Ο Ρέι Όουενς είναι ο σερίφης της ήσυχης συνοριακής πόλης του Sommerton Junction, ως συνέπεια μιας αποτυχημένης επιχείρησης στο τμήμα του Λος Άντζελες. Σε αυτή την πόλη κατευθύνονται ένας διαβόητος βαρόνος των ναρκωτικών που τον αποζητά το FBI, η συμμορία του κι ένας όμηρος. Η αστυνομία έχει πάρει τις πληροφορίες της και σκοπεύει εκεί να κάνει την ύστατη προσπάθεια πριν οι κακοποιοί περάσουν τα σύνορα. Ο Όουενς είναι αρχικά διστακτικός στο να μπλέξει, αλλά καταλήγει να γίνει ο βασικός κρίκος της επιχείρησης.

Σκηνοθεσία:

Jee-woon Kim

Κύριοι Ρόλοι:

Arnold Schwarzenegger … σερίφης Ray Owens

Johnny Knoxville … Lewis Dinkum

Forest Whitaker … πράκτορας John Bannister

Jaimie Alexander … υπαστυνόμος Sarah Torrance

Luis Guzman … Mike Figuerola

Eduardo Noriega … Gabriel Cortez

Rodrigo Santoro … Frank Martinez

Peter Stormare … Thomas Burrell

Genesis Rodriguez … πράκτορας Ellen Richards

Harry Dean Stanton … Κος Parsons

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Andrew Knauer

Παραγωγή: Lorenzo di Bonaventura

Μουσική: Mowg

Φωτογραφία: Ji-yong Kim

Μοντάζ: Steven Kemper

Σκηνικά: Franco-Giacomo Carbone

Κοστούμια: Michele Michel

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: The Last Stand
  • Ελληνικός Τίτλος: Μη Μου Χαλάς τη Μέρα

Παραλειπόμενα

  • Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Arnold Schwarzenegger από το 2003, και τον ενδιάμεσο του “ρόλο” ως κυβερνήτη της Καλιφόρνιας.
  • Ο κεντρικός ρόλος είχε πρώτα προσφερθεί στον Liam Neeson, αλλά τον απέρριψε.
  • Πρώτη αγγλόφωνη ταινία για τον κορεάτη σκηνοθέτη Jee-woon Kim.
  • Η επιστροφή του Schwarzenegger δεν συνοδεύτηκε από κάποια εμπορική επιτυχία. Με κόστος 45 εκατομμύρια δολάρια, το φιλμ έβγαλε 48,3.

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 3/2/2013

Ο Γκαμπριέλ Κορτέζ (Εντουάρντο Νοριέγκα), ένας διαβόητος μεξικανός αρχηγός καρτέλ ναρκωτικών, κρατούμενος από τις αμερικανικές αρχές, οργανώνει μια δραπέτευση-υπερπαραγωγή και κατευθύνεται με το αυτοκίνητο του προς τα σύνορα, ενώ ένας μίνι στρατός του κάνει αντιπερισπασμούς και του ανοίγει δρόμο. Κοντά στα σύνορα, ο Ρέι Όουενς (Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ), ένας αποσυρμένος παλαίμαχος της δίωξης ναρκωτικών, κουβαλώντας τραύματα από απώλειες κατά την εκτέλεση του καθήκοντος, διατελεί ως σερίφης σε μια ασήμαντη, μικρή και ήσυχη πόλη, η οποία είναι κι ο τελικός τόπος του ραντεβού του Κορτέζ με τη συμμορία του, πριν περάσει τα σύνορα. Ο Ρέι, μαζί με μια χούφτα βοηθούς, είναι αποφασισμένος να τον αντιμετωπίσει.

Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ: παγκόσμιο είδωλο του body-building, μεγάλο κινηματογραφικό φετίχ ως «Εξολοθρευτής» και, ξεπερνώντας κατά πολύ τον Στιβ Ριβς (top-bodybuilder, Ηρακλής, Μασίστας) ως αστικός μύθος, εντέλει και κυβερνήτης της Καλιφόρνια. Στα 65 του χρόνια, αυτός ο δεινόσαυρος αποδίδει στον φακό ακριβώς την εντύπωση ενός δεινόσαυρου, με ένα περίεργο ειδικό, κωμικοτραγικό όσο και ηρωικό βάρος που μπορεί να στηρίξει ένα b-movie περιωπής, από αυτά που για τους φαν του είδους αποτελούν συλλεκτικά κομμάτια. Και ήταν πολύ καλή η επιλογή του Κορεάτη Κιμ Τζι-Γουν (προτιμάμε να βάζουμε πρώτα το μικρό όνομα, αντίθετα από αυτούς) που με το Ο Καλός, ο Κακός και ο Περίεργος έδειξε ότι ξέρει να χειριστεί μια περιπέτεια που «μοιάζει με περιπέτεια, που μοιάζει με κωμωδία, που μοιάζει με έπος, που μοιάζει με καρτούν, που μοιάζει με Ταραντίνο»…

Το σενάριο (αντίθετα με ότι κάνει ο Ταραντίνο) είναι πρόχειρο αλλά κατάλληλο στη βασική του πλοκή. Υπάρχει η κλασική δομή του γουέστερν: όλα μας προετοιμάζουν για μια τελική αναμέτρηση στη μικρή πόλη ανάμεσα στο κάθαρμα (περισσότερο ένας ψυχοπαθής ραλίστας παρά ένας λόρδος των ναρκωτικών) και τον ήρωα, τον προστάτη του νόμου και των αδυνάτων. Υπάρχει επίσης και η καρτουνίστικη αναληθοφάνεια της δράσης. Ο γερανός-βεντούζα που σηκώνει κλούβα από πολυώροφο κτίριο, τα τρελά ακροβατικά μεταξύ αυτοκινήτων σε τρελές κούρσες, οι τρελές σφαίρες που στέλνουν μυαλά στα κάγκελα. Υπάρχει και μια Corvette πειραγμένη από το εργοστάσιο, ειδική παραγγελία, το αυτοκίνητο του Κορτέζ που συμπρωταγωνιστεί με τον Άρνολντ ίσως παραπάνω από ότι ο Νοριέγκα. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, μοιάζει ως αν η παλιά «terminator» μηχανή, ακόμη επιβλητική αλλά ξεχαρβαλωμένη, να έρχεται σε αντιπαράθεση με την αστραφτερή, σπιντάτη καινούργια και αυτή η σκέψη προσθέτει μια δραματική νότα πιο ουσιαστική από οτιδήποτε άλλο στο φιλμ. Και τέλος, υπάρχει αυτό που είπαμε και παραπάνω: η κωμωδία μέσα στο ηρωικό παραμύθι. Ακριβώς, η κωμωδία. Από τις υπερβολές, τις μικρογκάφες, την αντίδραση των ανθρώπων στο μπαρ, τη γιαγιά που συμμετέχει ενεργά, τον αλλόκοτο συλλέκτη όπλων, μέχρι την τελική «θριαμβευτική» είσοδο του Όουενς στην πόλη μετά το μακελειό (προσέξτε το προφίλ του σε μακρινό πλάνο – μεγάλο κεφάλι, μικρό αμάξι – και θυμηθείτε το σκέτο κεφάλι της κερατωμένης συζύγου στους κυλιόμενους διαδρόμους του αεροδρόμιου, στο Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης). Χωρίς αυτή την κωμική διάσταση, θα μιλάγαμε για μια πατάτα ολκής.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.