1968, στην Αμερική. Ο αέρας αλλαγής παντού. Μακριά από τις αναταραχές, βρίσκεται μια μικρή πόλη με το όνομα Μιλ Βάλεϊ, που για χρόνια η σκιά της οικογένειας των Μπέλουζ στέκει αγέρωχη. Στην έπαυλη στο τέρμα της πόλης, η Σάρα, ένα νεαρό κορίτσι με τρομακτικά μυστικά, μετέτρεψε τη βασανισμένη της ζωή σε μια σειρά από τρομακτικές ιστορίες γραμμένες σε ένα βιβλίο που αδιαφορεί για τον χρόνο, και θα γίνουν αληθινές όταν μια παρέα εφήβων ανακαλύψει το απόκοσμο σπίτι της Σάρα.

Σκηνοθεσία:

Andre Ovredal

Κύριοι Ρόλοι:

Zoe Margaret Colletti … Stella Nicholls

Michael Garza … Ramon Morales

Gabriel Rush … August ‘Auggie’ Hilderbrandt

Austin Abrams … Tommy Milner

Dean Norris … υπαστυνόμος Roy Nicholls

Gil Bellows … αστυνόμος Turner

Lorraine Toussaint … Lou Lou

Austin Zajur … Chuck Steinberg

Natalie Ganzhorn … Ruth Steinberg

Javier Botet … το τέρας

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Dan Hageman, Kevin Hageman

Στόρι: Guillermo del Toro, Marcus Dunstan, Patrick Melton

Παραγωγή: Jason F. Brown, J. Miles Dale, Sean Daniel, Guillermo del Toro, Elizabeth Grave

Μουσική: Marco Beltrami, Anna Drubich

Φωτογραφία: Roman Osin

Μοντάζ: Patrick Larsgaard

Σκηνικά: David Brisbin

Κοστούμια: Ruth Myers

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Scary Stories to Tell in the Dark

Ελληνικός Τίτλος: Τρομακτικές Ιστορίες στο Σκοτάδι

Σεναριακή Πηγή

  • Σειρά βιβλίων: Scary Stories to Tell in the Dark του Alvin Schwartz.

Παραλειπόμενα

  • Βασίζεται στην ομώνυμη σειρά παιδικών βιβλίων (1981-1991), Πρόκειται για μια τρίπτυχη συλλογή, με συνολικά 82 διηγήματα, με έντονες επιρροές από παραδόσεις και αστικούς θρύλους. Μέχρι το 2017 τα τρία βιβλία είχαν πουλήσει πάνω από 7 εκατομμύρια κόπιες. Προκάλεσαν πολλές αντιμαχίες περί του αν έπρεπε να ανήκουν στην παιδική λογοτεχνία ή όχι.
  • Το 2016 ανακοινώθηκε ότι ο Guillermo del Toro αναλάμβανε τη διαχείριση της ταινίας, με πιθανή προοπτική και να τη σκηνοθετήσει.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σπύρος Δούκας

Έκδοση Κειμένου: 26/9/2019

Ικανός horror δημιουργός με προσωπικότητα και ενδιαφέρουσα φιλμογραφία, ο νορβηγός Andre Ovredal ενώνει τις δυνάμεις του με τον Guillermo del Toro (εδώ εκτελεί χρέη παραγωγού) με αποτέλεσμα ένα οπτικά εμπνευσμένο, αλλά σεναριακά αμήχανο φιλμ τρόμου.

Βασισμένο σε μια σειρά βιβλίων του Alvin Schwarz, οι λογοτεχνικές καταβολές των «Τρομακτικών Ιστοριών στο Σκοτάδι» γίνονται εμφανείς από τον τρόπο που οι ιστορίες ενσωματώνονται στο σενάριο. Έχουμε μια κεντρική αφήγηση γύρω από ένα στοιχειωμένο σπίτι, όπου μια παρέα εφήβων ανακαλύπτει ένα βιβλίο με άδειες σελίδες που γεμίζουν σταδιακά από επιμέρους ιστορίες, οι οποίες λαμβάνουν χώρα τη στιγμή ακριβώς που γράφονται. Καθεμιά τους αφορά κι από έναν χαρακτήρα που καταλήγει στον θάνατο, μέσα από μια ψυχαναλυτική διερεύνηση του παρελθόντος και των αδυναμιών του. Εντέλει, οδεύουμε στο ξύσιμο συλλογικών τραυμάτων, που για θεραπευτούν και να λυθεί η κατάρα, πρέπει οι πρωταγωνιστές να σκάψουν βαθιά στο παρελθόν και να αποκαταστήσουν μια αδικία.

Όλο αυτό το concept παραπέμπει στο «Αυτό» του Stephen King, μόνο που αν εκεί είχαμε την ενηλικίωση ως κυρίαρχο θεματικό άξονα, εδώ δεν μοιάζει να έχουμε τίποτα συγκεκριμένο. Μάλλον το ακριβώς αντίθετο: η ταινία διατηρεί μια αγνή παιδικότητα, επιχειρώντας ίσως να επικαλεστεί παιδικές αναμνήσεις και συναισθήματα. Σαν να μη θέλει ουσιαστικά να ενηλικιωθεί, αλλά να παραμείνει ένα παιδικό παραμύθι με χαρούμενο τέλος.  Ίσως μια -κλασική στον del Toro- αντιφασιστική ρητορική να υπάρχει κάπου στο βάθος, μα το ύφος παραείναι «άγουρο» για πολιτικές αναγνώσεις.

Επιπλέον, ο σεναριακός «συνωστισμός» των ιστοριών κατά την κινηματογραφική προσαρμογή κάνει μεγάλο κακό στο σύνολο. Πρόκειται για κλασική περίπτωση όπου η ιστορία μεταγράφεται σαν πλοκή, αλλά το ζουμί που τη συνοδεύει σε λογοτεχνικό επίπεδο χάνεται πλήρως στην κινηματογραφική αποτύπωση. Στο πρόσφατο «Αυτό», για παράδειγμα, σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες είχαν μια σαφή ταυτότητα που καθόριζε τον ρόλο που διαδραμάτιζαν στην πορεία, τόσο για την προσωπική τους λύτρωση, όσο και ως μέλη της ομάδας. Εδώ οι χαρακτήρες είναι σχηματικοί κι αδιάφοροι, όλοι πλην της πρωταγωνίστριας. Τελικά δεν ξέρουμε αν θα είχε περισσότερο νόημα να παλεύει μόνη της, αφού οι υπόλοιποι μοιάζουν διακοσμητικοί κι αναλώσιμοι. Καθένας θυσιάζεται αντιστοιχώντας σε ένα κλισέ του είδους, και κάπως έτσι μόνο αξιοποιούνται σεναριακά.

Σκηνοθετικά και οπτικά ευρήματα υπάρχουν πολλά, αρκετά εκ των οποίων δεν αξιοποιούνται εμπνευσμένα. Η παρουσία του del Toro είναι εμφανής στην παραγωγή, με αρκετά ευφάνταστα στοιχεία, για καθένα εκ των οποίων όμως υπάρχει κι άλλο ένα πρόχειρο. Αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν στιγμές αυθεντικά τρομακτικές, αλλά και άλλες που μοιάζουν βγαλμένες από καλτ παρωδία. Στα πλαίσια της παιδικότητας που αναφέραμε παραπάνω, αυτό ίσως συγχωρείται. Στο σύνολο όμως έχουμε μια απογοητευτική και άνιση δουλειά, μάλλον εύκολα λησμονήσιμη.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 117 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

21 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.