Όταν η Λένα Ντουχάν καταφτάνει στη μικρή πόλη του Γκάτλιν, γίνεται άμεσα στόχος του Ίθαν Γουέιτ, ο οποίος θέλει να δραπετεύει από τη ζωή του εκεί. Σύντομα ενθουσιάζεται ακόμα περισσότερο, μαθαίνοντας πως η Λένα έχει υπερφυσικές δυνάμεις, οι οποίες την κρατούσαν σε απόσταση από τον κόσμο. Όμως, η Λένα κρατάει οικογενειακά σκοτεινά μυστικά, και στα 16α της γενέθλια πρέπει να μπει σε μια μαγική διαδικασία που θα αποφασίσει τη μοίρα της για πάντα: είτε καλή, είτε κακή.

Σκηνοθεσία:

Richard LaGravenese

Κύριοι Ρόλοι:

Alice Englert … Lena Duchannes

Alden Ehrenreich … Ethan Wate

Jeremy Irons … Macon Melchizedek Ravenwood

Viola Davis … Amarie ‘Amma’ Treadeau

Emmy Rossum … Ridley Duchannes

Thomas Mann … Wesley ‘Link’ Jefferson Lincoln

Emma Thompson … Mavis Lincoln/Sarafine Duchannes

Margo Martindale … Delphine ‘θεία Del’ Duchannes

Eileen Atkins … Emmaline Duchannes

Zoey Deutch … Emily Asher

Tiffany Boone … Savannah Snow

Rachel Brosnahan … Genevieve Duchannes

Kyle Gallner … Larkin Ravenwood

Pruitt Taylor Vince … Κος Lee

Lance E. Nichols … δήμαρχος Snow

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Richard LaGravenese

Παραγωγή: Broderick Johnson, Andrew A. Kosove, Molly Smith, Erwin Stoff, David Valdes

Μουσική: Thenewno2

Φωτογραφία: Philippe Rousselot

Μοντάζ: David Moritz

Σκηνικά: Richard Sherman

Κοστούμια: Jeffrey Kurland

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Beautiful Creatures

Ελληνικός Τίτλος: Όμορφα Πλάσματα

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Beautiful Creatures των Kami Garcia, Margaret Stohl.

Παραλειπόμενα

  • Αρχικός Ίθαν ήταν ο Jack O’Connell, αλλά αποχώρησε λόγω φορτωμένου προγράμματος.
  • Ο J.D. Evermore ερμήνευσε τον Μίτσελ Γουέιτ, πατέρα του Ίθαν, αλλά κόπηκε στο μοντάζ.
  • Παρότι βασίζεται στο πρώτο κεφάλαιο της young-adult τετράτομης σειράς Caster Chronicles, το franchise δεν προχώρησε. Ο λόγος ήταν ότι ενώ κόστισε 60 εκατομμύρια δολάρια, έβγαλε ακριβώς 60,1.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Μαζί με το μουσικό θέμα, οι Thenewno2 έγραψαν και τρία τραγούδια: Make It Home, Run to Me και Never Too Late.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Γιώργος Δαβίτος

Έκδοση Κειμένου: 26/2/2013

Η τελευταία σκηνοθετική προσπάθεια του Richard LaGravenese είναι εμφανέστατο πως έρχεται για να καλύψει την τρύπα που άφησε στην εφηβική, ασχολούμενη με τα υπερφυσικά, κινηματογραφική αγορά το τέλος του «Twilight». Βασισμένο στο πρώτο βιβλίο από τη δημοφιλή τετραλογία «Τα Χρονικά των Κάστερ» (Caster Chronicles) της Kami Garcia και Margaret Stohl, τα «Όμορφα Πλάσματα» φέρνουν μαζί τους μια νέα αναζωογονητική ματιά στο κουρασμένο είδος.

Η υπόθεση της ταινίας είναι μια καθαρά τυπική ιστορία αγάπης με μια δόση υπερφυσικού. Αγόρι συναντά κορίτσι, το κορίτσι είναι μια μάγισσα, αγόρι και κορίτσι ερωτεύονται και συναντούν εμπόδια στον δρόμο προς την ευτυχία. Και μπορεί η απλή σύνοψη της ταινίας που μόλις διαβάσατε να είναι η επιτομή του κλισέ, το έργο, προς ευχάριστη έκπληξη όλων, καταφέρνει στις λεπτομέρειες να αντισταθμίσει τις οποίες κοινοτυπίες διαθέτει και να ξεχωρίσει από άλλες παρόμοιες παράγωγες όπως το πρόσφατο Αγάπησα ένα Ζόμπι.

Τι το διαφορετικό διαθέτει; Πρώτα-πρώτα, είναι σπάνιες οι κινηματογραφικές μεταφορές τέτοιου είδους βιβλίων που καταφέρνουν να πουν μια πλήρη κι ολοκληρωμένη ιστορία. Ακόμα πιο σπάνιο, δε, είναι τέτοιες ταινίες να ασχολούνται με θέματα ανακάλυψης του πεπρωμένο μας καθώς και αναγνώρισης των δικών μας δυνάμεων και δυναμικών μας. Και όμως εδώ το μερικές φόρες ευφυές και με αρκετές δόσεις χιούμορ σενάριο του Richard LaGravanese καταπιάνεται και με τα δυο αυτά θέματα αλλά και με πολλά αλλά. Για να το πιο απλά, αν η ταινία αποκτήσει συνέχειες θα είμαι τουλάχιστον σε θέση να καταλάβω την ύπαρξη τους αφού έχει να πει πράγματα. Και αυτό από μονό του σημαίνει πολλά. Τα καλά όμως δεν σταματούν εδώ. Ιδιαίτερα ελκυστικό προσόν της ταινίας είναι και το λαμπερό καστ της. Διαθέτοντας εξαιρετική χημεία και τα απαραίτητα ερμηνευτικά προσόντα (όχι σαν το τρίο του «Twilight») και κάνοντας σε να τους υποστηρίζεις και να θέλεις να δεις πώς θα εξελιχτεί η ιστορία τους, το πρωταγωνιστικό δίδυμο της ταινίας (Alice Englert και Alden Ehrenreich) είναι δύο άκρως διασκεδαστικοί και χαρισματικοί νέοι καλλιτέχνες. Καθώς, όμως, η πλήρης έκταση της καταραμένης ιστορίας ξεδιπλώνεται, στο παιχνίδι μπαίνουν και δεύτεροι ρόλοι ερμηνευμένοι από ηθοποιούς που δεν περιμένεις να δεις σε μια τέτοια παράγωγη. Ονόματα όπως Jeremy Irons, Emma Thompson, Viola Davis και Margo Martindale συμβάλλουν κατά πολύ στο να ανεβάσουν το επίπεδο αλλά και τη συνολική ποιότητα της ταινίας και όπως ήταν αναμενόμενο κλέβουν δικαιολογημένα και την παράσταση. Τέλος, ο LaGravenese, του οποίου οι προηγούμενες σκηνοθετικές δουλειές (Freedom Writers και Υ.Γ. Σ`Αγαπώ) σίγουρα δεν με προετοίμαζαν για ένα καλό αποτέλεσμα σκηνοθετικά, καταφέρνει και σε αυτό τον τομέα να πάρει θετικά σχόλια. Όχι ότι κάνει κάτι το φοβερό, αλλά διαθέτει μια αρκετά σωστή και μετρημένη σκηνοθεσία που ταιριάζει απολυτά στην τρόπο αφήγησης που έχει διαλέξει.

Εν γένει, το «Όμορφα Πλάσματα» αποδεικνύεται σαφώς καλύτερη από οποιαδήποτε άλλη ταινία τέτοιου είδους που έχει κυκλοφορήσει τον τελευταίο καιρό. Απροσδόκητα αστεία, με αρκετές σεναριακές εκπλήξεις και μπαίνοντας στον κόπο να ασχοληθεί και πέρα από την εφηβική ερωτική ιστορία που έχει στο επίκεντρο της, η νέα ταινία του Richard LaGravenese αξίζει της προσοχής σας.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 2/2/2014

Εδώ και πολλά χρόνια, το σινεμά κατακλύζεται από βαμπίρ, ζόμπι, λυκάνθρωπους, μάγους κ.λπ., οι συγγραφείς αγωνίζονται να πουλήσουν γοτθικά ρομάντζα στις κινηματογραφικές εταιρίες και όλοι ζηλεύουν τα τρελά λεφτά που απέδωσαν οι σειρές των «Twilight» και «Harry Potter». Ο μέτριος σκηνοθέτης (αν και καλός σεναριογράφος) Ρίτσαρντ Λαγκραβενίζ αυτή τη φορά, και μαζί με τους συγγραφείς του βιβλίου, προσπάθησε αλλά δεν κατάφερε να δώσει πνοή στην όλη δραματουργία. Πλούσιο ντεκόρ και εφέ, αλλά ελάχιστα ενδιαφέροντες χαρακτήρες και ένα στόρι που αναλώνεται στον προβληματισμό του νεαρού ήρωα αν η αγάπη του είναι καλό ή κακό κορίτσι. Η Έμα Τόμσον, ως μητέρα μάγισσα, «καταπίνει» με ευκολία τα πλάνα, και ο Τζέρεμι Άιρονς, ως παππούς-μάγος, απλά πλασάρει το φιζίκ του. Για τηλεόραση είναι μια χαρά, περνάει η ώρα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.