
Ποπάι ο Φονιάς
- Popeye: The Slayer Man
- 2025
- ΗΠΑ
- Αγγλικά
- Θρίλερ, Μαύρη Κωμωδία, Νεανική, Τρόμου, Φαντασίας
- 03 Απριλίου 2025
Μια ομάδα περίεργων φίλων μπαίνει κρυφά σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο κονσερβοποιίας σπανακιού για να ερευνήσει τον θρύλο του «Ναυτικού», που λέγεται ότι στοιχειώνει το εργοστάσιο και τις τοπικές αποβάθρες…
Σκηνοθεσία:
Robert Michael Ryan
Κύριοι Ρόλοι:
Jason Robert Stephens … ο ναύτης
Sean Michael Conway … Dexter
Elena Juliano … Olivia
Mabel Thomas … Katie
Marie-Louise Boisnier … Lisa
Jeff Thomas … Seth
Steven McCormack … Joey
Sarah Nicklin … Adrienne
Angela Relucio … Margot
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: John Doolan
Στόρι: Robert Michael Ryan, Cuyle Carvin, Jeff Miller
Παραγωγή: Alysa Blasetti, Cuyle Carvin, Jeff Miller, Robert Michael Ryan, Nathan Todaro, Alexander Tucker
Φωτογραφία: Korey Rowe
Μοντάζ: Korey Rowe
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αναμένεται.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Popeye: The Slayer Man
- Ελληνικός Τίτλος: Ποπάι ο Φονιάς
Άμεσοι Σύνδεσμοι
- Ποπάι, ο Ναύτης (1980)
Σεναριακή Πηγή
- Χαρακτήρας: Popeye του E.C. Segar.
Παραλειπόμενα
- Μια σλάσερ b-movie εκδοχή του δημοφιλούς χαρακτήρα του E.C. Segar, που γεννήθηκε σε comic-strip μορφή το 1929.
- Τα δικαιώματα του Ποπάι βρέθηκαν σε δημόσια διάθεση, και δεν είναι τυχαίο που μέσα στο 2025 εμφανίστηκε ακόμα μια θριλερική εκδοχή του, το Popeye’s Revenge, ενώ αναμένεται και μια τρίτη με τίτλο Shiver Me Timbers. Το Ποπάι ο Ναύτης (1980) του Robert Altman παραμένει πάντα η μοναδική του απόδοση υπό φυσιολογικούς όρους στη μεγάλη οθόνη.
- Οι δημιουργοί έκαναν τη λιγότερη δυνατή χρήση CG εφέ στις γκορ σκηνές, προτιμώντας τα “παλιάς σχολής” πρακτικά.
- Στις ΗΠΑ πήρε μόνο μια περιορισμένη διανομή στις αίθουσες, αλλά και ταυτόχρονη έξοδο σε VOD μορφή.
Κριτικός: Νίκος Ρέντζος
Έκδοση Κειμένου: 1/4/2025
Τα πνευματικά δικαιώματα του Ποπάι φεύγουν πια από τον δημιουργό του και ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει το ναυτάκι όπως θέλει. Ευκαιρία λοιπόν να κάνουμε μια αιματηρή ταινία τρόμου με πρωταγωνιστή τον συμπαθή ήρωα των παιδικών μας χρόνων, που με μια κονσέρβα σπανάκι κατατροπώνει τους αντιπάλους του.
Στο Ποπάι ο Φονιάς, ο αγαπητός ναύτης είναι μια φιγούρα που στοιχειώνει ένα παλιό εργοστάσιο κονσερβοποιίας, με το περιεχόμενο να είναι φυσικά το σπανάκι. Όταν έρχεται η ώρα το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο να πουληθεί, μια ομάδα νεαρών αποφασίζει να εξερευνήσει το μέρος ώστε να ανακαλύψουν αν υπάρχει κάποια αλήθεια στον θρύλο του “ναύτη” που γυρίζει στο παλιό εργοστάσιο, περιμένοντας την παλιά του αγάπη να επιστρέψει, σφαγιάζοντας παράλληλα όποιον εισβάλλει στον χώρο του, γιατί ή είσαι ρομαντική ψυχή ή όχι. Προφανώς οι νεαροί θα ανακαλύψουν ότι ο θρύλος είναι αλήθεια, συνάμα όμως θα βρουν και στοιχεία τόσο για την καταγωγή του Ποπάι όσο και για τον λόγο που έχει μετατραπεί σε ένα ζωντανό τέρας της φύσης.
Εντελώς χαμηλού προϋπολογισμού ταινία στη λογική του προ διετίας Γουίνι το Αρκουδάκι: Αίμα και Μέλι. Τα δικαιώματα των χαρακτήρων βρίσκονται πλέον σε δημόσια διάθεση, κάποιος είχε την ιδέα να χειριστεί χαρακτήρες παιδικών ιστοριών με διαφορετικό τρόπο, αυτό απ’ ό,τι φαίνεται έπιασε και έκτοτε έχουμε αρκετές παρόμοιες ταινίες πολύ χαμηλού προϋπολογισμού, με τον Γουίνι το Αρκουδάκι, τον Πίτερ Παν, τον Μίκυ Μάους και τώρα τον Ποπάι σε ρόλους εντελώς κόντρα από αυτό που περιμένει κανείς.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα τίποτα από την εν λόγω προβολή, αλλά κάποια πραγματάκια δουλεύουν σχετικά καλά, έχοντας πάντα στο μυαλό μας ότι μιλάμε για μια b-movie, η οποία εδώ που τα λέμε δεν βάζει σαν πρωταρχικό της στόχο το σενάριο και τους χαρακτήρες αλλά το πώς θα μπορέσει να ενσωματώσει στην ιστορία της κλασικά χαρακτηριστικά του κόμικ ήρωα και να τα κάνει να δουλέψουν υπέρ της μεταφέροντάς τα στη λογική του σλάσερ. Εντύπωση μου έκανε λοιπόν το ότι κάποιος έκατσε να φτιάξει μια ιστορία “τσιμπώντας” από εδώ κι από εκεί πραγματάκια από τη μυθολογία του Ποπάι και να τα τοποθετήσει με τέτοιο τρόπο μέσα στο σενάριο ώστε να μπορούν να γίνουν αποδεκτά από τον θεατή. Γιατί το τι θα κάνει αποδεκτό ο θεατής σε μια ταινία, έχει να κάνει και με τη μορφή της ταινίας. Μέσα σε όλο αυτό το παράλληλο σκοτεινό σύμπαν που χαρακτήρες από παιδικά παραμύθια, κόμικ και καρτούν μετατρέπονται σε αιμοσταγή τέρατα, το Ποπάι ο Φονιάς κάνει μια παράξενη σεναριακή επιλογή και θέλει να αφήσει κάποια σημάδια ανθρωπιάς στο τέρας, πράγμα που παρατήρησα ότι έκανα αποδεκτό κατά την προβολή της ταινίας και ομολογώ ότι με αιφνιδίασε καθώς όλο το περιτύλιγμα αλλά και το περιεχόμενο εστίαζε στο “να βάλουμε κόσμο στο εργοστάσιο και ο Ποπάι να τους καθαρίζει με βίαιο τρόπο και με πρακτικά εφέ”.
Μην ανεβάζετε ψηλά τον πήχη των προσδοκιών σας λόγω αυτής της ανάλυσης. Ναι, κάποιος στο σενάριο φαίνεται να προσπάθησε λίγο παραπάνω, αλλά μιλάμε για πραγματάκια που βλέπεις μέσα σε μια ταινία που κινείται στα όρια του κακού και του λίγο καλύτερου κακού μερικές στιγμές. Μια από αυτές τις κακές ταινίες που υπό προϋποθέσεις μπορεί και να διασκεδάσεις με αυτό που βλέπεις εφόσον είσαι φίλος των σλάσερ. Καλύτερη εμπειρία από εκείνη του Γουίνι το Αρκουδάκι, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό λέει πολλά. Ίσως αν υπήρχε λίγο περισσότερο και ευδιάκριτο χιούμορ τα πράγματα να ήταν καλύτερα…
Βαθμολογία:
0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα