Γεννημένη σε μια δεμένη οικογένεια παλαιστών, η Πέιτζ και ο αδελφός της, Ζακ, εκστασιάζονται όταν κερδίζουν τη μία και μοναδική ευκαιρία να δοκιμάσουν την τύχη τους στο WWE. Όταν όμως μόνο η Πέιτζ προκρίνεται στο ανταγωνιστικό πρόγραμμα προπονήσεων, πρέπει να αφήσει την οικογένειά της και να αντιμετωπίσει αυτό τον καινούργιο, ανελέητο κόσμο μόνη της. Τώρα, η Πέιτζ προσπαθεί να αποδείξει πως αυτό που την κάνει διαφορετική, είναι αυτό ακριβώς που μπορεί να την κάνει διάσημη.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Florence Pugh … Saraya ‘Paige’ Knight
Lena Headey … Julia ‘Sweet Saraya’ Knight
Nick Frost … Patrick ‘Rowdy Ricky’ Knight
Jack Lowden … Zak ‘Zodiac’ Knight
Vince Vaughn … Hutch Morgan
Dwayne Johnson … Dwayne ‘The Rock’ Johnson
Hannah Rae … Courtney
Stephen Merchant … Hugh
Julia Davis … Daphne
John Cena … John Cena
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Stephen Merchant
Παραγωγή: Dany Garcia, Dwayne Johnson, Michael J. Luisi, Stephen Merchant, Kevin Misher
Μουσική: Vik Sharma
Φωτογραφία: Remi Adefarasin
Μοντάζ: Nancy Richardson
Σκηνικά: Nick Palmer
Κοστούμια: Matthew Price
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Fighting with My Family
- Ελληνικός Τίτλος: Παλεύοντας με την Οικογένεια μου
Σεναριακή Πηγή
- Ντοκιμαντέρ: The Wrestlers: Fighting with My Family του Max Fisher.
Παραλειπόμενα
- Η ταινία εξιστορεί την αληθινή ιστορία της Saraya-Jade Bevis, που έγινε διάσημη με το όνομα Paige. Βέβαια, το σενάριο παίρνει αρκετές ελευθερίες σε σχέση με τα πραγματικά γεγονότα.
- Το σενάριο δανείζεται στοιχεία αλλά και τον τίτλο του από το ντοκιμαντέρ The Wrestlers: Fighting With My Family (2012), όπου εμφανίζονταν η ίδια η Paige. Το ντοκιμαντέρ αυτό έτυχε να το δει ο Dwayne Johnson καθώς γύριζε το Furious 6 στη Βρετανία, και επικοινώνησε με τον Stephen Merchant για να το μετατρέψει σε σενάριο.
- Πρώτη διανομή της United Artists μετά από σχεδόν μία δεκαετία απραξίας.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 6/7/2019
Έχοντας εργαστεί εξίσου και στις δύο χώρες, ο Stephen Merchant πατάει ταυτόχρονα το δημιουργικό του πόδι τόσο στη Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ, για να μας παρουσιάσει ένα αμάλγαμα νοοτροπίας. Αυτή δεν γίνεται ορατή μονάχα στον τρόπο κινηματογράφησης, αλλά κυρίως στον τρόπο αντιμετώπισης του σεναρίου. Αυτό εντέλει κάνει αξιοπρόσεκτη την επί της οθόνης περιπέτεια της ζωής της Πέιτζ, μια και κατά τα άλλα φοβάμαι πως ελάχιστα άλλα έχουν αληθινή ουσία εδώ.
Δεν είναι πια λίγες οι φορές που έχουμε ταϊστεί με το παραμύθι του αμερικανικού ονείρου, και αν κάποτε έμοιαζε το θέμα αρκετά απόμακρο για να προσελκύσει τη νεολαία πέρα από τις ΗΠΑ, παρατηρούμε σήμερα μέσα σε μια κοινωνία σαν και τη δική μας να είναι αυτό που ελκύει τη μεγαλύτερη μάζα των νιάτων, ειδικά όσων θεωρούν βουνό την αναρρίχηση τους μέσω της μόρφωσης. Έτσι, πιο ενδιαφέρον παρουσιάζει πια μια ιστορία για τα επακόλουθα μιας εκ του μηδενός επιτυχίας, παρά μία ακόμα απότομη ανάβαση στο Ξαναντού του Πολίτη Κέιν. Γενικά, θα έπρεπε να απαιτούμε να μάθουμε τι συμβαίνει μετά το «έζησαν αυτοί καλά…», και όχι να μαγευόμαστε από όμορφες πριγκίπισσες και γενναία βασιλόπουλα.
Εδώ όμως έγκειται και η διαφορά της συγκεκριμένης ταινίας σε σχέση με όλα αυτά τα παραμύθια που παρακολουθούμε ειδικά από τα 1980 κι έπειτα. Ο Merchant αναπτύσσει παράλληλα και την ιστορία του αδελφού της ηρωίδας, μια ιστορία που κάνει εκκίνηση με τον «ξαφνικό θάνατο». Έτσι, ενώ από τη μία έχουμε την παρέλαση των κλισέ, από την άλλη έχουμε το κυνήγι της αληθινής ευτυχίας, που εντέλει περνάει από έναν εξίσου δύσβατο δρόμο, αυτόν της αποδοχής τού τι είναι εκείνο που μπορεί να σου προσφέρει αληθινό νόημα στη ζωή σου.
Το φιλμ δεν είναι σε κανένα μέρος του σκληρό, ούτε καν αιχμηρό, σε σημείο ακόμα και ο χώρος του wrestling να μη διαφέρει από τη σχολή μπαλέτου της γειτονιάς. Αυτό φυσικά ως προς μία άποψη παράγει πολιτισμό, από μία άλλη όμως κάνει το φιλμ μαλθακό. Ξεχάστε το αν τυχών παίζονται παιχνίδια σε βάρος των αθλητών-διασκεδαστών, ξεχάστε την κριτική προς ένα θέαμα που στην ουσία κοροϊδεύει τον θεατή που πληρώνει για να το παρακολουθήσει, και φυσικά ξεχάστε το αν αυτό που δεν είναι ούτε αθλητισμός ούτε τέχνη έχει κάτι ωφέλιμο να προσφέρει στους φαν του. Ειδικά η οικογένεια της Πέιτζ στην Αγγλία φέρνει περισσότερο σε σαλτιμπάγκους περιοδεύον τσίρκου, παρά σε παλαιστές.
Έτσι, καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα που κατατάσσει το φιλμ σε μια αναίμακτη βιογραφία μιας «ποπ-σταρ», αλλά δεν μπορεί κανείς να αψηφήσει τη συνύπαρξη νοηματικών πόλων προς τη νεολαία, κάτι που δεν συναντάται και συχνά. Πόσο μάλλον που αυτή τονίζεται με την αισθητική διαφορά στην κινηματογράφηση, με τη βρετανική σχολή να συνυπάρχει εντός μιας ταινίας αρμονικά με την αμερικανική, σαν δύο διαφορετικοί σκηνοθέτες να έπαιρναν ο ένας τη σκυτάλη από τον άλλον. Και για να είμαστε και λίγο ακόμα πιο επικριτικοί, μην αναζητήσετε χιούμορ, αφού ως δραμεντί κυμαίνεται από λίγες ατάκες καθομιλουμένης που μπορεί να εκλάβει κάποιος ως χιουμοριστικές, ως κλάμα μέχρι εκεί που δεν παίρνει.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
