Ο Σάντι περνάει δύσκολα. Όχι μόνο είναι άνεργος, αλλά η γυναίκα του μόλις κατέθεσε αίτηση διαζυγίου. Απελπισμένος και αβέβαιος σχετικά με το μέλλον του, αγοράζει ένα λαχείο, πεισμένος ότι η φτώχεια είναι η αιτία όλων των προβλημάτων του… και κερδίζει 20 εκατομμύρια ευρώ. Από τη μια μέρα στην άλλη, η ζωή του αλλάζει. Όμως, ο οικονομικός του σύμβουλος τού προτείνει να μην πει τίποτα στη γυναίκα του μέχρι να βγει το διαζύγιο, για να μη μοιραστεί τα χρήματα. Έτσι ο Σάντι αρχίζει να κάνει διπλή ζωή, την ώρα που οι φίλοι του και η γυναίκα του πιστεύουν ότι είναι άφραγκος. Σύντομα, όμως, δεν θα είναι πια σίγουρος αν τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία…

Σκηνοθεσία:

Alvaro Fernandez Armero

Κύριοι Ρόλοι:

Alex Garcia … Santi

Alexandra Jimenez … Maite

Jordi Sanchez … Damian

Adrian Lastra … Marcos

Diego Martin … Mario

Paula Echevarria … Lorena

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Angela Armero, Alvaro Fernandez Armero, Tom Fernandez

Παραγωγή: Ghislain Barrois, Eneko Lizarraga, Francisco Sanchez Ortiz

Μουσική: Vanessa Garde

Φωτογραφία: Aitor Mantxola

Μοντάζ: Raul de Torres

Σκηνικά: Idoia Esteban

Κοστούμια: Bubi Escobar

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Si Yo Fuera Rico

Ελληνικός Τίτλος: Όταν Έγινα Πλούσιος

Διεθνής Τίτλος: If I Were Rich Man

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο: Ah! Si j’Etais Riche των Gerard Bitton, Michel Munz.

Παραλειπόμενα

  • Ριμέικ της γαλλικής κωμωδίας Ah! Si j’Etais Riche του 2002.
  • Μπορεί να μην πήρε πουθενά αλλού διανομή, στην Ισπανία όμως το είδαν πάνω από 2 εκατομμύρια θεατές.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Φίλιππος Χατζίκος

Έκδοση Κειμένου: 2/9/2020

Ένας άνδρας κερδίζει το λαχείο. Σύντομα συνειδητοποιεί ότι η ζωή του (που δεν ήταν και στο καλύτερο σημείο της) περιπλέκεται ανυπολόγιστα: πρέπει να αποκρύψει από τη γυναίκα του, με την οποία τελεί στα πρόθυρα διαζυγίου, αλλά και από τους φίλους του τον βαθύ πλούτο που προσγειώθηκε στην πραγματικότητά του, για να αποφύγει τυχόν δυσάρεστες καταστάσεις.

Η κωμωδία που σπάει τα ταμεία των κινηματογράφων στην Ισπανία φαντάζει προϊόν ενός αόρατου μεσογειακού εργοστασίου παραγωγής εύπεπτων κωμικών ταινιών. Στα πρότυπα των γαλλικών ελαφροκωμωδιών (η συγκεκριμένη αποτελεί άλλωστε και ριμέικ μίας τέτοιας), το «Όταν Έγινα Πλούσιος» τραβάει τις λιγοστές αξιοσημείωτες ιδέες του από τα μαλλιά προκειμένου να φτάσει σε ένα απολύτως ασφαλές πόρισμα: τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, σε περίπτωση που δεν είχατε ήδη πειστεί γι’ αυτό.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ωστόσο δεν είναι η κοινοτυπία του συμπεράσματος, αλλά η ίδια η διαδρομή. Το χιούμορ είναι εύκολο, σε βαθμό να μην είναι καν ιδιαίτερα αστείο, τόσο που να αδυνατεί να διανθίσει την πορεία του χαρακτήρα προς το προδιαγεγραμμένο φινάλε με μια κάποια χάρη. Τίποτα νέο, τίποτα φρέσκο, τίποτα έστω αναιδές, μόνο τραβηγμένες αντιδράσεις, αστείες φάτσες, και τι αστείο… γελάσαμε πάλι.

Ψάχνοντας έναν φωτεινό τόνο, θα έλεγε κανείς ότι η μουσική επένδυση είναι ευχάριστη, όμως γίνεται αφάνταστα overplayed προκειμένου να γεμίσει το κωμικό έλλειμα του έργου. Ο ισπανός δημιουργός μοιάζει να υποκύπτει με την ακρίβεια προχειρογραμμένης τηλεοπτικής σειράς σε κάθε πιθανό κλισέ, δίχως να ιντριγκάρει στο ελάχιστο τον θεατή για τα θέματα που ανακύπτουν φυσικά από την αρχική ιδέα (καμία ταξικότητα, μόνο μπανάλ αντίθεση φτώχιας και πλούτου, και στο βάθος ένας νερόβραστος αντιπαθής ερωτικός αντίζηλος).

Η διπλή ζωή του οψιγενούς ζάμπλουτου θα μπορούσε να είναι κωμικά ενδιαφέρουσα. Αυτός υποχρεούται να ζήσει ταυτόχρονα σαν πλούσιος και σαν φτωχός, αλλά κυρίως ο θεατής υποχρεούται με τη σειρά του να παρακολουθήσει αυτή την υποσχόμενη κινηματογραφικά ιδέα να τρέπεται σε μια ανέμπνευστη ταινία, μια κωμωδία καταστάσεων που δεν καταφέρνει να συναντήσει το χιούμορ σε κανένα σημείο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.