Δεκαετία του 1940. Η επιτυχημένη καριέρα του σεναριογράφου Ντάλτον Τράμπο κλυδωνίζεται, όταν αυτός και άλλοι συνάδελφοι του από το Χόλιγουντ βρίσκονται σε μαύρη λίστα για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Τότε ξεσπάει ένας πόλεμος για ελευθερία λόγου, με εχθρούς την αμερικανική κυβέρνηση και τα αφεντικά των μεγάλων στούντιο, που επηρέασε τους πάντες στον γυαλιστερό αυτό κόσμο, μέχρι και τους μεγαλύτερους αστέρες.

Σκηνοθεσία:

Jay Roach

Κύριοι Ρόλοι:

Bryan Cranston … Dalton Trumbo

Diane Lane … Cleo Fincher Trumbo

Helen Mirren … Hedda Hopper

Louis C.K. … Arlen Hird

Elle Fanning … Nikola ‘Niki’ Trumbo

John Goodman … Frank King

Michael Stuhlbarg … Edward G. Robinson

Alan Tudyk … Ian McLellan Hunter

Adewale Akinnuoye-Agbaje … Virgil Brooks

Dean O’Gorman … Kirk Douglas

Stephen Root … Hymie King

Richard Portnow … Louis B. Mayer

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: John McNamara

Παραγωγή: Kevin Kelly Brown, Monica Levinson, Michael London, Nimitt Mankad, John McNamara, Shivani Rawat, Jay Roach, Janice Williams

Μουσική: Theodore Shapiro

Φωτογραφία: Jim Denault

Μοντάζ: Alan Baumgarten

Σκηνικά: Mark Ricker

Κοστούμια: Daniel Orlandi

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Trumbo

Ελληνικός Τίτλος: Trumbo: Ο Πιο Γνωστός Άγνωστος Σεναριογράφος του Χόλιγουντ

Σεναριακή Πηγή

  • Βιβλίο: Dalton Trumbo του Bruce Cook.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ πρώτου αντρικού ρόλου (Bryan Cranston).
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πρώτου αντρικού (Bryan Cranston) σε δράμα, και δεύτερου γυναικείου ρόλου (Helen Mirren).
  • Υποψήφιο για Bafta πρώτου αντρικού ρόλου (Bryan Cranston).

Παραλειπόμενα

  • Ο Gary Oldman ήταν υπό σκέψεις για να παίξει τον Ντάλτον Τράμπο.
  • Ο Bryan Cranston αποκάλυψε σε ραδιοφωνική συνέντευξη ότι η ταινία άρεσε στον Kirk Douglas, αλλά ήταν απογοητευμένος που δεν τον κάλεσαν να παίξει τον εαυτό του.
  • Πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Jay Roach που δεν είναι για κωμική ταινία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 29/1/2016

Αρκετά φιλμ, ήδη από τη δεκαετία του 1960, έχουν περιλάβει στη θεματική τους τον μακαρθισμό, και το παρόν, δια χειρός Τζέι Ρος, επικεντρώνεται στη δίωξη των υπόπτων για κομμουνιστικές πεποιθήσεις και δράσεις σεναριογράφων του Χόλιγουντ, με εστίαση στον Ντάλτον Τράμπο, δυο απ` τα «κρυφά» σενάρια του οποίου κέρδισαν το Όσκαρ («Διακοπές στη Ρώμη», ο «Ατρόμητος»), ενώ φανερά υπέγραψε τα σενάρια στα «Έξοδος» και «Σπάρτακος» που, το τελευταίο, σηματοδότησε το τέλος του μακαρθισμού με τον Κένεντι να παρευρίσκεται στην πρεμιέρα. Ο ίδιος αργότερα, το 1971, διασκεύασε και σκηνοθέτησε το μυθιστόρημα που είχε γράψει στα 34 του, «Ο Τζόνι Πήρε το Όπλο του», ενώ σε δικό του σενάριο είναι και ο «Πεταλούδας» του 1973. Η άρνησή του να αποδεχθεί την (ανύπαρκτη) συνταγματικότητα της επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών όταν κλητεύθηκε, του κόστισε έναν χρόνο φυλακή και μία δεκαετία συγγραφής με ψεύτικα ονόματα ή και μέσω συναδέλφων που λειτούργησαν ως βιτρίνες.

Ο Τζέι Ρος γυρίζει συνήθως κωμωδίες (π.χ. τα δυο «Austin Powers»), ενώ πρόσφατα ασχολήθηκε με πολιτικά θέματα στο «Game Change» (σχετικά με την Σάρα Πέιλιν) και στο «Οι Υποψήφιοι» (σουρεάλ παρωδία προεκλογικής εκστρατείας με τον Γαλιφιανάκη). Στο «Trumbo» μοιάζει σαν να προσπάθησε να συνδυάσει την κλασσική χολιγουντιανή δραματική βιογραφία με τη διάθεσή του να ψυχαγωγήσει κάπως ανάλαφρα. Για να πετύχεις κάτι τέτοιο, χρειάζεται να βρεις έναν λεπτό τόνο ειρωνείας που είναι δύσκολος. Υποτίθεται πως είχε έναν άσσο στο μανίκι, δηλαδή τον Μπράιαν Κράνστον που έδωσε ρέστα ερμηνεύοντας τον ήρωα στο τηλεοπτικό «Breaking Bad». O Κράνστον ξέρει όντως να αποδίδει μια αίσθηση τραγικής ειρωνείας και αυτοσαρκασμού, και βέβαια ξέρει να αιχμαλωτίζει τον φακό. Παράλληλα, και το υπόλοιπο καστ είναι λειτουργικό με προεξάρχουσα την Έλεν Μίρεν στον (εύκολο κατά βάθος) ρόλο της βαμμένης ρεπουμπλικάνας αρθρογράφου- κουτσομπόλας του Χόλιγουντ, Χέντα Χόπερ.

Όμως ο ζητούμενος τόνος, το κατάλληλο ύφος, δεν βρέθηκε ακριβώς. Ξέφυγε παρά κάτι. Αυτό που ο σκηνοθέτης θα ήθελε μάλλον να εισπράξουμε, είναι ένας Τράμπο όχι ως μια τραγική φιγούρα, αλλά ως ένας κατεργάρης που παίζει έξυπνα κρυφτούλι, ξεγελά το σύστημα και συνεχίζει να βγάζει φράγκα, φροντίζοντας και τους φίλους του, ενώ αντιμετωπίζει με κάποια ψυχραιμία κι όσους υπέκυψαν να καταδώσουν ή να τον κάνουν πέρα. Έχει αριστερές πεποιθήσεις, αλλά είναι πραγματιστής. Ξέρει το καπιταλιστικό παιχνίδι χωρίς να αρνείται τα αγαθά του, και ασκεί με θάρρος τα δημοκρατικά του δικαιώματα. Πάνω απ` όλα, έχει πάθος να διασκευάζει βιβλία για την οθόνη ή να διορθώνει κακά σενάρια, βουτηγμένος στην μπανιέρα με τα σύνεργα του. Ζει για να δουλεύει, να αντιστέκεται και να στρατολογεί τη φαμίλια του στη δράση της εξαπάτησης του συστήματος. Είναι αντάρτης με τη γραφομηχανή του και σαν να το γλεντάει -ίσως ήταν έτσι, ίσως και έτσι. Όλα αυτά υπάρχουν, αλλά δεν συντίθενται σε μια δραματουργία που σε συναρπάσει. Μοιάζει με ξεφύλλισμα ιστορικών σελίδων, ένα σχεδόν δημοσιογραφικό χρονικό που αναφέρεται ακροθιγώς στα καυτά θέματα, προσπαθώντας να τα εμψυχώσει με σπιρτόζες ατάκες αλά παλιό Χόλιγουντ. Σε ένα πρώτο επίπεδο το απολαμβάνεις ανεκδοτολογικά, αλλά αυτό που σου μένει είναι το ιστορικό γεγονός στη γενικότητά του και η ερμηνεία του Κράνστον, που από μόνος του είναι η ταινία που ήθελαν οι συντελεστές.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.