Τοποθετημένο στο σύγχρονο Σικάγο, μέσα σε μια περίοδο αναταραχής, εντάσεις θα δημιουργηθούν όταν η Βερόνικα, η Άλις, η Λίντα και η Μπελ, τέσσερις γυναίκες που δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους παρά μόνο τα χρέη που τους άφησαν οι νεκροί σύζυγοί τους από τις εγκληματικές τους δραστηριότητες, παίρνουν τη μοίρα τους στα χέρια τους και συνωμοτούν για να χτίσουν ένα μέλλον σύμφωνα με τους δικούς τους όρους.

Σκηνοθεσία:

Steve McQueen

Κύριοι Ρόλοι:

Viola Davis … Veronica Rawlings

Michelle Rodriguez … Linda Perelli

Elizabeth Debicki … Alice Gunner

Cynthia Erivo … Belle

Colin Farrell … Jack Mulligan

Brian Tyree Henry … Jamal Manning

Daniel Kaluuya … Jatemme Manning

Jacki Weaver … Agnieszka

Carrie Coon … Amanda Nunn

Robert Duvall … Tom Mulligan

Liam Neeson … Harry Rawlings

Garret Dillahunt … Bash

Manuel Garcia-Rulfo … Carlos

Jon Bernthal … Florek Gunner

Lukas Haas … David

Matt Walsh … Ken

Kevin J. O’Connor … Bobby Welsh

Adepero Oduye … Breechelle

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Gillian Flynn, Steve McQueen

Παραγωγή: Iain Canning, Steve McQueen, Arnon Milchan, Emile Sherman

Μουσική: Hans Zimmer

Φωτογραφία: Sean Bobbitt

Μοντάζ: Joe Walker

Σκηνικά: Adam Stockhausen

Κοστούμια: Jenny Eagan

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Widows

Ελληνικός Τίτλος: Οι Χήρες

Σεναριακή Πηγή

  • Τηλεοπτική σειρά: Widows της Lynda La Plante.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta πρώτου γυναικείου ρόλου (Viola Davis).

Παραλειπόμενα

  • Βασίζεται σε μια τηλεοπτική σειρά της βρετανικής τηλεόρασης με τον ίδιο τίτλο, που ανέβηκε το 1983 και κράτησε επί δύο χρόνια. Είχε βγει σε δύο κύκλους των έξι επεισοδίων ο καθένας. Αυτός που συνδέει τις δύο παραγωγές είναι ο συνθέτης Hans Zimmer, που στη σειρά είχε εργαστεί ως βοηθός.
  • Η πρώτη που προσεγγίσθηκε για κάποιον ρόλο ήταν η Jennifer Lawrence, αλλά δεν ταίριαζε ο προγραμματισμό της. Υποψήφια φημολογούνταν ότι ήταν και η Amy Adams.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Η ντίβα των 1980 Sade έγραψε κι ερμηνεύει το The Big Unknown, ειδικά για την ταινία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σπύρος Δούκας

Έκδοση Κειμένου: 22/11/2018

Μετά τον θάνατο ενός κακοποιού και των συνεργών του, η χήρα του (Viola Davis) μένει με δικά του χρέη, τα οποία ένας αντίπαλός του την εκβιάζει να ξεπληρώσει. Εκείνη, έχοντας βρει τα σχέδια για την επόμενη ληστεία που ετοίμαζε ο άντρας της, θα συνεργαστεί με άλλες δύο χήρες γυναίκες για να φέρουν εις πέρας το σχέδιο, ώστε να ξεχρεώσει με τα χρήματα της ληστείας.

Ταυτόχρονα δραματικό θρίλερ και περιπέτεια δράσης, με ίχνη από σύγχρονο νουάρ, το νέο έργο του Steve McQueen είναι αρκετά επιβαρυμένο και περίπλοκο, βαδίζει όμως παράλληλα στο ίδιο ακαδημαϊκό μονοπάτι με την προηγούμενη δουλειά του, το “12 Χρόνια Σκλάβος”, μακριά από τα πιο προσωπικά “Hunger” και “Shame”. Η κυρίαρχη θεματική εδώ είναι η φεμινιστική. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο έχουμε μια δυναμική Viola Davis που πενθεί για την απώλεια του συζύγου της (Liam Neeson), μα εμμέσως μοιάζει πενθεί για τη συνειδητοποίηση της απώλειας του ελέγχου από την πλευρά της, έχοντας παρασυρθεί σε μια κατάσταση εκφοβισμού, χωρίς η ίδια να είχε προηγουμένως κανέναν λόγο ή ανάμειξη στις “βρώμικες” δραστηριότητες του άντρα της.

Κι όσο ένα επικείμενο heist movie σιγοβράζει, στο παρασκήνιο βρίσκονται ποικίλες υποπλοκές περί σκανδάλων και πολιτικής διαφθοράς. Μέσω αυτών τίθεται το πλαίσιο της γκανγκστερικής δράσης, που πρόκειται ουσιαστικά για τα γρανάζια που εξυπηρετούν τα ανώτερα εξουσιαστικά συμφέροντα (καθώς και το αστυνομικο-πολιτικό θρίλερ). Επιχειρείται, δηλαδή, μια ολοκληρωμένη περιγραφή ενός ανδροκρατούμενου πολιτικού συστήματος, με εστίαση στην κρυφή γυναικεία δραστηριότητα, ως ένας μηχανισμός που απειλεί να ξεσκεπάσει την συγκαλυμμένη διαφθορά.

Το φιλόδοξο αυτό εγχείρημα λειτουργεί επιτυχημένα ως επί το πλείστον, με ροή που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον. Είναι, όμως, τόσο φορτωμένο, ώστε στη διάρκεια των 130 λεπτών να μοιάζει ήδη πιο συμπυκνωμένο απ’ όσο του αρμόζει. Η κεντρική δράση της ληστείας, που προετοιμάζεται από την αρχή της ταινίας, λαμβάνει χώρα στο τελευταίο μισάωρο, με μια έκβαση ελαφρώς προβλέψιμη και λιγότερο περίτεχνα αναλυτική σε σύγκριση με όλο το προηγούμενο, δίνοντας την εντύπωση πως το έργο είχε ανάγκη μεγαλύτερη διάρκεια ώστε να “αναπνεύσει” σωστά. Σαν κάπου να έχει γίνει μια συμβατική εξισορρόπηση ανάμεσα στο elaborate πολιτικό θρίλερ και στην αυστηρά φεμινιστική οπτική που θέλει να υιοθετήσει η ταινία.

Παρ’ όλα αυτά, οι αξιόλογες ερμηνείες από ένα all-star cast, ο καλόβολος ρυθμός και το σφιχτό σενάριο συνιστούν μια πραγματικά αξιοπρόσεκτη δουλειά, έστω κι αν θα τη θέλαμε λίγο μεγαλύτερη σε διάρκεια.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 145 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.