Ένα παντρεμένο ζευγάρι περνάει χωριστά ένα βράδυ, όταν ο σύζυγος φεύγει για ένα επαγγελματικό ταξίδι με μια συνάδερφό του, η οποία τον ελκύει ερωτικά. Όμως όσο αυτός βρίσκεται μακριά, η σύζυγός του συναντά τον πρώην της. Μέσα σε μία νύχτα, οι ζωές των τεσσάρων αυτών ανθρώπων περνάνε από διάφορες δοκιμασίες, από τις οποίες δεν θα βγουν αλώβητοι.

Σκηνοθεσία:

Massy Tadjedin

Κύριοι Ρόλοι:

Keira Knightley … Joanna Reed

Sam Worthington … Michael Reed

Eva Mendes … Laura Nunez

Guillaume Canet … Alex Mann

Daniel Eric Gold … Andy

Anson Mount … Neal

Griffin Dunne … Truman

Stephanie Romanov … Sandra

Scott Adsit … Stuart

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Massy Tadjedin

Παραγωγή: Sidonie Dumas, Massy Tadjedin, Nick Wechsler

Μουσική: Clint Mansell

Φωτογραφία: Peter Deming

Μοντάζ: Susan E. Morse

Σκηνικά: Tim Grimes

Κοστούμια: Ann Roth

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Last Night
  • Ελληνικός Τίτλος: Χθες το Βράδυ

Παραλειπόμενα

  • Σκηνοθετικό, αλλά όχι σεναριακό, ντεμπούτο για τη Massy Tadjedin.
  • Αρχικά η Tadjedin είχε συλλάβει το σενάριο ως ερωτικό θρίλερ μυστηρίου, μέχρι που κατέληξε ότι το σημαντικό του κομμάτι αφορούσε την ηθική των συναισθημάτων.
  • Η ίδια η δημιουργός έπεισε την Knightley να διακόψει ένα διάλειμμα ενός χρόνου που είχε πάρει από την ηθοποιία λόγω υπερκόπωσης.
  • Η Eva Mendes απέρριψε αρχικά τον ρόλο της Λόρα αφού τον έβρισκε κλισέ, μέχρι που ήρθε σε συζήτηση με την Tadjedin και άλλαξε άποψη πάνω στον χαρακτήρα.
  • Η Miramax Films είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα διανομής, αλλά την πρόλαβε η χρεωκοπία της.

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 8/2/2011

Η Τζοάνα και ο Μάικλ έχουν ξεκινήσει τη σχέση τους από την εποχή των φοιτητικών χρόνων (στην Αγγλία) και τα τελευταία δυο τρία χρόνια ζουν, παντρεμένοι, σε μοντέρνο, καλόγουστο διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη. Εκείνος δουλεύει σε κατασκευαστική εμπορικών κτιρίων, εκείνη είναι δημοσιογράφος μόδας και επίδοξη συγγραφέας. Είναι καλά, αγαπιούνται. Σε ένα πάρτι η Τζοάνα προσέχει μια ύποπτη οικειότητα μεταξύ του Μάικλ και της Λόρα, μιας νέας όμορφης συνάδελφου του. Στο σπίτι ακολουθεί μια σκηνή ζηλοτυπίας ενώ την επόμενη μέρα ο Μάικλ αναχωρεί με ένα συνάδελφο και την Λόρα για Φιλαδέλφεια σε επαγγελματικό ταξίδι. Η Τζοάνα το πρωί θα συναντηθεί τυχαία (από μεριά της) με μια παλιά της αγάπη, τον Άλεξ. Παρακολουθούμε λοιπόν σε παράλληλους χρόνους το εικοσιτετράωρο των δυο ηρώων, καθώς και οι δυο μπαίνουν σε ερωτικούς πειρασμούς.

Η μέχρι τώρα σεναριογράφος Massy Tadjedin (The Jacket -2005, Leo – 2002) ανέλαβε και την σκηνοθεσία της νέα της ιστορίας. Δεδομένης της ακαδημαϊκής δομής του όλου εγχειρήματος, δεν τα πήγε άσχημα. Εξυπηρέτησε οπτικά το καλογραμμένο της σενάριο με οικονομία, ρυθμό και μικρά οπτικά σχόλια όπου χρειάζονταν για να συμπληρώνουν τις ατάκες. Η ματιά της Tadjedin είναι αντικειμενική. Κάνει τις βυθομετρήσεις της ακροβατώντας επικίνδυνα στα όρια του συμβατικού romance χωρίς ωστόσο να πέφτει στην παγίδα. Την νοιάζει η αλήθεια, όχι ο μύθος. Πόση «ουσία» μπορεί να παραχθεί ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που νοιώθουν ότι αγαπιούνται; Εν μέρει όσο αντέχουν οι ψυχολογικές ανάγκες τους και εν μέρει όσο επιτρέψουν οι εξωγενείς παράγοντες. Η «ουσία» δεν είναι ουσία αλλά φάντασμα της ουσίας, μας λέει, συνειδητά η ασυνείδητα η σκηνοθέτης. Αλλά ένα φάντασμα ωραίο και πολύτιμο που αξίζει να κρατήσουμε ζωντανό. Αξιοσημείωτο στοιχείο σε αυτό το έργο είναι η τελευταία σκηνή και ακόμη περισσότερο τα τελευταία δυο τρία πλάνα και ακόμη περισσότερο το τελευταίο πλάνο, που ξαφνικά απογειώνουν το όλο εγχείρημα στο επίπεδο της πιο γόνιμης ελλειπτικής έκφρασης της γαλλικής nouvelle vague.

Αυτό που μου λείπει είναι μια γενικότερη τοποθέτηση και σύνδεση του δράματος στο κοινωνικό περιβάλλον. Ακόμη και το αεράτο life style του ζευγαριού (έστω κι αν περνάει ως απλό, απροσποίητο) παραμένει ασχολίαστο, σαν δανεισμένο από χολιγουντιανή ρομαντική κομεντί.

Αν και με κάποια εξωτερικά γυρίσματα, είναι κατ εξοχήν έργο διαλόγων – θα μπορούσε να διασκευασθεί και για θέατρο – οπότε το βάρος έπεσε στις ερμηνείες. Η Keira Knightley σηκώνει το περισσότερο, αποδίδοντας ένα ολότελα πραγματικό χαρακτήρα, ο Sam Worthington επίσης ενσαρκώνει πειστικά τον άντρα σύζυγο έχοντας να παίξει (με τις εκφράσεις του προσώπου του και τις σιωπές) ένα δυσκολότερο ρόλο με λιγότερες και πιο «δευτερεύουσες» ατάκες. Η Eva Mendes κάνει ότι μπορεί, παίζει σωστά αλλά κατά τη γνώμη μου είναι τέτοια η σωματική της παρουσία και το φιζίκ (η χυμώδης, καπουλάτη ethnic νταρντάνα με τα σαρκώδη χείλη) που είναι δύσκολο να ενταχθεί σε ένα αστικό δράμα (ακόμη χειρότερα, ένα δράμα ανάλαφρων τόνων στην επιφάνειά του) παριστάνοντας το στέλεχος επιχείρησης με ταγιέρ και διακριτικά κρυμμένους πόθους. Ο Guillaume Canet ως Άλεξ χρησιμεύει ικανοποιητικά ως εργαλείο δοκιμασίας για την Τζοάνα, με την υπόγεια, αινιγματική του συμπεριφορά.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.