Για να αποδράσουν από τον εμφύλιο πόλεμο στη Σρι Λάνκα, ένας πρώην στρατιώτης των Τίγρεων του Ταμίλ, μια νεαρή γυναίκα κι ένα κορίτσι, παριστάνουν την οικογένεια. Καταλήγουν λίγο έξω από το Παρίσι. Πρέπει να χτίσουν μια νέα ζωή μαζί, παρόλο που είναι παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους.

Σκηνοθεσία:

Jacques Audiard

Κύριοι Ρόλοι:

Jesuthasan Antonythasan … Dheepan/Sivadhasan

Kalieaswari Srinivasan … Yalini

Claudine Vinasithamby … Illayaal

Vincent Rottiers … Brahim

Marc Zinga … Youssouf

Faouzi Bensaidi … Κος Habib

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jacques Audiard, Thomas Bidegain, Noe Debre

Παραγωγή: Jacques Audiard, Pascal Caucheteux, Gregoire Sorlat

Μουσική: Nicolas Jaar

Φωτογραφία: Eponine Momenceau

Μοντάζ: Juliette Welfling

Σκηνικά: Michel Barthelemy

Κοστούμια: Chattoune

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Dheepan

Ελληνικός Τίτλος: Dheepan: Ο Άνθρωπος Χωρίς Πατρίδα

Κύριες Διακρίσεις

  • Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ των Κανών.
  • Υποψήφιο για Bafta ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (Jesuthasan Antonythasan), δεύτερο αντρικό ρόλο (Vincent Rottiers), σενάριο, φωτογραφία, μοντάζ και ήχο στα Cesar.

Παραλειπόμενα

  • Είναι εν μέρει επηρεασμένο από τις Περσικές Επιστολές (1721) του Montesquieu. Το ίδιο ήταν και τα Αδέσποτα Σκυλιά του Sam Peckinpah, που επίσης επηρέασαν τον δημιουργό.
  • Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο πρωταγωνιστής Jesuthasan είχε το ελεύθερο να κάνει υποδείξεις περί της ακρίβειας όσων λέγονται για τους Ταμίλ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Νάνσυ Μιχαηλίδου

Έκδοση Κειμένου: 16/11/2015

Η ταινία που έφυγε από το φεστιβάλ των Κανών με τον Χρυσό Φοίνικα, ακολουθεί το δράμα μιας ιδιότυπης οικογένειας που αφήνει την ταραχώδη Σρι Λάνκα, με την ελπίδα ότι θα βρει τη θαλπωρή στη γαλλική πρωτεύουσα. Η μοίρα ενώνει τρεις άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους, τον Ντιπάν, έναν πρώην «τίγρη Ταμίλ», τη Γιαλίνι, μια 30χρονη γυναίκα, και την Ιλαγιάλ, ένα νεαρό κορίτσι, που στην προσπάθειά τους να αποδράσουν από τον εμφύλιο στη Σρι Λάνκα, θα αναγκαστούν να παραστήσουν την οικογένεια. Παρόλο που μετά βίας γνωρίζονται, καταλήγουν να μένουν όλοι μαζί σε ένα γκέτο παρανομίας κι εγκληματικότητας, στα φτωχά προάστια του Παρισιού, όπου προσπαθούν να χτίσουν μια νέα ζωή. Ο Ντιπάν βρίσκει δουλειά ως επιστάτης στο οικοδομικό συγκρότημα, η Γιαλίνι ως οικιακή βοηθός σε ένα από τα διαμερίσματα και η Ιλαγιάλ ξεκινά σχολείο. Κάπως έτσι, δημιουργείται και στους τρεις, η παραίσθηση μιας φυσιολογικής οικογενειακής ζωής, σε έναν τόπο μακριά από τον εφιάλτη του εμφυλίου. Σύντομα, όμως, ο Ντιπάν θα διαπιστώσει ότι η βία δεν γνωρίζει σύνορα, γεγονός που θα πυροδοτήσει ξανά τις άμυνές του, υπενθυμίζοντάς του το βαθύ ένστικτο επιβίωσης που κατέχει από τις μέρες που ήταν πολεμιστής.

Ο Ζακ Οντιάρ μεταφέρει τους ήρωές του από την κόλαση του εμφυλίου στην ουτοπική Δύση, εστιάζοντας στα αμήχανα βλέμματά τους απέναντι σε μια διαφορετική κουλτούρα που δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν. Παράλληλα, καταγράφει την καθημερινότητά τους, καθώς εκτός από το πρωτόγνωρο γι` αυτούς περιβάλλον, συμμετέχουν άθελά τους σε ένα ιδιαίτερο κοινωνικό πείραμα, παριστάνοντας την οικογένεια και ζώντας κάτω από την ίδια στέγη. Μέσα από τα μάτια τους, ο θεατής γνωρίζει τις εφιαλτικές μέρες που έζησαν στην πατρίδα τους, την ανώμαλη προσγείωση στη δυτική πραγματικότητα, τις άβολες «οικογενειακές» στιγμές τους, αλλά και τη λαχτάρα τους για μια καινούργια, κανονική ζωή, ακόμα κι αν αυτή προέρχεται μέσα από μια ψευδαίσθηση. Με το βάρος να πέφτει στον πρωταγωνιστή της ταινίας, τον ήρωα του τίτλου Ντιπάν, δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερη επιλογή από τον συγγραφέα, από τον ερασιτέχνη ηθοποιό και πολιτικό ακτιβιστή Τζεσουθασάν Αντονιθασάν, ο οποίος τυχαίνει να έχει αρκετά κοινά στοιχεία με τον ρόλο που υποδύεται, καθώς υπηρέτησε στους Τίγρεις του Ταμίλ από τα 16 έως τα 19ά του χρόνια, για να φτάσει στη Γαλλία το 1993, όπου του χορηγήθηκε πολιτικό άσυλο. Εξίσου επιτυχημένο και το καστ που τον πλαισιώνει, που είχε την τύχη να δουλέψει στην παρθενική του κινηματογραφική εμφάνιση πάνω σ` ένα τόσο καλογραμμένο σενάριο που κλιμακώνεται μέρα με τη μέρα, υπό την υπόκρουση της μουσικής που υπογράφει ο Νίκολας Τζαρ.

Εμπνευσμένος εν μέρει από το βιβλίο «Περσικές Επιστολές» (1721) του Μοντεσκιέ, το οποίο περιγράφει με σατυρική διάθεση τη Γαλλία του 18ου αιώνα μέσα από τα μάτια δύο Περσών, ο Οντιάρ παραδίδει ένα προσφυγικό δράμα που αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό ζήτημα με ωριμότητα, μέσα από την περιπετειώδη διαδρομή μιας αντισυμβατικής οικογένειας, προκαλώντας συμπάθεια και συγκίνηση, που συνεπαίρνει από τα πρώτα του λεπτά μέχρι το εκρηκτικό του τέλος.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.