Ο Σόνι, ένας 32χρονος ανεύθυνος άντρας που δεν μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες ούτε για τον ίδιο του τον εαυτό και που δεν ξέρει τι θέλει να κάνει στη ζωή του, υιοθετεί νεαρό αγοράκι για να εντυπωσιάσει την κοπέλα του και να την πείσει ότι είναι ώριμος και ικανός για μια σχέση με πιο σοβαρές προεκτάσεις. Δεν θα λέγαμε ότι είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος για να πείσεις κάποιον να μείνει μαζί σου και να εισέλθει εις γάμου κοινωνία, ιδιαίτερα όταν η κοπέλα τον παρατάει και ο Σόνι ξεμένει με το παιδί και τους πρωτόγνωρους μπελάδες που συνοδεύει.

Σκηνοθεσία:

Dennis Dugan

Κύριοι Ρόλοι:

Adam Sandler … Sonny Koufax

Cole Sprouse … Julian ‘Frankenstien’ McGrath

Dylan Sprouse … Julian ‘Frankenstien’ McGrath

Joey Lauren Adams … Layla Maloney

Jon Stewart … Kevin Gerrity

Leslie Mann … Corinne Maloney

Josh Mostel … Arthur Brooks

Leslie Mann … Corinne Maloney

Rob Schneider … Nazo

Allen Covert … Phil D’Amato

Kristy Swanson … Vanessa

Steve Buscemi … άστεγος

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Steve Franks, Tim Herlihy, Adam Sandler

Στόρι: Steve Franks

Παραγωγή: Sidney Ganis, Jack Giarraputo

Μουσική: Teddy Castellucci

Φωτογραφία: Theo van de Sande

Μοντάζ: Jeff Gourson

Σκηνικά: Perry Andelin Blake

Κοστούμια: Ellen Lutter

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Big Daddy

Ελληνικός Τίτλος: Κατά Λάθος Μπαμπάς

Παραλειπόμενα

  • Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία για τον Sandler μέχρι και το 2015. Με κόστος 34,2 εκατομμύρια δολάρια, έβγαλε 234,8.
  • Ήταν ήδη δύο φορές υποψήφιος, αλλά εδώ ο Adam Sandler έγινε και νικητής Χρυσού Βατόμουρου.
  • Η μέλλουσα σύζυγος του πρωταγωνιστή, η Jackie Sandler (με την οποία γνωρίστηκαν εδώ κατά τα γυρίσματα), εμφανίζεται σε μικρό ρόλο ως σερβιτόρα, ένα κάμεο που θα καθιερωθεί στις ταινίες του Sandler.
  • Για τον ρόλο του Λένι ακούγονταν οι Bill Murray, Jack Nicholson, Steve Martin και Christopher Lloyd, πριν εντέλει υποβαθμιστεί ο χαρακτήρας.
  • Πριν την τελική επιλογή, ήταν και ο Jim Carrey στα υπόψιν για τον κεντρικό ρόλο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 16/2/2009

Ο Άνταμ Σάντλερ είχε ήδη καθιερωθεί εμπορικά στις ΗΠΑ, αλλά είχε ακόμα αυτό το οικογενειακό στυλ που ευτυχώς πλέον έχει αποτάξει. Εδώ διευθύνεται από τον σχεδόν μόνιμο σκηνοθέτη του, Ντένις Ντούγκαν, ο οποίος μοιάζει να «ενηλικιώθηκε» μαζί με τον πρωταγωνιστή του. Αυτή είναι μια στάνταρ δουλειά τους, με ήρεμο αλλά ευχάριστο χιούμορ (λίγο ακατάλληλο βέβαια για να το πεις οικογενειακό), τεράστια προβλεψημότητα στις καταστάσεις, μία (στην πραγματικότητα δύο, αφού χρησιμοποιήθηκαν δύο νεαροί παιδάκια για τον ρόλο) φοβερή παιδική φατσούλα στο πλάι του Σάντλερ, είναι γενικά λίγο «χαζό» κι όμως ικανό να σε αγγίξει. Μεγάλο αβαντάζ το χτίσιμο του βασικού ήρωα και ντιζ-αβαντάζ η πτώση, κάποια στιγμή, της ταινίας σε ηθικοπλαστικό δράμα, κάτι που συνηθίζεται στις ΗΠΑ. Είναι σαφέστατες οι επιρροές από πολλές ταινίες τύπου «Baby Boom» (δεν το συζητάμε καν για το Χαμίνι του Τσάπλιν, που ανάφεραν κάποιοι, μια και θα μιλούσαμε για παρωδία), αλλά μιλάμε και για ένα υποείδος που δεν έχει προσφέρει πολλά παρά μόνο στα ταμεία.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.