Οκτώ νέοι σκηνοθέτες από την Ευρώπη και την Αμερική, εραστές του είδους της ταινίας τρόμου, συνθέτουν σκηνές από τους δικούς τους τοπικούς θρύλους και παραμύθια που τους κράτησαν άγρυπνους τα βράδια. Μια ανθολογία-εξερεύνηση του μύθου και της λαϊκής παράδοσης, με ιστορίες εμπνευσμένες από τη σκοτεινή λαογραφία οχτώ διαφορετικών χωρών, μεταξύ των οποίον και η Ελλάδα.

Σκηνοθεσία:

Ashim Ahluwalia, Can Evrenol, Severin Fiala, Veronika Franz, Katrin Gebbe, Calvin Reeder, Agnieszka Smoczynska, Peter Strickland, Γιάννης Βεσλεμές

Κύριοι Ρόλοι:

Birgit Minichmayr … η μητέρα

Andrzej Konopka … Kindler

Kannon Hicks … Arnold

Jilon VanOver … Chris

Claude Duhamel … Loni

Βαγγέλης Μουρίκης … Πανάγας

Βασίλης Καμίτσης … Καλικάντζαρος

Αλέξανδρος Βούλγαρης … Καλικάντζαρος

Niharika Singh … Sadhvi

Lili Epply … Anni

Thomas Schubert … Xaver

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Robert Bolesto, Elif Domanic, Can Evrenol, Severin Fiala, Veronika Franz, Katrin Gebbe, Calvin Reeder, Peter Strickland, Silvia Wolkan, Γιάννης Βεσλεμές

Παραγωγή: Tim League, Ant Timpson

Μουσική: Jeremy Barnes, Nicholas Brawley, Karl Steven, Stefan Will, Γιάννης Βεσλεμές

Φωτογραφία: Tyler Lee Cushing, Martin Gschlacht, Mark Gyori, Kuba Kijowski, Meryem Yavuz, Χρήστος Καραμάνης

Μοντάζ: Christoph Brunner, Matyas Fekete, Jaroslaw Kaminski, Buzz Pierce, Γιώργος Μαυροψαρίδης

Σκηνικά: Vesna Muhr, Stephanie Reese, Parul Sondh, Pater Sparrow, Γιάννης Βεσλεμές

Κοστούμια: Divya Gambhir, Nidhi Gambhir, Alex Grace, Katarzyna Lewinska, Anina Pinter, Άλκηστη Μάμαλη

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Field Guide to Evil

Ελληνικός Τίτλος: Το Εγχειρίδιο του Κακού

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 17/12/2019

Οι ταινίες ανθολογίας φημίζονται για το πόσο άνισες είναι συνήθως. Εδώ πρόκειται για εξαίρεση: υπάρχει μικρή ποιοτική απόκλιση από το ένα φιλμ στο άλλο, και αν όλα λιγότερο ή περισσότερο πλήττονται από διάφορα προβλήματα, μικρότερα ή μεγαλύτερα, τα περισσότερα εξ αυτών χαρακτηρίζονται από μια γοητεία που αν μη τι άλλο κρατάει τα μάτια προσηλωμένα στην οθόνη. Εν ολίγοις, δεν πρόκειται για χαμένος χρόνος, ακόμη κι αν το κεντρικό κόνσεπτ προσφερόταν για κάτι αρκετά πιο δυνατό με μια κατάλληλη αξιοποίηση.

Καθεμία από τις ιστορίες έχει τη δική της προσωπική ταυτότητα και κάτι ξεχωριστό να δώσει στο σύνολο. Να σημειωθεί εδώ το ότι το χαμηλό μπάτζετ των ταινιών περισσότερο προσδίδει μια ακατέργαστη γοητεία σε αυτές, παρά τις υποβαθμίζει. Το κύριο μειονέκτημα εδώ είναι η φόρμα του μικρού μήκους που υιοθετείται δημιουργικά για τις ανάγκες του όλου εγχειρήματος από τους σκηνοθέτες, η οποία δεν είναι αρκετή για να εμβαθύνει στην ουσία των μύθων με τους οποίους καταπιάνονται. Κάπως έτσι αυτές καταλήγουν να λειτουργούν περισσότερο ως ενδιαφέρουσες ασκήσεις ύφους, παρά ως ενδελεχείς αλληγορίες. Σίγουρα πάντως είναι ευπρόσδεκτο το ότι ο τρόμος που βρίσκεται εδώ δεν είναι ταχείας κατανάλωσης, και φροντίζει, στην πλειοψηφία τουλάχιστον των περιπτώσεων, να υποβάλλει, να ενοχλήσει ή να σοκάρει με τακτικές ευρωπαϊκού κυρίως τύπου.

Όσον αφορά τις ταινίες μεμονωμένα, υπάρχει αν μη τι άλλο ένας «μπουφές» με ποικιλία. Το ντουέτο των Severin Fiala και Veronika Franz εκ Αυστρίας παραδίδει ίσως το πιο απαιτητικό φιλμ εκ των οκτώ, βραδυφλεγές, με ελάχιστους διαλόγους και γεμάτο υπόκωφη ένταση, έστω κι αν νοηματικά συνοψίζεται σε μόλις δυο φράσεις. Ο τούρκος Can Evrenol με την ιστορία του αποδεικνύει πως γνωρίζει να χειρίζεται καλά τον παράγοντα «σοκ», ωστόσο κάνει λίγα πράγματα πέραν αυτού, μην μπορώντας να αξιοποιήσει την ελλειπτικότητα του ύφους του υπέρ του. Η Agnieszka Smoczynska σκηνοθετεί μια θεοσκότεινη παραβολή, μια σαρδόνια αλληγορία για τη δίψα του ανθρώπου για δύναμη, η οποία όμως είναι αμήχανη ως προς το πώς θα καταλήξει. Ο Calvin Reeder γυρίζει την πιο αδύναμη προσθήκη της ανθολογίας, μια συνηθισμένη ιστοριούλα τρόμου για μια οικογένεια που απειλείται, ενίοτε γενναιόδωρα βίαιη, κυρίως όμως ανιαρή και με κάτω του μετρίου ερμηνείες. Ο «δικός μας» Γιάννης Βεσλεμές υπογράφει την πιο ιδιοσυγκρασιακή δουλειά του συνόλου, ένα παράξενα γοητευτικό μείγμα αισθητικής 1980 και διονυσιακής έκστασης, που αν ήταν και πιο δυνατό σεναριακά, μπορεί και να κατείχε τα σκήπτρα της καλύτερης ταινίας της συγκεκριμένης ανθολογίας. Αυτός ο τίτλος ανήκει στη δημιουργία του ινδού Ashim Ahluwalia, ο οποίος αν και σχεδόν δίχως εμπειρία στο είδος που δοκιμάζεται εδώ, συλλαμβάνει έναν χερτζογκικής νοοτροπίας ατμοσφαιρικό εφιάλτη που προκαλεί σε αρκετά σημεία δέος, έστω κι αν επιστρατεύει ελάχιστο τρόμο συγκριτικά. Η Katrin Gebbe αφηγείται με μεθοδικότητα μια ιστορία φοκλορικών αποχρώσεων, η οποία συγγενεύει σε μεγάλο βαθμό με την αντίστοιχη αυστριακή από άποψη ρυθμού και εικόνων, είναι όμως πιο προσβάσιμη αφηγηματικά. Τέλος, ο Peter Strickland ξεδιπλώνει ένα στιλιζαρισμένο παραμύθι για ενήλικες, ειπωμένο με τα μέσα του βωβού κινηματογράφου, διαθέτοντας ψήγματα μπαρτονικής αισθητικής, αλλά και μια οιονεί αθωότητα που ίσως δεν ταιριάζει πλήρως με τα υπόλοιπα κομμάτια του συνόλου.

Οι φαν του είδους είναι πολύ πιθανό να ευχαριστηθούν τη συγκεκριμένη πρόταση, μιας και στηρίζεται σε ένα είδος τρόμου που μοιάζει να εκλείπει όλο και περισσότερο από το mainstream τα τελευταία χρόνια, παρά τις προφανείς αδυναμίες της όλης εκτέλεσης. Ομολογουμένως έχει μια διασκεδαστική πλευρά η παράθεση τόσων διαφορετικών τοπικών «γεύσεων» ανατριχίλας, λειτουργώντας ως μια μίνι εθνογραφική κινηματογραφική εγκυκλοπαίδεια. Πολύ πιθανό μια ομάδα περισσότερο καταξιωμένων σκηνοθετών να συνέθετε κάτι αρκετά πιο απολαυστικό, ακόμη κι έτσι όμως, το «Εγχειρίδιο του Κακού» στέκεται αξιοπρεπώς, προσφέροντας έναν ικανοποιητικό αριθμό στοιχειωτικών εικόνων και διαφορετικών δημιουργικών οραμάτων που σχηματίζουν μια πολύχρωμη εικόνα, αν μη τι άλλο εκτιμητέα λόγω ιδιαιτερότητας. Καθόλου άσχημα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.