Αλονζανφάν

Ιταλία του 1816, στην εποχή της εξέγερσης του Γαριβάλδη. Ο αναρχικός Φλούβιο, αριστοκρατικής καταγωγής, είχε πάει στη Γαλλία για να βοηθήσει στη Γαλλική Επανάσταση. Κατά τη διάρκεια της Παλινόρθωσης θα φυλακιστεί από τους Αυστριακούς, οι οποίοι όμως στη συνέχεια για να τον εκθέσουν ηθικά στους συντρόφους του θα τον αφήσουν ελεύθερο. Μετά την απελευθέρωσή του θα προσχωρήσει σε μια ομάδα επαναστατών και θα συνεχίσουν τον αγώνα τους στην Ιταλία. Εκεί θα επιχειρήσουν να ξεσηκώσουν τους χωρικούς. Στην πορεία αυτή θα προδώσει πραγματικά τους συντρόφους του, αφού θέλει ν’ αλλάξει τρόπο ζωής και να ζήσει συνηθισμένα. Τους ακολουθεί όμως σε μια παράλογη εκστρατεία με προκαθορισμένη έκβαση.

Σκηνοθεσία:

Paolo Taviani

Vittorio Taviani

Κύριοι Ρόλοι:

Marcello Mastroianni … Fulvio Imbriani

Lea Massari … Charlotte

Mimsy Farmer … Francesca

Laura Betti … Esther Imbriani

Claudio Cassinelli … Lionello

Benjamin Lev … Vanni ‘Peste’ Gavina

Renato De Carmine … Costantino Imbriani

Stanko Molnar … Allonsanfan

Luisa De Santis … Fiorella

Σταύρος Τορνές … Gioacchino

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Paolo Taviani, Vittorio Taviani

Παραγωγή: Giuliani G. De Negri

Μουσική: Ennio Morricone

Φωτογραφία: Giuseppe Ruzzolini

Μοντάζ: Roberto Perpignani

Σκηνικά: Gianni Sbarra

Κοστούμια: Lina Nerli Taviani

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Allonsanfan
• Ελληνικός Τίτλος: Αλονζανφάν

Παραλειπόμενα

• Οι αδελφοί Taviani έγραψαν το σενάριο. αρχικά με τίτλο “η τρίτη διάσταση”, ακούγοντας ιταλικές όπερες του 19ου αιώνα. Σε αυτό όμως το σενάριο, ο κεντρικός ήρωας δεν πρόδιδε τελικά τους συντρόφους του, κάτι που οι δημιουργοί άλλαξαν μετά τον Μάη του 1968 και την αλλαγή στην ιδεολογική τους στάση.
• Η ταινία ήταν να ξεκινήσει γυρίσματα το 1965 με πρωταγωνιστή τον Gian Maria Volonte.
• Εν μέρει η ιστορία του Φλούβιο θυμίζει αυτή του Carlo Pisacane, ενός επαναστάτη που εξέπνευσε το 1857. Το δε όνομα Fulvio Imbriani είναι φόρος τιμής στον ιταλό συγγραφέα Vittorio Imbriani.
• Ο διάσημος μουσικός Lucio Dalla γύρισε κάποιες σκηνές με τον μικρό ρόλο του Τίτο, αλλά χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο και αντικαταστάθηκε.

Μουσικά Παραλειπόμενα

• Ο Giovanni Fusco ήταν που σύστησε στους Taviani τον Ennio Morricone, αν και οι δημιουργοί ήθελαν αρχικά να μη χρησιμοποιηθεί νέο σάουντρακ. Ο Morricone χρησιμοποίησε εκτενώς το I Cantori Moderni του Alessandro Alessandroni, με τον Giorgio Monch να αναλαμβάνει τα σόλα στο βιολί.