Ο συνταξιούχος βετεράνος του πολέμου της Κορέας και πρώην εργαζόμενος σε αυτοκινητοβιομηχανία Γουόλτ Κοβάλσκι είναι δυσαρεστημένος από τη ζωή του, αλλά κι από την εξέλιξη της γειτονίας που ζει. Έχει μάλιστα ιδιαίτερη αντιπάθεια στους γείτονές του, οι οποίοι είναι μετανάστες από τη Νότια Ασία. Όμως, τα γεγονότα αναγκάζουν τον Γουόλτ να προστατεύσει τους γείτονές του από τη συμμορία που λυμαίνεται την περιοχή.

Σκηνοθεσία:

Clint Eastwood

Κύριοι Ρόλοι:

Clint Eastwood … Walt Kowalski

Bee Vang … Thao Vang Lor

Ahney Her … Sue Lor

Christopher Carley … πάτερ Janovich

Doua Moua … Fong ‘Spider’

Brian Haley … Mitch Kowalski

Brian Howe … Steve Kowalski

Geraldine Hughes … Karen Kowalski

Dreama Walker … Ashley Kowalski

John Carroll Lynch … Martin

William Hill … Tim Kennedy

Scott Eastwood … Trey

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Nick Schenk

Στόρι: Dave Johannson, Nick Schenk

Παραγωγή: Clint Eastwood, Bill Gerber, Robert Lorenz

Μουσική: Kyle Eastwood, Michael Stevens

Φωτογραφία: Tom Stern

Μοντάζ: Joel Cox, Gary Roach

Σκηνικά: James J. Murakami

Κοστούμια: Deborah Hopper

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Gran Torino
  • Ελληνικός Τίτλος: Gran Torino

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα τραγουδιού (Gran Torino).
  • Καλύτερη ξένη ταινία στα Cesar.
  • Καλύτερη ξένη ταινία στα David di Donatello.

Παραλειπόμενα

  • Επιστροφή του Eastwood σε πρωταγωνιστικό ρόλο από το 2004.
  • Μετά από κάστινγκ ανά τις ΗΠΑ, ο δημιουργούς κατέληξε σε 10 επιλαχόντες Χμονγκ, από τους οποίους μόνο ένας είχε εμπειρία από σινεμά. Για πιο μικρούς ρόλους, επιστρατεύτηκαν πολλοί από ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά Χμονγκ στο Μίτσιγκαν.
  • Ο σεναριογράφος Nick Schenk ήρθε σε επαφή με τη Χμονγκ κοινότητα στις αρχές των 1990, καθώς δούλευε σε εργοστάσιο. Τότε έμαθε ότι οι Λαοτιανοί βοήθησαν τους Αμερικανούς, πριν όμως καταλήξουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μετά την αποχώρηση του αμερικανικού στρατού. Ξεκίνησε να γράφει ένα στόρι με ήρωα μια κορεάτισσα χήρα που προσπαθεί να ανταπεξέλθει με τις αλλαγές στη γειτονιάς, αλλάζοντας το γρήγορα σε Χμογκ. Όπως δήλωσε, ο Eastwood μπορεί να άλλαξε την τοποθεσία του κειμένου από τη Μινεάπολις στο Ντιτρόιτ, αλλά κατά τα άλλα δεν πείραξε ούτε μία συλλαβή.
  • Αρκετοί ήταν αυτοί που επισήμαναν ανακρίβειες στο σενάριο σε σχέση με τους Χμονγκ. Η κοινότητα τους όμως στις ΗΠΑ δήλωσε ευχαρίστηση για τη χρησιμοποίηση ομοεθνών τους στο καστ.
  • Ο σκύλος στην ταινία άνηκε και στην πραγματικότητα στον Eastwood.
  • Δεύτερη μεγαλύτερη προσωπική εμπορική επιτυχία για τον Eastwood, με κέρδη 270 εκατομμύρια δολάρια, έναντι κόστους των 33.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Jamie Cullum και Don Runner ερμηνεύουν το ομότιτλο κομμάτι, μια σύνθεση των Clint Eastwood, Jamie Cullum, Kyle Eastwood και Michael Stevens.

Κριτικός: Βασίλης Καγιογλίδης

Έκδοση Κειμένου: 31/12/2008

Στη φημολογούμενη τελευταία ταινία της καριέρας του ως ηθοποιός, ο Clint Eastwood υποδύεται έναν μισάνθρωπο, ρατσιστή και περίεργο ηλικιωμένο άντρα, ο οποίος τα βάζει με όλους και με όλα. Ένα γέρικο σκυλί που προσπαθεί να συμβιβαστεί με την παρούσα κοινωνική κατάσταση στην Αμερική και να επιβιώσει σε μια γειτονιά, όπου έχει καταληφθεί από αλλοδαπούς μετανάστες και κακοποιά στοιχεία, χωρίς να διστάσει να τα βάλει ακόμα και με τις τοπικές συμμορίες. Κι όλα αυτά για να διατηρήσει την κερδισμένη του αξιοπρέπεια, να μην αισθανθεί λεπτό ξένος στον ίδιο του τον τόπο και ταυτόχρονα να δώσει ένα μάθημα συναισθηματικής και ψυχικής επιβίωσης.

Υπερβολικά παραγωγικός, ο 78χρονος χαμαιλέοντας στέκεται για ακόμα μία φορά εμπρός και πίσω από την κάμερα, για να φανερώσει τελικά μια ασύλληπτη δημιουργικότητα μόνο μπροστά από αυτή. Επιστρέφοντας στον παλιό καλό υποκριτικό του εαυτό, καταφέρνει να περισώσει με την υπέροχη ερμηνεία του αυτό το καλοστημένο τίποτα. Μία ταινία που κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελέσει σαχλή αμερικάνικη χαζοκωμωδία, ανάγεται υπό την καθοδήγηση του σε μία αγωνιώδης κοινωνική κραυγή και τίποτα παραπάνω. Δυστυχώς, το Gran Torino στηρίζεται αδικαιολόγητα σε εύθραυστα σκηνοθετικά και σεναριακά υποστυλώματα και ακροβατεί επικίνδυνα πάνω σε μία αναίτια ηθικολογία.

Ένας νηπιακός διδακτισμός, μια αστήριχτη κοινωνική καταγγελία και πολλά διάσπαρτα μελό στοιχεία συνθέτουν αυτήν την απρόσωπη, πότε κωμική πότε δραματική ταινία, που βασίζεται σε μια συντηρητική, άκρως θρησκευτική φιλοσοφία. Κι ο Eastwood θυμίζοντας κάτι από τα παλιά, προσπαθεί να διαχειριστεί έναν βαθιά ειρηνιστή και καλόκαρδο άνθρωπο, που επιλέγει να προβάλει μία σκληρή και αδίστακτη προσωπικότητα, για να διατηρήσει ακλόνητη την ευπαθέστατη κοινωνική δομή. Και επιχειρεί να στηρίξει, χωρίς ουσιαστικά τεκμήρια, την έννοια της αυτοδικίας, επιθυμώντας να επιβεβαιώσει με κάθε τρόπο την ευφυέστατη λαϊκή ρήση που λέει ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα…».

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 22/2/2009

Αν με ρωτάγατε το ποια είναι λογικά η αγαπημένη από τις ταινίες του του Clint Eastwood, θα απαντούσα με θάρρος αυτή. Δεν μπορεί να γίνει πιο διακριτή η τρυφερότητα που την περιβάλει και η αίσθηση ότι πρόκειται για απόφθεγμα της προσωπικής ιστορίας του. Σε ηλικία 78 ετών, ο Eastwood καταφέρνει να συνοψίσει με την ερμηνεία του μια ολόκληρη καριέρα, και αν ήταν στο χέρι μου θα του έδινα το αντίστοιχο Όσκαρ, ως τη μεγαλύτερη ευκαιρία επιβράβευσης της ερμηνευτικής του ζωής. Όχι μονάχα επειδή έχει δηλώσει πως δεν θα ξαναεμφανιστεί στο γυαλί, αλλά και επειδή το αξίζει…

Όμως, ενώ υπάρχουν οι θανατηφόρες ατάκες του «Βρώμικου Χάρι» που προσφέρουν μια ιδιάζουσα χάρη στο σενάριο, σαν κείμενο είναι αρκετά απλό. Ως σκηνοθέτης, ο Eastwood χαρίζει ανθρώπινη και συναισθηματική διάσταση στους χαρακτήρες του, ξέρει να δίνει αίσθηση στο απλό, αλλά και γνωρίζει καλά το τι θα πει κορύφωση ενός έργου. Μονάχα που η απλοϊκότητα γίνεται πολύ αισθητή από ένα σημείο και μετά που έχουμε συνηθίσει τον κύριο χαρακτήρα, και ο ρυθμός χαλάει, μέχρι να μπούμε στην τελική ευθεία. Αυτό δεν σημαίνει πως χαλάει για δεύτερη φορά (“Οι Σημαίες των Προγόνων μας”) το απίστευτο σερί πολύ καλών ταινιών του σκηνοθέτη Eastwood, από το 2003 και το “Σκοτεινό Ποτάμι”. Αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν θεωρούσα πως είναι δυνατόν να κάνει κάποιος δύο έστω μικρά αριστουργήματα μέσα στο ίδιο έτος (“Η Ανταλλαγή”), εκτός και αν είναι ο Ingmar Bergman…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.