσιακή τηλεοπτική έννοια, καθώς η σειρά είχε λάβει ένα οριστικό και αμετάκλητο τέλος ως προς την πλοκή, χωρίς ανοιχτές υποθέσεις.

Ο Vince Gilligan, γενικά, έχει τον τρόπο του. Εξαιρετικά ταλαντούχος δημιουργός, με ταυτότητα και απόλυτα προσωπικό δημιουργικό στίγμα, τόσο στη σεναριακή γραφή όσο και στη σκηνοθεσία. Έχει «χρυσό χέρι», με την έννοια ότι ποτέ ως τώρα δεν έχει απογοητεύσει, οπουδήποτε κι αν έχει χωθεί. Παίρνει κάποια ρίσκα, αλλά πάντα δημιουργικά, ισορροπημένα κι ελεγχόμενα, καταφέρνοντας να ικανοποιεί τη συντριπτική μερίδα του κοινού και κάνοντας παράλληλα το «κέφι» του, πράγμα αξιοθαύμαστο. Επένδυσε βέβαια στην τηλεόραση, αλλά δείγματα σαν αυτό εδώ σε κάνουν πραγματικά να αναρωτιέσαι τι παπάδες θα μπορούσε να κάνει αν είχε ασχοληθεί με το σινεμά. Από την άλλη, ίσως να του πηγαίνει καλύτερα η τηλεοπτική φόρμα, επειδή είναι τόσο λεπτολόγος και αναλυτικός, που το όραμά του απλά δεν χωράει στην περιορισμένη κινηματογραφική διάρκεια.

Το El Camino, ως γνωστόν, ακολουθεί τον Τζέσι Πίνκμαν ακριβώς μετά τα γεγονότα του τελευταίου επεισοδίου του Breaking Bad. Δεν μας το χρωστούσε κανείς αυτό, όμως κάθε προσθήκη στο μαγικό αυτό σύμπαν του Gilligan δεν θα μπορούσε παρά να είναι ευπρόσδεκτη. Η ταινία, λοιπόν, κάνει το καλύτερο που θα μπορούσε, προκειμένου να διαχωριστεί από την τηλεοπτική της προέλευση και να αυτοπροσδιοριστεί απολύτως κινηματογραφικά: είναι μια αγνή, πεντακάθαρη μελέτη χαρακτήρα. Και μάλιστα, ενός χαρακτήρα στοιχειωμένου από το παρελθόν του, και κυριολεκτικά εξαναγκασμένου να ξεφύγει από αυτό, προκειμένου να επιβιώσει.

Το «τηλεοπτικό» παρελθόν παίρνει τη μορφή των flashback, τα οποία παίζουν τον ρόλο της ανάκλησης σε παλιά γεγονότα, που ταλαιπωρούν τον ήρωα τόσο σε επίπεδο πλοκής (καθώς πρέπει να βρίσκεται συνεχώς σε κίνηση), όσο και σε δομικό/ψυχολογικό επίπεδο. Είναι ένα παιδί φοβισμένο, παγιδευμένο (εξαιρετικός ο συμβολισμός της αράχνης, που είναι ακόμα ζωντανή), πάντα θύμα των καταστάσεων, που έμπλεξε με τα λάθος άτομα και έκανε λάθος επιλογές. Επόμενα όλα αυτά, καθώς προέρχεται από ένα σάπιο μεσοαστικό οικογενειακό περιβάλλον, με γονείς συντηρητικούς κι ανεύθυνους. Εδώ βλέπουμε την εξαναγκασμένη πορεία του προς την ενηλικίωση, καθώς η ίδια η τροπή της ζωής του δεν του αφήνει πλέον περιθώρια. Είναι όμως μια πορεία απαραίτητη και λυτρωτική.

Η μαγκιά του El Camino είναι ότι χρησιμοποιεί τα flashback (πρόκειται αποκλειστικά για νέες σκηνές, που δεν έχουμε ξαναδεί) με τρόπο ιδιαίτερα έξυπνο και πρωτότυπο. Για τους φαν της σειράς, έχουμε φυσικά την επιστροφή πολλών αγαπημένων χαρακτήρων, αλλά και για τους μη γνώστες οι σκηνές αυτές δίνουν τα απολύτως απαραίτητα για τη σκιαγράφηση ενός αποσπασματικού παρελθόντος που κατατρέχει τον ήρωα, αντηχεί μέσα του και κρατάει ζωντανά τα ψυχικά του τραύματα. Η αυτονομία επιτυγχάνεται παραπάνω από ικανοποιητικά. Η ισορροπία εσωτερικής και εξωτερικής δράσης, που μετουσιώνεται άψογα σε ρυθμό, ήταν ανέκαθεν χαρακτηριστικό γνώρισμα του Breaking Bad, του οποίου η ουσία συνοψίζεται άριστα εδώ. Μια μείξη από δράμα, νεο-νουάρ, γουέστερν και road-movie προσδιορίζει με κινηματογραφικούς όρους αυτό το πόνημα, πάντα σε απόλυτη υφολογική αρμονία με τα πάθη του πρωταγωνιστή του. Είναι μια παραγωγή του Netflix που θα άξιζε και με το παραπάνω την τύχη της μεγάλης οθόνης.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 76 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.