Ο Ξένος

Στην Αλγερία της δεκαετίας του 1930, ο απαθής γάλλος Μερσό δείχνει μια απόλυτη αδιαφορία για τη ζωή. Η συναισθηματική του αποστασιοποίηση οδηγεί σε έναν φόνο, ακολουθούμενο από μια δίκη που εξετάζει εξονυχιστικά τόσο το έγκλημα όσο και τον χαρακτήρα του.

Σκηνοθεσία:

Francois Ozon

Κύριοι Ρόλοι:

Benjamin Voisin … Meursault

Rebecca Marder … Marie Cardona

Pierre Lottin … Raymond Sintes

Denis Lavant … Salamano

Christophe Malavoy … ο δικαστής

Nicolas Vaude … ο εισαγγελέας

Jean-Charles Clichet … ο δικηγόρος

Mireille Perrier … Catherine Meursault

Jean-Claude Bolle-Reddat … επιστάτης ιδρύματος

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Francois Ozon

Παραγωγή: Francois Ozon

Μουσική: Fatima Al Qadiri

Φωτογραφία: Manuel Dacosse

Μοντάζ: Clement Selitzki

Σκηνικά: Katia Wyszkop

Κοστούμια: Pascaline Chavanne

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: L’Etranger
• Ελληνικός Τίτλος: Ο Ξένος
• Διεθνής Τίτλος: The Stranger

Άμεσοι Σύνδεσμοι

• Ο Ξένος (1967)

Σεναριακή Πηγή

• Μυθιστόρημα: L’Etranger του Albert Camus.

Κύριες Διακρίσεις

• Βραβείο δεύτερου αντρικού ρόλου (Pierre Lottin) στα Cesar. Υποψήφιο για πρώτο αντρικό ρόλο (Benjamin Voisin), μουσική και φωτογραφία.
• Υποψήφιο για βραβείο φωτογραφίας στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.
• Επίσημη συμμετοχή στο διαγωνιστικό του φεστιβάλ Βενετίας.

Παραλειπόμενα

• Τρίτη διασκευή στη μεγάλη οθόνη του κλασικού υπαρξιστικού έργου του Albert Camus από το 1942, μετά το ομώνυμο φιλμ του Luchino Visconti το 1967, και το τουρκικό Μοίρα (2001) του Zeki Demirkubuz.
• Γνωρίζοντας ότι υπήρχαν σκηνοθέτες που προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αγοράσουν τα δικαιώματα του βιβλίου του Camus, ο Francois Ozon συνάντησε ο ίδιος την κόρη του συγγραφέα, την Catherine Camus, και της ανέπτυξε τη δική του εκδοχή πάνω στην ιστορία, εκδηλώνοντας τη χαρά του που τα κατάφερε.
• Πριν φύγει από τη ζωή, ο Alain Delon επηρέασε τον Francois Ozon τόσο στην επιλογή του Benjamin Voisin όσο και στον τρόπο διαμόρφωσης της ερμηνείας του Μερσό.
• Όλα τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο Μαρόκο. Η Ταγγέρη συγκεκριμένα είναι αυτή που υποκαθιστά το Αλγέρι.
• Δεν είναι η πρώτη ασπρόμαυρη ταινία για τον Ozon (υπάρχει και το Frantz του 2016), αλλά εδώ το Α/Μ επιλέχτηκε για λόγους οικονομίας, ώστε να είναι πιο προσιτή στο μπάτζετ η ανασύσταση του Αλγερίου των 1930.

Μουσικά Παραλειπόμενα

• Στους τίτλους τέλους ακούγεται το Killing an Arab των The Cure, ένα γκρουπ που είχε στις μουσικές του επιλογές ο Ozon και στο Καλοκαίρι του ’85. Ο τίτλος παραπέμπει στη φράση που ανοίγει το φιλμ, η οποία αντικαθιστά την κλασική εναρκτήρια φράση του βιβλίου (“Σήμερα, η μαμά πέθανε”).