Ο Κύριος Αζναβούρ (2024)

ΣΥΝΟΨΗ

Η βιογραφία του εμβληματικού γάλλο-αρμένιου τραγουδιστή, συνθέτη και ηθοποιού Σαρλ Αζναβούρ. Από την φτωχή του παιδική ηλικία μέχρι την άνοδό του στη φήμη, από τις επιτυχίες του μέχρι τις αποτυχίες του, από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη, η ταινία αφηγείται το ταξίδι ενός καλλιτέχνη που εδραιώθηκε ως μια από τις πιο δημοφιλείς και αγαπημένες προσωπικότητες στη Γαλλία, έμεινε αφοσιωμένος στην τέχνη του μέχρι το τέλος, και ακόμα και σήμερα αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς τραγουδιστές όλων των εποχών.

Σκηνοθεσία:

Mehdi Idir

Grand Corps Malade

Κύριοι Ρόλοι:

Tahar Rahim … Charles Aznavour

Bastien Bouillon … Pierre Roche

Marie-Julie Baup … Edith Piaf

Camille Moutawakil … Aida Aznavour

Narine Grigoryan … Knar Baghdasarian

Gulia Avetisyan … Melinee Manouchian

Hovnatan Avedikian … Misha Aznavourian

Petra Silander … Ulla Thorsell

Elisabeth Duda … Jeanne

Victor Meutelet … Johnny Hallyday

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Mehdi Idir, Grand Corps Malade

Παραγωγή: Eric Altmayer, Nicolas Altmayer, Arnaud Chautard, Jean-Rachid Kallouche

Μουσική: Rostom Khachikian

Φωτογραφία: Brecht Goyvaerts

Μοντάζ: Laure Gardette

Σκηνικά: Stephane Rozenbaum

Κοστούμια: Isabelle Mathieu

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Monsieur Aznavour
Ελληνικός Τίτλος: Ο Κύριος Αζναβούρ

Κύριες Διακρίσεις

Υποψήφιο για βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου (Tahar Rahim), σκηνικών, κοστουμιών και οπτικών εφέ στα Cesar.

Παραλειπόμενα

Ο Charles Aznavour (1924-2018) ήταν ακόμα εν ζωή όταν είχε ξεκινήσει ο σχεδιασμός, και μαζί με τους δύο γιους του βοηθούσε στη δημιουργία του φιλμ. Το σκηνοθετικό δίδυμο των Mehdi Idir και Grand Corps Malade ήταν μια καθαρά προσωπική του επιλογή. Ο ξαφνικός θάνατος του ήταν και ο λόγος που καθυστέρησε να εκκινήσει η παραγωγή.
Η σύζυγος του παραγωγού Jean-Rachid Kallouche είναι η Katia Aznavour, μία από τις κόρες του Charles Aznavour.
Ο Tahar Rahim έλαβε εντατικά μαθήματα φωνητικής και πιάνου, ώστε να μπορέσει να ενσαρκώσει ορθά τον διάσημο τραγουδιστή. Έτσι, ο Rahim είναι αυτός που ερμηνεύει τα τραγούδια στην ταινία. Επίσης, είχε πλήρη πρόσβαση στην οικογένεια του Aznavour, μπορώντας έτσι να μάθει από πρώτο χέρι όσα χρειάζονταν. Τέλος, έπρεπε να χάσει αρκετό βάρος, ενώ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αναγκάζονταν να καθηλώνεται στην καρέκλα του μακιγιάζ επί ώρες.
Το φιλμ έκοψε πάνω από 2 εκατομμύρια εισιτήρια στη Γαλλία, και έφερε ξανά στη μόδα τον Charles Aznavour και τα τραγούδια του. Χαρακτηριστικά, αμέσως με την πρεμιέρα κυκλοφόρησε CD με 100 επιτυχίες του καλλιτέχνη, και πούλησε 200 χιλιάδες αντίτυπα. Τα συνολικά έσοδα της ταινίας μετρήθηκαν σε 15,3 εκατομμύρια δολάρια, αλλά για την παραγωγή είχαν δαπανηθεί 26 εκατομμύρια ευρώ (περίπου 28 εκ. δολάρια).

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Γιώργος Ξανθάκης
Έκδοση Κειμένου: 10/7/2025

Η ταινία «Monsieur Aznavour», σε σκηνοθεσία των Mehdi Idir και Grand Corps Malade, αποτελεί μια φιλόδοξη και συγκινητική βιογραφική προσέγγιση στη ζωή και την καριέρα του μεγάλου Σαρλ Αζναβούρ, του ανθρώπου που προερχόμενος από ταπεινή καταγωγή κατόρθωσε να γίνει παγκόσμιο σύμβολο του γαλλικού τραγουδιού. Αν και η Γαλλία δεν διακρίνεται παραδοσιακά για τις βιογραφικές της ταινίες, εδώ οι δημιουργοί καταφέρνουν να προσφέρουν ένα φιλμ που ξεχωρίζει κυρίως χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες και τη συγκινητική προσήλωση στην αλήθεια του χαρακτήρα.

Το δυνατότερο σημείο της ταινίας είναι αναμφίβολα η εντυπωσιακή σωματική και ψυχική ταύτιση του Ταχάρ Ραχίμ με τον Σαρλ Αζναβούρ. Αρχικά η επιλογή του ηθοποιού φάνταζε αταίριαστη, καθώς η φυσική του ομοιότητα με τον τραγουδιστή ήταν ελάχιστη. Ωστόσο, ο Ραχίμ, μέσα από εντατική προετοιμασία έξι μηνών, κατάφερε να αποδώσει με εκπληκτική ακρίβεια τη χειρονομία, τη μιμητική, τον τόνο φωνής και ακόμα και τον τρόπο ομιλίας του Αζναβούρ. Η αφοσίωσή του έφτασε στο σημείο να τραγουδά ο ίδιος στα γυρίσματα, παρά την πρόβλεψη της παραγωγής για χρήση μίμου. Αυτή η προσπάθεια, σε συνδυασμό με διακριτικό μακιγιάζ και έξυπνη μίξη της δικής του φωνής με αυθεντικό υλικό του Αζναβούρ, δημιουργεί μια ερμηνεία που ξεπερνά τη μίμηση.

Ο Ραχίμ καταφέρνει να αναβιώσει τον Αζναβούρ όχι μόνο ως δημόσιο πρόσωπο, αλλά και ως έναν άνθρωπο με εσωτερική ευθραυστότητα και σιδερένια θέληση. Οι μικρές κινήσεις, τα βλέμματα και η διακριτική εκφραστικότητα καθιστούν απτή την ευαισθησία του καλλιτέχνη, ενώ παράλληλα αναδεικνύεται η αποφασιστικότητα και η επιμονή του να κυνηγήσει τα όνειρά του, αψηφώντας τα εμπόδια. Η ερμηνεία του εξελίσσεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, με τον Ραχίμ να «χαλαρώνει» στο δεύτερο μισό, επιτρέποντας στην ανθρώπινη ευαλωτότητα του Αζναβούρ να λάμψει. Αυτή η πολυεπίπεδη προσέγγιση καθιστά τον Αζναβούρ μια ζωντανή, πολυδιάστατη προσωπικότητα στην οθόνη, ξεπερνώντας τα όρια της απλής βιογραφίας. Αξίζει επίσης να σημειωθεί η επιτυχημένη απόδοση της Μαρί-Ζουλί Μποπ στον ρόλο της Εντίθ Πιαφ, η οποία αναπαράγει με ακρίβεια την παριζιάνικη αργκό της τραγουδίστριας.

Η σκηνοθεσία των Mehdi Idir και Grand Corps Malade χαρακτηρίζεται γενικά ως κλασική, αν και περιλαμβάνει φιλόδοξες κινήσεις της κάμερας, κάποιες από τις οποίες είναι εντυπωσιακές (όπως το μακρύ πανόραμα-τράβελινγκ στην απελευθέρωση του Παρισιού) και άλλες περιττές. Η ταινία ακολουθεί μια αυστηρά χρονολογική αφήγηση, χωρισμένη σε τέσσερα κεφάλαια, καλύπτοντας την παιδική ηλικία, τα πρώτα βήματα, την πορεία προς την επιτυχία και την κορύφωση της καριέρας του Αζναβούρ. Παρουσιάζει στιγμιότυπα από την επαγγελματική και προσωπική του διαδρομή, διανθισμένα με τραγούδια που αποκαλύπτουν τα συναισθήματά του.

Παρά τις αρετές της, η ταινία δεν ξεφεύγει από τις συμβάσεις του είδους. Το σενάριο αποφεύγει δραματουργικά ρίσκα και δεν εμβαθύνει ουσιαστικά στην ψυχολογική και κοινωνική δυναμική που όρισε την πορεία του καλλιτέχνη. Οι δυσκολίες -η φτώχεια, οι ρατσιστικές προκαταλήψεις, η περιφρόνηση για τη φωνή του- παρουσιάζονται, αλλά χωρίς να μεταφράζονται σε βαθύτερη υπαρξιακή ανάλυση. Επίσης, η παρέλαση διάσημων προσώπων (Πιάφ, Σινάτρα, Τρυφώ κ.ά.) λειτουργεί περισσότερο ως φιλμικό «γκεστ» παρά ως ουσιαστικό αφηγηματικό εργαλείο.

Το «Monsieur Aznavour» δεν είναι επαναστατική βιογραφία, αλλά μια καλοδουλεμένη, συναισθηματική και καλαίσθητη κινηματογραφική ωδή σε έναν καλλιτέχνη, που κόντρα σε κάθε πρόβλεψη άγγιξε την καρδιά εκατομμυρίων. Η ερμηνεία του Ταχάρ Ραχίμ είναι η καρδιά και η ψυχή της ταινίας, ενώ η σκηνοθετική γραμμή, αν και κάπως συμβατική, καταφέρνει να τιμήσει το πρόσωπο χωρίς να το απογυμνώσει. Η ταινία μπορεί να μην κερδίσει τους σινεφίλ που επιζητούν αφηγηματική τόλμη, αλλά σίγουρα συγκινεί εκείνους που σέβονται το μεγαλείο που γεννιέται από τη σιωπηλή επιμονή και το αταλάντευτο όνειρο. Ένα τίμιο, συγκινητικό πορτρέτο, με ερμηνευτική λάμψη αλλά δραματουργικούς συμβιβασμούς.

Βαθμολογία: