Πέντε χρόνια μετά τους περίεργους φόνους στην οδό Ελμ, ο Φρέντι Κρούγκερ ξαναχτυπά. Ο έφηβος γιος των νέων ενοίκων του σπιτιού στο νούμερο 1428 μπαίνει στο στόχαστρο του Φρέντι, καθώς θέλει να τον χρησιμοποιήσει ως το μέσον για να συνεχίσει να διαπράττει φόνους στον πραγματικό κόσμο.

Σκηνοθεσία:

Jack Sholder

Κύριοι Ρόλοι:

Mark Patton … Jesse Walsh

Kim Myers … Lisa Webber

Robert Englund … Fred ‘Freddy’ Krueger

Robert Rusler … Ron Grady

Clu Gulager … Ken Walsh

Hope Lange … Cheryl Walsh

Marshall Bell … προπονητής Schneider

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: David Chaskin

Παραγωγή: Robert Shaye

Μουσική: Christopher Young

Φωτογραφία: Jacques Haitkin, Christopher Tufty

Μοντάζ: Bob Brady, Arline Garson

Σκηνικά: Gregg Fonseca

Κοστούμια: Gail Viola

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: A Nightmare on Elm Street Part 2: Freddy’s Revenge

Ελληνικός Τίτλος: Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 2

Εναλλακτικός Τίτλος: A Nightmare on Elm Street 2: Freddy’s Revenge

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (1984)

Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 3 (1987)

Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 4 (1988)

Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 5 (1989)

Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο 6 (1991)

Φρέντυ Εναντίον Τζέισον (2003)

Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (2010)

Σεναριακή Πηγή

Παραλειπόμενα

  • Δεν συνάντησε ιδιαίτερη επιτυχία στην εποχή του κριτικά, ούτε πέρασε σε κέρδη το πρώτο (τα κέρδη έφτασαν στα 30 εκατομμύρια δολάρια), αλλά πολλοί πλέον το θεωρούν cult.
  • Ο σεναριογράφος Leslie Bohem είχε προτείνει στους παραγωγούς να γράψει κάτι περί εγκυμοσύνης, στα χνάρια του Μωρού της Ρόζμαρι. Η ιδέα απορρίφθηκε, αλλά επανήλθε στο πέμπτο μέρος.
  • Ο  Wes Craven αρνήθηκε να είναι και πάλι ο σκηνοθέτης, επειδή δεν τον έβρισκε σύμφωνο το σενάριο.
  • Αρχικά, η New Line Cinema σκέφτονταν να διώξει τον Robert Englund, και να βάλει στη θέση του έναν κασκαντέρ που δεν θα μιλούσε ποτέ, καθαρά για λόγους οικονομίας.
  • Μοναδική φορά στη σειρά που ο πρωταγωνιστής είναι αρσενικός.
  • Λόγος έγινε για τα ομοφυλοφιλικά υπονοούμενα στο σενάριο. Αυτά γράφτηκαν εξεπιτούτου από τον σεναριογράφο, χωρίς να το γνωρίζει ο σκηνοθέτης.
  • Ο Michael J. Fox δεν μπορούσε να παίξει τον Τζέσι, μια και είχε το Επιστροφή στο Μέλλον. Από οντισιόν πέρασαν οι: Brad Pitt, John Stamos και Christian Slater.
  • Η Kim Myers πήρε τον ρόλο επειδή έμοιαζε πολύ με τη Meryl Streep.
  • Ο παραγωγός της σειράς Robert Shaye έχει ένα κάμεο πέρασμα ως μπάρμαν.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Η μόνη ταινία της σειράς που δεν ακούγεται το βασικό θέμα του Charles Bernstein ή κάποια παραλλαγή του.
  • Η Fonda Rae ερμήνευσε για την ταινία το Touch Me (All Night Long), αλλά περισσότερο αναδείχτηκε από το σάουντρακ το κλασικό Have You Ever Seen a Dream Walking (Bing Crosby) που παίζεται στους τίτλους τέλους.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 12/3/2015

Τα γεγονότα του πρώτου σίκουελ της πρωτότυπης ταινίας του Γουές Κρέιβεν μπορεί να υποτίθεται ότι λαμβάνουν χώρα πέντε χρονιά μετά αλλά στην ουσία το δεύτερο αυτό φιλμ του franchise κυκλοφόρησε μόλις ένα χρόνο μετά το 1984. Ο ίδιος ο Κρέιβεν καμία σχέση δεν έχει με την παραγωγή του σίκουελ και μάλλον του βγήκε σε καλό καθώς εδώ πάνε περίπατο τα θετικά στοιχεία που είχε το πρώτο φιλμ.

Καμία λογική δεν έχουν πλέον οι φόνοι του Κρούγκερ αλλά ούτε και ο τρόπος που θέλει να δολοφονεί. Ο Κρούγκερ για όσους δεν γνωρίζετε ήταν ένας παιδεραστής, τον οποίο οι κάτοικοι της οδού Ελμ έκαψαν ζωντανό, παίρνοντας το νόμο στα χέρια τους. Σκοπός του Κρούγκερ, όπως μάθαμε στην πρώτη ταινία, ήταν να δολοφονήσει τα παιδιά των ανθρώπων αυτών, μπαίνοντας στα όνειρά τους και βασανίζοντάς τα μέχρι θανάτου. Εδώ, ο σεναριογράφος Ντέιβιντ Τσάσκιν αλλάζει τα δεδομένα χωρίς να καταλάβουμε ποτέ το γιατί! Γιατί αλλάζεις την κεντρική ιδέα του σίκουελ μιας επιτυχημένης ταινίας τρόμου; Το ζήτημα είναι αν μπορείς να εμπλουτίσεις την κεντρική ιδέα και όχι αν μπορείς να την αλλοιώσεις. Σύμφωνα με τον Τσάσκιν λοιπόν, ο Φρέντι καταλαμβάνει το σώμα του νεαρού Τζέσι και έτσι συνεχίζει να δολοφονεί αβέρτα όποιον θέλει. Και κάπως έτσι “τελειώνει” και το δεύτερο κομμάτι της κεντρικής ιδέας ο Τσάσκιν! Και οι φόνοι δεν γίνονται στα όνειρα των θυμάτων αλλά και τα θύματα δεν έχουν καμία σχέση πια με όσα συνέβησαν στην οδό Ελμ. Το μόνο πράγμα που φροντίζει ο Τσάσκιν να εμπλουτίσει το σενάριό του είναι με ένα μάτσο ομοφοβικά σχόλια και αστεία. Πολύ καλή δουλειά!

Η γενικότερη εικόνα του φιλμ είναι πολύ μακριά από αυτή του πρώτου. Ατμόσφαιρα δεν υπάρχει εκτός από ορισμένες σκηνές ονείρων αλλά και πάλι δεν σώζεται το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο μοιάζει περισσότερο σαν συρραφή σκηνών φόνων και ονείρων παρά σαν μια ενιαία ιστορία. Είναι γενικά αισθητή η ασέβεια των συντελεστών ως προς το πρώτο φιλμ κι εδώ ευθύνεται και ο σκηνοθέτης Τζακ Σόλντερ και όχι μόνο ο σεναριογράφος του φιλμ. Η διαφορά είναι ότι ο πρώτος θα σώσει κάπως την καριέρα του λίγα χρόνια μετά δίνοντας το The Hidden και θα μπορεί τουλάχιστον να βρίσκει δουλειά έστω και σε μικρές παραγωγές ενώ ο Τσάσκιν μετά από πέντε χρόνια θα εξαφανιστεί από το Χόλιγουντ.

Οι ερμηνείες εδώ είναι κι αυτές σε μέτρια επίπεδα. Ούτε ο πρωταγωνιστής Μαρκ Πέιτον ούτε και το υπόλοιπο καστ μπορούν να “γράψουν” ιδιαίτερα στην οθόνη αλλά δε μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο σε αυτούς καθώς έχουν να υποστηρίξουν ένα πολύ κακό σενάριο.

Το franchise του Εφιάλτη στο Δρόμο με Τις Λεύκες πάντως συνεχίστηκε και το κακό που του έκανε το Freddy’s Revenge ήταν τελικά πολύ μικρό. Ο Φρέντι Κρούγκερ θα μας απασχολούσε κινηματογραφικά για μια δεκαπενταετία ακόμα. Αυτή τη δεύτερη ταινία του franchise μπορείτε πάντως να την παραλείψετε χωρίς να χάσετε κάτι καθώς στην ουσία η φυσιολογική συνέχεια του πρώτου φιλμ έρχεται το 1987 με μια αρκετά καλή προσθήκη στη σειρά ταινιών του Εφιάλτη.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

24 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.