Τόγκο

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 12/1/2020

Παρότι προέρχεται από μια μεγάλη «μπαρούφα» (Point Break), ο Ericson Core φαντάζει ως το ιδανικό πρόσωπο στο κατάλληλο μέρος. Ξεχνάμε μαζί κι όσα έχουμε δει από την Disney σε σχέση με ζωντανές ταινίες με ζώα (πέρα από κάποιες αρκετά παλιότερων δεκαετιών), κι έχουμε ένα διαμάντι του είδους.

Το πρώτο που πρέπει κάποιος να σταθεί εδώ, είναι ο ατόφιος ρεαλισμός, πάντα για τα κυβικά μιας εταιρίας που επεξεργάζεται και τη λεπτομέρεια για να αναγάγει σε οικογενειακό προϊόν ένα σενάριο. Χωρίς ποτέ να χάνεται ο χαρακτήρας μιας ταινίας μυθοπλασίας για όλη την οικογένεια, αυτό που παρακολουθούμε έχει τη δυναμική ενός έπους ανά σημεία, αλλά και τη νοοτροπία μιας ταινίας από τη Βόρεια Ευρώπη. Ακόμα κι όταν υπάρχουν κομμάτια που παραπέμπουν σε παραδοσιακό ντισνεϊκό φιλμ, έρχεται ένα ιδιαίτερο άγγιγμα από τον Core που προσδίδει μια εξτρά ποιότητα στην εικόνα. Ως προς αυτό βοηθάει και η παρουσία του Willem Dafoe, που μαζί με την εξίσου καλή Julianne Nicholson υπηρετούν μια πιο ευρωπαϊκή άποψη για ταινία εποχής.

Και περνάμε σε αυτά που αναγάγουν το καλό σε διαμάντι του είδους. Επιβάλλεται να συνεχίσει κανείς με το συμπρωταγωνιστικό καστ, μιλώντας για αυτό το πέρα από τη λογική σκυλί, που κυριολεκτικά ερμηνεύει τον Τόγκο. Νιώθεις ότι το ζώο αυτό υπηρετεί υποδείξεις του σκηνοθέτη και όχι του εκπαιδευτή του. Παίζει πραγματικά με τα συναισθήματα σου σε κάθε του έκφανση, χωρίς ποτέ να χάνει τη ρεαλιστική του διάσταση. Από δίπλα, τα ψηφιακά εφέ είναι διακριτικότατα, αλλά σε ένα συγκεκριμένο σημείο που παίρνουν φανερά τη σκυτάλη, παράγουν ατόφια έξαψη, σε μια σκηνή που θα ζήλευαν και τα μεγάλα μπλοκμπάστερ. Αφήσαμε τελευταίο ακόμα ένα επίτευγμα του Ericson Core, όντας αυτός που ανέλαβε και τη διεύθυνση φωτογραφίας. Εδώ απορείς αν όσα βλέπεις στο πλάνο σου είναι προϊόντα επεξεργασίας, ή ατόφια ομορφιά της άγριας φύσης. Από πάνω της ένα όμορφο σιγόντο του Mark Isham, που δεν μοιάζει με το κλασικό πομπώδες ύφος παρόμοιων παραγωγών, συμβαδίζοντας πάντα με την εικόνα.

Μπορεί λοιπόν να μην έχουμε την ταινία που θα παίξει με εγκεφαλικούς σου προβληματισμούς, αλλά θα ανακατέψει για τα καλά τον συναισθηματικό σου κόσμο. Είναι κι αυτός ο μη επιτηδευμένος τρόπος που κοιτάει τα ζώα, που δεν χρειάζεται να είσαι ο τυπικός ζωόφιλος για να επηρεαστείς από όσα θα δεις. Μια μικρή εντέλει ταινία, μια και καταδικάστηκε για «συνδρομητικά μάτια», αλλά μια μεγάλη εμπειρία εξίσου για όλες τις ηλικίες που έρχεται να επανορθώσει όχι μονάχα τη φήμη του αληθινού Τόγκο, αλλά κι αυτή την καταπονημένη των ταινιών με ζώα.

Βαθμολογία: