Οι Γουίλι, Τζο και Αλ αποφασίζουν να πάνε κόντρα στα στερεότυπα της συνταξιοδότησης και να ξεστρατίσουν για πρώτη φορά στη ζωή τους, όταν τα χρήματα των συντάξεων τους θα χαθούν, απόρροια εταιρικής κακοδιαχείρισης. Απελπισμένοι να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές και οικογενειακές τους υποχρεώσεις, οι τρεις φίλοι θα ριψοκινδυνέψουν τα πάντα, προκειμένου να απαντήσουν µε το ίδιο νόμισμα στην τράπεζα που έφαγε τα χρήματα τους.

Σκηνοθεσία:

Zach Braff

Κύριοι Ρόλοι:

Michael Caine … Joe Harding

Morgan Freeman … Willie Davis

Alan Arkin … Albert Garner

Matt Dillon … πράκτορας Arlen Hamer

Ann-Margret … Annie Santori

Christopher Lloyd … Milton Kupchak

Joey King … Brooklyn Harding

John Ortiz … Jesus Garcia

Josh Pais … Chuck Lofton

Kenan Thompson … Keith Schonfeld

Siobhan Fallon Hogan … Mitzi

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Theodore Melfi

Παραγωγή: Donald De Line

Μουσική: Rob Simonsen

Φωτογραφία: Rodney Charters

Μοντάζ: Myron Kerstein

Σκηνικά: Anne Ross

Κοστούμια: Gary Jones

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Going in Style
  • Ελληνικός Τίτλος: Εκδίκηση με Στυλ

Άμεσοι Σύνδεσμοι

  • Ληστές για Κλάματα (1979)

Σεναριακή Πηγή

  • Στόρι: Ληστές για Κλάματα του Edward Cannon.

Παραλειπόμενα

  • Αρχικά προορίζονταν να το σκηνοθετήσει ο Don Scardino, κι έπειτα ο σεναριογράφος Theodore Melfi.
  • Ο Dustin Hoffman ήταν σε συζητήσεις για να πάρει τον ρόλο που πήγε στον Alan Arkin.
  • Ο Tony Bill, γνωστός ηθοποιός αλλά και παραγωγός της ορίτζιναλ ταινίας του 1978, συμμετέχει κι εδώ από το team της παραγωγής.
  • Κόστισε μόλις 24 εκατομμύρια δολάρια, εισπράττοντας από τα ταμεία 84,9.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 22/6/2017

Επειδή μιλάμε για ριμέικ, η προσοχή πέφτει πάνω στον τρόπο που θα έρχονταν μια ταινία του 1979 στο σήμερα. Ο Zach Braff έχει στα χέρια του ένα καλά μεταλλαγμένο σενάριο ως προς αυτό, τουλάχιστον όσον αφορά τα γενικά. Οι τρεις γηραιοί του ήρωες δεν θέλουν πλέον να σπάσουν την ανία τους, αλλά να τραυματίσουν το σύστημα που πρώτο τους λάβωσε. Έξυπνη μεταλλαγή, μια και μιλάμε για περίοδο κρίσης, αλλά ο Braff δεν είναι Martin Brest, και η διαχείριση του υλικού του είναι σαφέστατα κατώτερη. Η ταινία σε σχέση με το ορίτζιναλ έχει χάσει τη γοητεία του σκοτεινού, κυρίως πάνω στη μορφολογία των χαρακτήρων. Φαντάζει περίεργο, αλλά εκείνη η ταινία ήταν πιο σατιρική από τη σημερινή. Μα όχι, ευτυχώς, σε σημείο απόρριψης του έργου του Braff.

Κι αυτό επειδή οι τρεις πρωταγωνιστές έχουν απάνω τους τόσα καντάρια ερμηνευτικής ευφυίας, που δεν θα μπορούσε να συμβεί το αντίθετο. Και οι τρεις, δε, μοιάζουν σαν το καλό κρασί που γίνεται καλύτερο με τα χρόνια, ειδικά στην περίπτωση του Freeman (θα λέγαμε και του Michael Caine, αλλά αυτός ήταν δέκα αστέρων από τα πολύ νιάτα του). Βέβαια, η εξέλιξη της πλοκής έρχεται μεν ως ένα καλοπροαίρετο συνονθύλευμα από ένα σωρό heist-ταινιών που έχουμε αγαπήσει (ακόμα και σε τεχνικές λεπτομέρειες), αλλά δυστυχώς είναι άτολμη και θυμίζει στα περισσότερα σημεία τις σύγχρονες παραγωγές συνταγής που τείνουν να μας κουράσουν απελπιστικά. Έτσι έρχεται κι ένα φινάλε που ελάχιστα προσθέτει ως προς μια θετική εικόνα, χωρίς όμως να έχει σωριάσει μια καλή γενικά διάθεση.

Συγκεντρωτικά, δεν θα σας αποτρέπαμε να παρακολουθήσετε αυτή την υπέροχη τριπλέτα εν δράσει, απλά αν υποθετικά παίζονταν κάπου παραδίπλα το φιλμ του 1979, φοβάμαι ότι θα σας σπρώχναμε με το ζόρι να στρίψετε προς τα εκεί…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.