Ο Τάρεκ, πρόσφυγας από τη Συρία, βρίσκεται με τη δεκάχρονη κόρη του στην Ελλάδα με σκοπό να μεταβεί στη Γερμανία. Με τη βοήθεια του Χασάν, ενός διακινητή μεταναστών, καταστρώνουν το σχέδιο εξόδου από την Ελλάδα με πλαστά διαβατήρια. Ο Μπίλλη, ένας rock n’ roll σαραντάρης, ιδιοκτήτης μπαρ στην πλατεία Αμερικής, έχει βαλτώσει με τη μοναχική ζωή του. Όταν η Τερέζα, μια μουσικός από την Αφρική, έρχεται να κάνει τατουάζ στο παράνομο tattoo-studio στο πατάρι του μπαρ, ο Μπίλλη την ερωτεύεται. Η Τερέζα, όμως, προκειμένου να πραγματοποιήσει το όνειρό της, αποφασίζει να μεταναστεύσει στη Γαλλία. Ο Νάκος, παλιός φίλος του Μπίλλη, ζει ακόμη με τους γονείς του, μισεί τους ξένους που του έχουν πάρει την πλατεία και θέλει να γίνουν όλα όπως παλιά. Έτσι, καταστρώνει ένα σχέδιο «εξολόθρευσης» μεταναστών. Γίνεται, όμως, ένα μοιραίο λάθος. Το μοιραίο λάθος του Νάκου γίνεται η αφορμή ν’ ανατραπούν τα σχέδια της Τερέζας και του Τάρεκ, αλλά και η μοίρα του Μπίλλη.

Σκηνοθεσία:

Γιάννης Σακαρίδης

Κύριοι Ρόλοι:

Γιάννης Στάνκογλου … Μπίλλη

Μάκης Παπαδημητρίου … Νάκος

Βασίλης Κουκαλάνι … Tarek

Θέμις Μπαζάκα … Γεωργία

Ερρίκος Λίτσης … Σταύρος

Αλέξανδρος Λογοθέτης … Μανώλης

Ξένια Ντάνια … Τερέζα

Ρέα Πεδιαδιτάκη … Νάντια

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Γιάννης Σακαρίδης, Γιάννης Τσίρμπας, Βαγγέλης Μουρίκης

Παραγωγή: Βένια Βέργου, George T. Lemos, Γιάννης Σακαρίδης, Νίκος Φράγκος

Μουσική: Μίνωας Μάτσας

Φωτογραφία: Jan Vogel

Μοντάζ: Γιάννης Σακαρίδης

Σκηνικά: Αλεξία Θεοδωράκη

Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Amerika Square
  • Διεθνής Τίτλος: Amerika Square
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Πλατεία Αμερικής

Σεναριακή Πηγή

  • Νουβέλα: Η Βικτώρια Δεν Υπάρχει του Γιάννη Τσίρμπα.

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο FIPRESCI στο ελληνικό τμήμα του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
  • Επίσημη πρόταση της Ελλάδας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.
  • Βραβείο μοντάζ στα βραβεία Ίρις. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, πρώτο αντρικό ρόλο (Βασίλης Κουκαλάνι) και δεύτερο γυναικείο ρόλο (Θέμις Μπαζάκα).

Παραλειπόμενα

  • Πριν κάνει την ελληνική της πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η ταινία είχε ήδη προβληθεί σε αυτό του Μπουσάν (Νότια Κορέα) και του Σικάγο.
  • Κινηματογραφικό ντεμπούτο για την Ξένια Ντάνια.
  • Κόβοντας 4.158 εισιτήρια, ήρθε 8ο ανάμεσα στις ελληνικές παραγωγές του 2017.

Άρθρο

Κριτικός: Σπύρος Δούκας

Έκδοση Κειμένου: 23/5/2017

Ο Νάκος (Μάκης Παπαδημητρίου) είναι 38 χρονών και ζει στο σπίτι των γονιών του. Οι ξένοι που έχουν κατακλύσει την πόλη του και την πλατεία όπου έπαιζε μικρός, τον ενοχλούν. Στο ισόγειο της ίδιας πολυκατοικίας έχει μαγαζί ένας tattoo-artist (Γιάννης Στάνκογλου), που θα ερωτευτεί μια αφρικανή τραγουδίστρια, μπλεγμένη με τη μαφία. Ένας σύρος πρόσφυγας (Βασίλης Κουκαλάνι) προσπαθεί να φύγει με την κόρη του από τη χώρα. Οι πορείες τους διασταυρώνονται γύρω από την πλατεία Αμερικής.

Ο Γιάννης Σακαρίδης, μετά το ενδιαφέρον και χαμηλότονο Wild Duck, επιστρέφει με ένα σπιντάτο δράμα χαρακτήρων, μέσω του οποίου σκιαγραφεί ένα κοινωνικό πορτρέτο της τρέχουσας κατάστασης της χώρας μας. Εναλλάσσοντας την υποκειμενική voiceover αφήγηση μεταξύ των τριών βασικών χαρακτήρων του, υιοθετεί μια γρήγορη αισθητική που ενέχει έναν αποστασιοποιημένο ρεαλισμό, μα κι έναν σατιρικό χαρακτήρα, με αποτέλεσμα το έργο να παραμένει απολαυστικό και καυστικό, χωρίς να βαραίνει ποτέ δραματικά. Και παρ` όλο που δεν λέει κάτι μη προφανές, σαφώς κερδίζει σε σχέση με την μελοδραματική αφέλεια του θεματολογικά συγγενούς Ένας Άλλος Κόσμος.

Οι χαρακτήρες του είναι δουλεμένοι και καλογραμμένοι, ενώ οι διάλογοι πείθουν, έχουν μια φυσικότητα που απουσιάζει από την πλειοψηφία των ελληνικών παραγωγών. Ο Παπαδημητρίου, ακόμα κι όταν οι ρατσιστικές ιδέες του τον καθιστούν επικίνδυνο, παραμένει απόλυτα καρτουνιστικός, στοιχείο που εντείνει εύστοχα τη σάτιρα στο όλο εγχείρημα. Ο συμπαθέστατος Γιάννης Στάνκογλου, από την άλλη, είναι ο καταπιεσμένος ιδεολόγος καλλιτέχνης, που περιτριγυρίζεται από αρκετό κόσμο, μα κανείς δεν ενδιαφέρεται να αφουγκραστεί την ιδεολογία του. Παράλληλα, ο λανθάνων εγωκεντρισμός του δεν του επιτρέπει να διακρίνει ουσιαστικά το πρόβλημα με τον Νάκο. Καθότι βρίσκεται σε εσωτερικό αδιέξοδο, οδηγείται εν τέλει στην αυτοκαταστροφή. Ο Βασίλης Κουκαλάνι είναι εν προκειμένω το θύμα, μα και ο εξωτερικός παρατηρητής. Οι χαρακτήρες έχουν, σχηματικά, δραματουργική υπόσταση και ο τρόπος με τον οποίο διασταυρώνονται θα αποδώσει εύστοχα το κοινωνικό πρόβλημα, καρφώνοντάς το στην καρδιά.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα αξιόλογο αποτέλεσμα, που ακόμα κι αν φανεί ελαφρώς τετριμμένο, έχει μια σεναριακή διαύγεια που απουσιάζει από τα περισσότερα ελληνικά εγχειρήματα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

8 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.