
Εμείς, Όχι Εγώ: 50 Χρόνια Πολυτεχνείο
- Εμείς, Όχι Εγώ: 50 Χρόνια Πολυτεχνείο
- We, Not Me
- 2023
- Ελλάδα
- Ελληνικά
- Ιστορική, Ντοκιμαντέρ, Πολιτική
Το ντοκιμαντέρ ανατρέχει στα γεγονότα του Πολυτεχνείου μέσα από προσωπικές αφηγήσεις κυρίως ανωνύμων ανθρώπων που συμμετείχαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε αυτά και διερευνά την ίδια την ουσία και τη λειτουργία της εξέγερσης. Τι είναι αυτό που βίωσαν όσοι συμμετείχαν στα γεγονότα μέσα ή έξω από το Πολυτεχνείο εκείνο το τριήμερο σε σχέση με τους άλλους γύρω τους, με τον ίδιο τον εαυτό τους και την στάση τους στην ζωή, πώς λειτουργήσαν απέναντι στον κίνδυνο και στην ανάγκη αλληλοβοήθειας, πώς συνυπήρξε το αυθόρμητο με το οργανωμένο. Τέλος, αυτή η εμπειρία, η έξω από την καθημερινή κανονικότητα, τι στίγματα άφησε στην ψυχή και το μυαλό αυτών των ανθρώπων, πόσο καθόρισε τον αξιακό τους κώδικα, πόσο τους ενώνει σαν ένα κοινό μυστικό.
Σκηνοθεσία:
Σταύρος Στάγκος
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Σταύρος Στάγκος
Παραγωγή: Σταύρος Στάγκος
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Φωτογραφία: Τάκης Μπαρδάκος
Μοντάζ: Γιώργος Πατεράκης
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μη αρκούντα στοιχεία.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Εμείς, Όχι Εγώ: 50 Χρόνια Πολυτεχνείο
- Διεθνής Τίτλος: We, Not Me
- Εναλλακτικός Τίτλος: Εμείς, Όχι Εγώ
Παραλειπόμενα
- Το ντοκιμαντέρ συνδυάζει τις αφηγήσεις των «πρωταγωνιστών» του Πολυτεχνείου, με ανέκδοτο αρχειακό υλικό από δημόσιες αρχές, φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό, κάποιο απ’ αυτό ελάχιστα δημοσιοποιημένο και σύντομα στοιχεία χρονολογίου των γεγονότων, όλα μέσα από το πρίσμα της επαναβίωσης και της μεταφοράς του ίδιας της «εμπειρίας» της εξέγερσης. Αναδεικνύει ταυτόχρονα πλευρές του θέματος που έχουν φωτιστεί λίγο μέχρι τώρα, όπως την έκταση της βίας που ασκήθηκε από τις δυνάμεις καταστολής της Χούντας, τον αριθμό των νεκρών και των τραυματιών προσκομίζοντας νέα στοιχεία, την μετατροπή μιας φοιτητικής διαμαρτυρίας σταδιακά σε μια λαϊκή εξέγερση, τη χρονική έκταση της εξέγερσης μετά την είσοδο του τανκ και μέχρι και την Δευτέρα 19 Νοεμβρίου.

Συγκλονιστικό ντοκουμέντο!Τροφή για σκέψη...
Το παρακολούθησα κι εγώ χθες φίλε μου. Ανατριχιάζω κάθε φορά που βλέπω μια σοβαρή δουλειά για εκείνα τα γεγονότα, και το πόσο κοντά μας είναι -τόσο χρονικά όσο και νοητικά. Ανατριχιάζω και με την ιδέα πως μπορεί να τα ζήσουμε κι εμείς, εάν οι σύγχρονες κυβερνήσεις μάς αναγκάσουν και πάλι σε παρόμοια ξεσπάσματα. Σε μια εποχή που ούτε τα διεθνή γεγονότα είναι υπέρ μας, ούτε φυσικά η φύση, με τους απάνω να βρίσκουν λύσεις που βολεύουν περισσότερο τις τσέπες τους παρά το κοινό καλό. Δυστυχώς, μόνο η ελευθερία (κι αυτή όμως σε πτώση, αν σκεφτείς τον αυξανόμενα σκιερό ρόλο των ΜΜΕ και τα παιδαριώδη ψέματα από τα στόματα των απάνω που μας επιβάλλουν να δεχόμαστε ως ρητές δικαιολογίες, αλλά και την καταστολή-νέους σκληρούς νόμους ως απάντηση σε όλα) υπάρχει σήμερα σε σχέση με την επταετία, με το ψωμί και την παιδεία να είναι σε νέα πτώση και σε αντιδιαστολή με την πρόοδο της τεχνολογίας, της σκέψης και της επιστήμης που έπρεπε να τα έχουν ήδη θέσει όλα αυτά ως εξασφαλισμένα. Και να ήταν μόνο αυτά τα βασικά που στερούμαστε τα τελευταία χρόνια..