Ο Πράκτορας 47 είναι πληρωμένος δολοφόνος, δουλεύει για το Πρακτορείο και σκοτώνει για μετρητά. Όταν όμως παγιδεύεται σε μια πολιτική πλεκτάνη, καταλήγει να καταδιώκεται από την Ίντερπολ και τον ρωσικό στρατό, ενώ ταξιδεύει στην Ανατολική Ευρώπη. Για να επιβιώσει θα πρέπει να ανακαλύψει ποιοι τον έχουν παγιδεύσει και γιατί θέλουν να τον βγάλουν από τη μέση. Η μεγαλύτερη απειλή για την επιβίωσή του, όμως, είναι η εμφάνιση συνείδησης και τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που προκύπτουν από τη γνωριμία του με ένα όμορφο τραυματισμένο κορίτσι.

Σκηνοθεσία:

Xavier Gens

Κύριοι Ρόλοι:

Timothy Olyphant … πράκτορας 47

Dougray Scott … Mike Whittier

Olga Kurylenko … Nika Boronina

Robert Knepper … Yuri Marklov

Ulrich Thomsen … Mikhail Belicoff

Henry Ian Cusick … Udre Belicoff

James Faulkner … Smith Jamison

Eriq Ebouaney … Bwana Ovie

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Skip Woods

Παραγωγή: Adrian Askarieh, Charles Gordon, Pierre-Ange Le Pogam

Μουσική: Geoff Zanelli

Φωτογραφία: Laurent Bares

Μοντάζ: Carlo Rizzo, Antoine Vareille

Σκηνικά: Jacques Bufnoir

Κοστούμια: Olivier Beriot

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Hitman

Ελληνικός Τίτλος: Hitman: Εκτελεστής 47

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Hitman: Πράκτορας Νο. 47 (2015)

Σεναριακή Πηγή

  • Σειρά βίντεο-γκέιμ: Hitman των Morten Iversen, Peter Gjellerup Koch.

Παραλειπόμενα

  • Κατά το κλείσιμο της συμφωνίας το 2003 για τη δημιουργία ταινίας από το ομότιτλο βιντεοπαιχνίδι, ήταν ο Vin Diesel που θα πρωταγωνιστούσε. Το 2006 ήταν που αποχώρησε. Επόμενη επιλογή ήταν ο Jason Statham, αλλά δεν αποδέχτηκε να παίξει.
  • Με το πέρας των γυρισμάτων, η Fox αποφάσισε ότι χρειάζονταν να γίνουν επαναληπτικά γυρίσματα και νέο μοντάζ. Από αυτά απόκλεισαν τη συμμετοχή του Xavier Gens.
  • Ο Timothy Olyphant πρόσθεσε εννιά κιλά σε μύες για να παίξει.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 27/11/2007

Η υπόθεση είναι υπέρ του δέοντος απλή και πολλάκις ιδωμένη. Ένας άντρας, με ανώμαλα παιδικά χρόνια, παίρνει δύο όπλα και δολοφονεί για χρήματα. Φυσικά και ο σκηνοθέτης επιλέγει να τον ηρωοποιήσει και να ψάξει τη δικαιολογία που θα κάνει τον δολοφόνο υπόδειγμα ανθρώπου και ζηλευτή προσωπικότητα. Ε λοιπόν, για όνομα πια με αυτή τη φασίζουσα νοοτροπία που θέλει να επιβάλει τον φόνο ως επιλογή επαγγελματικής αποκατάστασης και παράδειγμα προς μίμηση. Για να παρακολουθήσεις αυτή την ταινία, όπως και τόσες άλλες παρόμοιες, πρέπει να κλείνεις τα μάτια, ή καλύτερα τη συνείδηση σου, και να δέχεσαι τα αδικαιολόγητα για να απολαύσεις κάποιες στιγμές ωμής δράσης.

Και η ταινία δεν έχει να προσφέρει τίποτα περισσότερο από κάποιες σκηνές αυτής της ωμής δράσης. Μοντέρνα όπλα για να ζηλεύουν κάτι προχωρημένα παλικάρια ανά τον κόσμο, κάποιες μονομαχίες με σπαθιά για να σπάει η ρουτίνα, και μια όμορφη Ρωσίδα για να ομορφαίνει το ανδροκρατούμενο τοπίο. Ίσως να μην ήμουν τόσο αυστηρός σε όσα λέω, αν η δράση είχε κάτι το ιδιαίτερο και περισσότερο από τα τόσα και τόσα που έχουμε πια δει.

Γενικά, απαράδεκτης λογικής περιπετειούλα που ούτε ανανεώνει τίποτα στον χώρο της δράσης, ούτε ξεχωρίζει από αντίστοιχες παραγωγές. Επικρατεί ένα ψυχρό κλίμα, τόσο στον κεντρικό ήρωα, όσο και στο σύνολο της ταινίας, που σκοπό έχει να αναδείξει τη δολοφονία σε μαγκιά. Η δράση είναι αρκετή, αλλά όχι πρωτότυπη και η σκηνοθετική γραμμή χωρίς υπερβατισμούς, ώστε τουλάχιστον να μοιάζει με κόμικ. Αν πάλι μπορείτε να καταπιείτε τις βασικές φασίζουσες αρχές της ταινίας ή απλά δεν εμπλέκετε τη θέαση μιας ταινίας με τη συνείδηση σας, τότε δεν έχετε παρά να δείτε και αυτό το κακέκτυπο των παραγωγών του Luc Besson.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.