Γεννήθηκε στο Λουτράκι το 1927. Γονείς της ήταν ο Ιωάννης Συνοδινός, με καταγωγή από την Αμοργό που ασχολούνταν με ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, και η ιταλίδα Ιωάννα Λουίζο Πιστόνο.

Τελείωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, την περίοδο 1947-1949. Το ντεμπούτο της έγινε το 1948 στο έργο του Εντμόν Ροστάν “Συρανό ντε Μπερζεράκ” σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη. Με την αποφοίτησή της, συμμετείχε τόσο σε παραστάσεις του Εθνικού όσο και του ελεύθερου θεάτρου, προτού γίνει μόνιμο στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου από το 1956 έως το 1964, διαπρέποντας στην αρχαία τραγωδία και στο κλασικό ρεπερτόριο. Τιμήθηκε δύο φορές με το Βραβείο Μαρίκα Κοτοπούλη, το 1955 και το 1959. Η κινηματογραφική της καριέρα περιορίστηκε σε μόλις τέσσερις εμφανίσεις, από το 1954 έως το 1962.

Το 1956, παντρεύτηκε με τον καπνέμπορο και πρωταθλητή του τριπλούν, Γιώργο Μαρινάκη, και έμειναν μαζί μέχρι τον θάνατό του, το 2009.

Το 1965, μετά την παραίτησή της από το Εθνικό Θέατρο, ίδρυσε τον θίασο “Ελληνική Σκηνή” και δημιούργησε το Θέατρο Λυκαβηττού στη θέση του παλιού λατομείου, ανεβάζοντας ως πρώτη παράσταση την “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου. Με την επιβολή της δικτατορίας, διέκοψε τις θεατρικές της δραστηριότητες σε ένδειξη διαμαρτυρίας και μετείχε στο κίνημα αντίστασης κατά της Χούντας. Σε αντίποινα, έγινε ανάκληση της άδειας χρήσης του Θεάτρου Λυκαβηττού και αφαίρεση του διαβατηρίου της, ματαιώνοντας έτσι περιοδεία της στο εξωτερικό. Επανήλθε το 1972 με τον ρόλο της Ηλέκτρας στο Ηρώδειο. Μέχρι το 1975, έπαιξε σημαντικούς ρόλους στο θέατρο αλλά εισέπραξε αρνητικά σχόλια, αφού η προσέγγιση της λεγόμενης “σχολής του Εθνικού” θεωρούνταν πλέον παρωχημένη.

Με τη Μεταπολίτευση, ξεκινά την πολιτική της καριέρα και εκλέγεται βουλεύτρια Α’ Αθήνας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974, 1977, 1981, 1985 και 1989. Διετέλεσε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (1977-1981) και δημοτική σύμβουλος Αθηναίων (1987-1989) με τον συνδυασμό Νέα Εποχή του Μιλτιάδη Έβερτ. Τον Μάρτιο του 1990, διαμαρτυρόμενη για τη συμπεριφορά της βουλεύτριας των Οικολόγων Εναλλακτικών, Μαρίνας Δίζη, κατά τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, υπέβαλε την παραίτησή της και εγκατέλειψε οριστικά την πολιτική. Επανήλθε άμεσα στην καλλιτεχνική δραστηριότητα παίρνοντας μέρος σε θεατρικές και τηλεοπτικές παραγωγές.

Έγραψε δύο βιβλία αυτοβιογραφικού περιεχομένου, δίδαξε σε δραματικές σχολές, αρθρογράφησε σε εφημερίδες και τιμήθηκε με παράσημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Τον τελευταίο χρόνο της ζωής της, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και νοσηλεύτηκε σε κλινική, όπου πέθανε το 2016 σε ηλικία 88 ετών.