Ο Ετιέν, ένας συχνά εκτός δουλειάς ηθοποιός, δουλεύει ως υπεύθυνος ενός θεατρικού εργαστηρίου σε μια φυλακή, όπου μαζεύει έναν ασυνήθιστο θίασο από κατάδικους για να ανεβάσουν το διάσημο έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, Περιμένοντας τον Γκοντό. Όταν του επιτραπεί να πάρει την ομάδα των κρατούμενων σε περιοδεία του έργου σε κανονικά θέατρα έξω από τη φυλακή, ο Ετιέν επιτέλους αισθάνεται ότι αυτή μπορεί να είναι η μεγάλη του ευκαιρία να πραγματοποιήσει το όνειρο του στη σκηνή και στη ζωή.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Kad Merad … Etienne Carboni
David Ayala … Patrick
Lamine Cissokho … Alex
Sofian Khammes … Kamel Ramdane
Pierre Lottin … Jordan Fortineau
Wabinle Nabie … Moussa Traore
Aleksandr Medvedev … Bojko
Marina Hands … Ariane
Laurent Stocker … Stephane
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Emmanuel Courcol
Παραγωγή: Marc Bordure, Robert Guediguian
Μουσική: Fred Avril
Φωτογραφία: Yann Maritaud
Μοντάζ: Guerric Catala
Σκηνικά: Rafael Mathe
Κοστούμια: Christel Birot
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Un Triomphe
- Ελληνικός Τίτλος: Ένας Θρίαμβος
- Διεθνής Τίτλος: The Big Hit
Κύριες Διακρίσεις
- Καλύτερη κωμωδία στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.
Παραλειπόμενα
- Η ταινία είναι ελεύθερα βασισμένη πάνω σε μια πραγματική ιστορία που συνέβη στη Σουηδία το 1985, με κεντρικό πρόσωπο τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Jan Jonson. Η πραγματική αυτή ιστορία ήταν ακόμη πιο απρόβλεπτη από την ταινία: την ημέρα της δημόσιας πρεμιέρας στο Γκέτεμποργκ, πέντε από τους έξι κρατούμενους-ηθοποιούς δραπέτευσαν πριν από την παράσταση.
- Το σχέδιο ξεκίνησε όταν ο παραγωγός Marc Bordure έδειξε στον Emmanuel Courcol ένα ντοκιμαντέρ για τον Jan Jonson. Ο σκηνοθέτης αρχικά δίστασε, επειδή θεωρούσε ότι το σουηδικό περιστατικό της δεκαετίας του ’80 δεν μπορούσε να μεταφερθεί αυτούσιο στη σύγχρονη Γαλλία.
- Για να γράψει με μεγαλύτερη ακρίβεια το σενάριο, ο Courcol έκανε έρευνα μέσα σε γαλλικές φυλακές. Επισκέφθηκε τη φυλακή Fleury-Merogis, ενώ αργότερα παρακολούθησε επί έξι μήνες το θεατρικό/μουσικό πρότζεκτ Douze Cordes στο σωφρονιστικό κέντρο του Meaux. Μέρος των γυρισμάτων θα πραγματοποιηθεί εντός του τελευταίου.
- Ο Courcol σχεδίασε εξαρχής τις σκηνές των προβών με περιθώριο αυτοσχεδιασμού, επειδή ήθελε οι αντιδράσεις των κρατουμένων να μη μοιάζουν υπερβολικά «γραμμένες». Η εμπειρία του από τα θεατρικά εργαστήρια μέσα στις φυλακές επηρέασε άμεσα αυτή τη μέθοδο.
- Η ταινία ήταν επιλογή του επίσημου προγράμματος των Καννών του 2020, χρονιά κατά την οποία το φεστιβάλ δεν πραγματοποιήθηκε με την κανονική του μορφή λόγω της πανδημίας.
Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη
Έκδοση Κειμένου: 22/9/2021
Κριτικός: Ένας ηθοποιός στη δύση της καριέρας του παραδίδει μαθήματα θεάτρου στις φυλακές. Και εμπνεόμενος από τη μοιραία και διαρκή αναμονή της ζωής του φυλακισμένου, αποφασίζει να ανεβάσει σε θέατρο της πόλης το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ, με πρωταγωνιστές τους φυλακισμένους…
Πρόκειται για μια ταινία εξ ορισμού δύσκολη ως εγχείρημα, η οποία καλείται να παντρέψει θέατρο και σινεμά, γοητεύοντας όμως ταυτόχρονα το κοινό της σκοτεινής αίθουσας. Ο Emmanuel Courcol βγαίνει νικητής στο στοίχημα αυτό επενδύοντας σε μια χιουμοριστική προσέγγιση, η οποία όμως δεν καταλήγει ποτέ σε καρικατούρα ούτε σε διακωμώδηση κάποιας από τις δύο τέχνες. Οι διάλογοι ρέουν με εξυπνάδα και σβελτάδα και με ελάχιστες στιγμές σχηματικότητας. Κι αν οι χαρακτήρες δεν καταφέρνουν να αναπτυχθούν όσο θα τους άξιζε, ο εγκλεισμός της φυλακής περνά απόλυτα ανεπιτήδευτα κι ουσιαστικά πηγαία.
Η σκηνοθεσία, αν και μοιάζει να μην αναπτύσσει πλήρως τη δυναμική του σεναρίου, καταφέρνει να περάσει την αλήθεια της μέσα από έναν άτολμο μεν ρεαλισμό δε. Έναν ρεαλισμό που παρά την απουσία θάρρους καταφέρνει να εστιάσει στην ουσία της ιστορίας.
Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ταινία που μιλά ουσιαστικά αν και όχι τολμηρά για το αδιάκοπο κυνηγητό του ονείρου και την ελευθερία που -ξέρει να- χαρίζει η τέχνη.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
