Το Φως του Διαβόλου (2022)

ΣΥΝΟΨΗ

Σε μια προσπάθεια αντιμετώπισης της παγκόσμιας αύξησης των δαιμονισμών, η καθολική εκκλησία ανοίγει ξανά σχολεία εξορκισμού για να εκπαιδεύσει ιερείς στις τελετές εξορκισμού. Σε αυτό το πνευματικό πεδίο μάχης, θα γεννηθεί μια απίθανη πολεμίστρια: μια νεαρή καλόγρια, η αδελφή Αν. Αν και οι καλόγριες απαγορεύεται να κάνουν εξορκισμούς, ένας καθηγητής αναγνωρίζει το χάρισμα της αδελφής Αν και συμφωνεί να την εκπαιδεύσει. Έχοντας μπει στην πρώτη γραμμή της μάχης με τον συμφοιτητή πατέρα Δάντη, η αδελφή Αν θα προσπαθήσει να σώσει την ψυχή ενός νεαρού κοριτσιού (για το οποίο η αδελφή Αν πιστεύει ότι έχει κυριευθεί από τον ίδιο δαίμονα που βασάνιζε τη μητέρα της πριν από χρόνια) και σύντομα συνειδητοποιεί ότι ο διάβολος την έχει εκεί που ο ίδιος θέλει να βρίσκεται… και να την κυριεύσει.

Σκηνοθεσία:

Daniel Stamm

Κύριοι Ρόλοι:

Jacqueline Byers … αδελφή Ann

Colin Salmon … πάτερ Quinn

Christian Navarro … πάτερ Dante

Virginia Madsen … Δρ Peters

Ben Cross … καρδινάλιος Matthews

Lisa Palfrey … αδελφή Euphemia

Nicholas Ralph … πάτερ Raymond

Velizar Binev … πάτερ Bernhard

Tom Forbes … Matt

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Robert Zappia

Στόρι: Robert Zappia, Todd R. Jones, Earl Richey Jones

Παραγωγή: Paul Brooks, Earl Richey Jones, Todd R. Jones, Jessica Malanaphy

Μουσική: Nathan Barr

Φωτογραφία: Denis Crossan

Μοντάζ: Tom Elkins

Σκηνικά: Jonathan McKinstry

Κοστούμια: Elena Stoyanova

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Prey for the Devil
Ελληνικός Τίτλος: Το Φως του Διαβόλου
Εναλλακτικός Τίτλος: The Devil’s Light

Παραλειπόμενα

Πρώτη κινηματογραφική δουλειά για τον Daniel Stamm από το 2014 και το 13 Αμαρτίες. Βοήθησε στην πρόσληψη του η εμπειρία του από φιλμ με εξορισμό, το found-footage Ο Τελευταίος Εξορκισμός (2010).
Αρχικά είχε οριστεί για τη σκηνοθεσία ο βρετανός James Hawes.
Έσχατη κινηματογραφική εμφάνιση για τον Ben Cross, με την ταινία να είναι αφιερωμένη στη μνήμη του. Έφυγε από τη ζωή μόλις 10 ημέρες αφού ολοκλήρωσε όλες τις σκηνές του.
Το 2019, το φιλμ ανακοινώθηκε ως The Devil’s Light: ένας τίτλος που παρέμεινε για πολλές αγορές. Το σενάριο όμως είχε τίτλο The Devil’s Flame.
Τα γυρίσματα έγιναν στη Σόφια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Ορέστης Μαλτέζος
Έκδοση Κειμένου: 26/10/2022

Το κείμενο που εμφανίζεται στην εισαγωγή της ταινίας δίνει κάποια σύγχρονα στοιχεία σχετικά με τους εξορκισμούς, και αναφέρει την ύπαρξη όχι μίας άλλα δύο σχολών του Βατικανού για εξορκιστές. Δεν ενδιαφέρομαι αρκετά ώστε να ψάξω αν πρόκειται για αληθινά στοιχεία, αλλά αναγκάζομαι να δεχτώ ότι αποτελούν πραγματικότητα τουλάχιστον μέσα στο σύμπαν της ταινίας.

Δεν ξέρω πόσος ήταν ο προϋπολογισμός της ταινίας, αλλά σίγουρα ήταν υψηλότερος από τον “Τελευταίο Εξορκισμό”, την προηγούμενη ταινία του Daniel Stamm, γυρισμένη εν είδει found-footage υλικού. Το αναφέρω γιατί εδώ το επίπεδο της παραγωγής είναι πιο εντυπωσιακό και από το “Κάλεσμα”, τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι εφάμιλλα ενός χολιγουντιανού έπους, ενώ ο διευθυντής φωτογραφίας Denis Crossan δίνει πραγματικά τα ρέστα του. Αντίστοιχα, η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Jacqueline Byers υπονοεί ένα δραματικό βάθος πρωτόγνωρο για τις περισσότερες ταινίες τρόμου που εμφανίζονται μαζικά, και δεν υπολείπεται σε τίποτα από το αν έπαιζε τον ρόλο η Jennifer Lawrence, με την οποία μοιράζεται και μια εξωτερική ομοιότητα.

Το σενάριο μπαίνει στη διαδικασία να ρίξει το βάρος του στο δραματικό κομμάτι της αφήγησης, με μια σειρά από νεωτερισμούς. Εστιάζει στην αντιμετώπιση της γυναίκας μέσα στην καθολική εκκλησία, η οποία παραγκωνίζεται προς όφελος των αρσενικών μελών της υπό το πρόσχημα μιας παράδοσης αιώνων, κάτι που η πρωταγωνίστρια, υποκινούμενη και από μια γερή δόση έπαρσης, δεν είναι διατεθειμένη να ανεχτεί. Και το καταφέρνει, αναγνωρίζοντας πώς ο διάβολος εκμεταλλεύεται τα ψυχολογικά τραύματα των θυμάτων του, δημιουργώντας έτσι μια νέα τεχνική εξορκισμού. Στο μυθοπλαστικό πλαίσιο, είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα και αναπτύσσεται ιδιαιτέρως αποτελεσματικά θολώνοντας τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και μεταφοράς.

Θα μιλούσαμε για μια πολύ διαφορετική ταινία αν ο Stamm, παράλληλα με την εξέλιξή του σαν σκηνοθέτης δραματικού περιεχομένου, είχε κατορθώσει να αποβάλει τον ενθουσιασμό του για τον φτηνό τρόμο, αφού στα ανάλογα σημεία θυμίζει έναν ερασιτέχνη με πολλές επιταγές στην τσέπη. Η ταινία, όπως άλλωστε δηλώνει ο τίτλος και η αφίσα της, είναι horror αλλά παρότι μέσω του δράματος έχει χτίσει την τρομακτική ατμόσφαιρα που χρειάζεται, ο Stamm παίρνει την αψυχολόγητη απόφαση να γεμίσει τις σκηνές του με ανούσια jump-scare, που όχι μόνο δεν τρομάζουν αλλά ξενερώνουν τον θεατή που έχει ήδη ανατριχιάσει.

Τεράστια ζημιά προκαλούν επίσης οι ίδιες οι σκηνές των εξορκισμών, υπερβολικές σε όλη τους την έκταση, με κακόγουστη και γκροτέσκα εικονογραφία και αμφίβολης ποιότητας CGI. Στα σημεία αυτά, όλη η αμφισημία του σεναρίου πάει περίπατο, ενώ ακυρώνεται ο ίδιος ο ρόλος της ψυχιάτρου που υποδύεται η Virginia Madsen, η οποία αμφισβητεί την ύπαρξη δαιμονισμένων, τη στιγμή που μια ματιά στο εν λόγω άτομο δεν αφήνει κανένα ενδεχόμενο αμφισβήτησης περί ύπαρξης θεού και διαβόλου. Για να ολοκληρωθεί η παρωδία, η τελευταία σκηνή μετατρέπει την πρωταγωνίστρια σε υπερήρωα με όπλο έναν σταυρό, σαν να έχει ξεπηδήσει από καλτ κόμικ…

Είναι δυσάρεστο όταν μια ταινία που είχε όλα τα φόντα να δώσει ένα υψηλό καλλιτεχνικό και ποιοτικό αποτέλεσμα και να διαχωριστεί από τα θρίλερ του σωρού καταλήγει λόγω των καπρίτσιων του σκηνοθέτη να αποδυναμώσει όλα τα σημαντικά της επιτεύγματα. Και δυστυχώς είμαι σίγουρος ότι το σίκουελ βρίσκεται ήδη στα σκαριά.

Βαθμολογία: