Η ζωή και το έργο του σπουδαίου αγιογράφου Αντρέι Ρουμπλιόφ, μέσα από την ταραχώδη περίοδο της ρωσικής ιστορίας του 15ου αιώνα, την οποία στιγματίζουν οι ατέρμονες μάχες μεταξύ αντίπαλων πριγκιπάτων και των Τατάρων.

Σκηνοθεσία:

Andrei Tarkovsky

Κύριοι Ρόλοι:

Anatoliy Solonitsyn … Andrey Rublev

Nikolay Grinko … Daniil Chyornyy

Nikolay Sergeev … Θεοφάνης ο Έλληνας

Nikolay Burlyaev … Boriska

Ivan Lapikov … Kirill

Yuriy Nikulin … μοναχός Patrikey

Yuriy Nazarov … μέγας πρίγκιπας Velikiy Ι

Rolan Bykov … Skomorokh

Irina Tarkovskaya … Durochka

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Andrey Konchalovskiy, Andrei Tarkovsky

Παραγωγή: Tamara Ogorodnikova

Μουσική: Vyacheslav Ovchinnikov

Φωτογραφία: Vadim Yusov

Μοντάζ: Tatyana Egorycheva, Lyudmila Feyginova, Olga Shevkunenko

Σκηνικά: Evgeniy Chernyaev

Κοστούμια: Maya Abar-Baranovskaya, Lidiya Novi

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Andrey Rublev

Ελληνικός Τίτλος: Αντρέι Ρουμπλιόφ

Διεθνής Τίτλος: Andrei Rublev

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ Κανών.

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία ήταν έτοιμη και προβλήθηκε σε ειδική προβολή το 1966, με διάρκεια 205 λεπτά. Ισχυρά προβλήματα λογοκρισίας την έκαναν να κάνει επίσημη πρώτη τον Μάιο του 1969 στο φεστιβάλ Κανών. Ενδιάμεσα και με τον αρχικό τίτλο “Το Πάθος Κατά τον Αντρέι” (Strasty po Andryeyo/The Passion According to Andrei) δέχτηκε αρκετές αλλαγές μέσω του μοντάζ. Επίσημα στη Σοβιετική Ένωση προβλήθηκε το 1971, αλλά με μια λογοκριμένη κόπια. Παγκόσμια διανομή ξεκίνησε μόλις το 1973. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να υπάρχουν διάφορες εκδοχές του φιλμ ανά τον κόσμο.
  • Το φιλμ είναι μονάχα εν μέρει επηρεασμένο από τη ζωή του Αντρέι Ρουμπλιόφ. Ο Tarkovsky ήθελε περισσότερο να παρουσιάσει μια εικόνα της μεσαιωνικής Ρωσίας, τον καλλιτέχνη ως μια παγκόσμια καλλιτεχνική φιγούρα, αλλά και τον χριστιανισμό ως αξίωμα της ιστορικής ταυτότητας της χώρας.
  • Το έργο είναι κομμένο σε οχτώ ξεχωριστά μέρη, με έναν πρόλογο κι έναν επίλογο που λίγη σχέση έχουν με το κυρίως σώμα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 29/6/2009

Δεν πρόκειται για ακόμα μία αριστουργηματική κινηματογραφική εμπειρία. Είναι καθαρά θρησκευτική εμπειρία και της πρέπει αμέριστη ευλάβεια. Ο Tarkovky έχει άμεσα επηρεαστεί από την ιδιότητα του ήρωα του, κι έχοντας ξεφύγει από κάποια γραφικά φαντάσματα των Παιδικών Χρόνων του Ιβάν, φιλμάρει “χωρίς αύριο”. Κάθε εικόνα είναι τοποθετημένη στον χώρο άψογα, συμμετρικά, κάθε ηθοποιός κινείται σύμφωνα με προσταγές, κάθε σκηνικό αστράφτει στη λιτότητα του. Οι εικόνες του Ρουμπλιόφ δένουν με ένα σινεμά πέντε αιώνων μετά από αυτόν, κάτι που παραπέμπει στην παροιμιώδη αρτιότητα του Sergei Eisenstein.

Η ταινία δεν επιμένει σε τεράστια πλάνα, κι όμως είναι έπος. Η διαδρομή του ήρωα παίρνει έννοια προσκυνητή και ο χαρακτήρας του αναλύεται αλλά δεν ψηλαφίζεται, αφού ο σκηνοθέτης φανερά τον λατρεύει. Μέσα από τις ιστορίες που περιβάλουν τον Ρούμπλιεφ, μικρογραφείται ολόκληρη η Ρωσία του 15ου αιώνα. Χαρακτηριστικοί χαρακτήρες αναπλάθουν μια ολάκερη εποχή τόσο σε γενική διάσταση, όσο και λεπτομέρεια. Το βάρος του κεντρικού ρόλου το κουβαλάει ο Anatoli Solonitsyn, ο οποίος κινείται με προσοχή στον χώρο και έλεγχο των εκφράσεων του. Συνολικά, μια απόλυτη ενορχήστρωση, με τον Tarkovky να μη δέχεται μηδέ μισή φάλτσα νότα, και σαν να κοιτάει με αγριάδα την “ορχήστρα” του για τυχόν λάθος.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.