Έξι Λεπτά Πριν τα Μεσάνυχτα

Κριτικός: Λήδα-Ειρήνη Αδάμου

Έκδοση Κειμένου: 19/2/2021

Βασισμένος σε αληθινά γεγονότα και τοποθετώντας χρονικά  την ταινία του μία ανάσα πριν τα γεγονότα που σηματοδότησαν την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Αύγουστος 1939), ο δημιουργός Andy Goddard εστιάζει κατά κύριο λόγο στις απεγνωσμένες προσπάθειες του ιστορικού κολεγίου Augusta Victoria να προωθήσει, παράλληλα με τη διαπαιδαγώγηση των θυγατέρων των υψηλόβαθμων στελεχών των ναζί, τη βρετανο-γερμανική φιλία.

Παρά όμως την κυρίαρχη φιλοσοφία του κολεγίου, που βρίσκεται κάπου στις νότιες ακτές της Μεγάλης Βρετανίας (βλ. Bexhill on sea), η συγκυρία και τα ναζιστικά ιδεώδη, που είχαν ήδη φωλιάσει στις καρδιές των κοριτσιών, θα τις πάρουν μακριά από τον πρωταρχικό στόχο του Augusta Victoria…

Ο  σκηνοθέτης του Έξι Λεπτά Πριν τα Μεσάνυχτα, Andy Goddard, δεν θα μπορούσε να «πιάσει» με καλύτερο τρόπο το ζήτημα, παρά με ορόσημο τον σχηματισμό ενός δίπολου, στο θεωρητικό του πλαίσιο, που έμελλε να οριοθετήσει τα δυο αντίπαλα στρατόπεδα του Β’ Παγκοσμίου (πριν την προσχώρηση των υπολοίπων δυνάμεων στον «χορό»).  Ένας Βρετανός από τη μια κατάσκοπος, ονόματι Thomas Miller (Eddie Izard), αντικαθιστά τον πρώην καθηγητή του κολεγίου, τον Κο Wheatley, του οποίου η εξαφάνιση αποτελεί μυστήριο. Από την άλλη, πάλι, η Δις Rocholl και διευθύντρια του κολεγίου, αν και «μέτοχος» της ναζιστικής προπαγάνδας, τηρεί μετριοπαθή στάση και δεν καθίσταται τόσο υπεύθυνη όσο η παιδαγωγός Ilse Keller (που βρίσκεται στη δούλεψη της), για την πλύση εγκεφάλου που οι μαθήτριες  του κολεγίου υφίστανται.  Δύο θεωρητικές αναγνώσεις συνεπώς  για το τι συνέβαινε στο κολέγιο Augusta Victoria, από δύο οπτικές εκ διαμέτρου αντίθετες, ανάβουν τη σπίθα αυτού που έμελλε να οδηγήσει στο μεγαλύτερο αιματοκύλισμα της Γηραιάς Ηπείρου. Γιατί εξάλλου πριν τα έργα έχουν προηγηθεί τα λόγια…

Ό,τι ξεκινάει όμως τόσο αρμονικά και κατά κύριο λόγο ευανάγνωστα, καθώς αυτό είναι εξάλλου και το κύριο «credit» που δίνουμε στο φιλμ, ξεφουσκώνει τόσο άδοξα προς το φινάλε. Τόσο πολύ, που ακόμη και οι σκηνές που σκιαγραφούν αριστοτεχνικά την μαζικοποίηση (έναντι του ατόμου;) που κυριαρχούσε ως φαινόμενο στη ναζιστική λογική και παίρνουν σάρκα και οστά, είτε με τις εικόνες εκγύμνασης των κοριτσιών  ή ακόμη και με τη χρήση των σωμάτων τους ως μέσα για τον σχηματισμό διατάξεων, όπως αυτή που προσομοιάζει σε διάδρομο προσγείωσης (!), δεν σώζουν την ταινία από τη φθίνουσα πορεία της.

Πολύ κρίμα, καθώς η ταινία στο σύνολο της δεν αντανακλά μόνο τον διχασμό, αλλά το πόσο συγκεχυμένες υπήρξαν οι θέσεις των ατόμων επί ευρωπαϊκού εδάφους, πέραν γεωγραφικών περιορισμών ή ακόμη και πέραν καταγωγής ή αίματος. Και ίσως τέλος αναδεικνύει το πώς θα μπορούσαν να έχουν όλα αποφευχθεί, εάν είχε επικρατήσει η λογική, που δυστυχώς όμως δεν επικρατεί ούτε στην ταινία…

Βαθμολογία: