Μια ακόμα ήρεμη ημέρα ξημερώνει στο Λος Άντζελες. Ο Μάικλ Ρορκ, υπεύθυνος εκτάκτων αναγκών της πόλης, πιστεύει όμως ότι κάτι τρέχει με το υπέδαφος και καλεί για βοήθεια τη γεωλόγο Έιμι Μπαρνς. Ένας σεισμός είναι το πρώτο μόνο δείγμα για την κόλαση που θα επακολουθήσει. Ένα ηφαίστειο που κρύβονταν κάτω από την πόλη εξαπολύει την ενέργεια του και η πόλη κινδυνεύει με ολικό αφανισμό.

Σκηνοθεσία:

Mick Jackson

Κύριοι Ρόλοι:

Tommy Lee Jones … Michael ‘Mike’ Roark

Anne Heche … Δρ Amy Barnes

Gaby Hoffmann … Kelly Roark

Don Cheadle … Emmit Reese

Jacqueline Kim … Δρ Jaye Calder

Keith David … υπαστυνόμος Ed Fox

John Corbett … Norman Calder

Michael Rispoli … Gator Harris

John Carroll Lynch … Stan Olber

Richard Schiff … Haskins

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jerome Armstrong, Billy Ray

Στόρι: Jerome Armstrong

Παραγωγή: Andrew Z. Davis, Neal H. Moritz

Μουσική: Alan Silvestri

Φωτογραφία: Theo van de Sande

Μοντάζ: Don Brochu, Michael Tronick

Σκηνικά: Jackson De Govia

Κοστούμια: Kirsten Everberg

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Volcano

Ελληνικός Τίτλος: Ηφαίστειο

Παραλειπόμενα

  • Δέκα διαφορετικές εταιρίες ειδικών εφέ παρείχαν εκτεταμένη χρήση πρακτικών και ψηφιακών εφέ.
  • Η κατασκευή μιας ρεπλίκας της λεωφόρου Γουίλσαϊρ σε κλίμακα 80%, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σκηνικά που φτιάχτηκαν ποτέ στις ΗΠΑ.
  • Ο ρόλος του Μάικ προτάθηκε πρώτα στους Ed Harris και Bill Pullman.
  • Η Gillian Anderson ήταν υποψήφια για Δρ Μπαρνς.
  • Το πολύ υψηλό κόστος των 90 εκατομμυρίων δολαρίων δεν επέτρεψε την οικονομική επιτυχία, παρότι τα έσοδα έπιασαν τα 122,8. Παρόμοια σχεδόν τύχη είχε και το ακόμα ακριβότερο Η Κορυφή του Δάντη, που μέσα στην ίδια χρονιά ανάπτυσσε το ίδιο θέμα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 30/12/2016

Μαζί με το «Η Κορυφή του Δάντη» συνέστησαν μια μίνι ηφαιστειακή μόδα το 1997, αλλά η μέτρια εισπρακτική επιτυχία και των δύο έκοψε τη φόρα της χολιγουντιανής λάβας. Σε σχέση με τον «αντίζηλο», εδώ δεν προέχει το ανθρώπινο δράμα, αλλά μια και είμαστε εντός μιας μεγαλούπολης, το θέαμα και τα ειδικά εφέ έχουν τον πρώτο λόγο. Αλλά στις ταινίες καταστροφής δύο είναι οι κανόνες που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Κι ενώ με τον πρώτο, την αγωνία και το θέαμα, η ταινία του Μικ Τζάκσον δεν παρεκκλίνει, χάνει τελείως τον δεύτερο που θέλει την ανάπτυξη πολλών και διάφορων χαρακτήρων. Έτσι, παρότι μια έκρηξη ηφαιστείου καταμεσής του πολιτισμού θα ήταν κάτι που θα έπρεπε να απασχολεί εκατομμύρια κόσμου, το φιλμ επικεντρώνεται σε ελάχιστους, θυμίζοντας σε πολλά σημεία του ακόμα μία καλοστημένη δυναμική περιπέτεια, που όμως έχουμε ξαναδεί. Ήθελε περισσότερο μπάτζετ, κι ας φάω ξύλο από τους παραγωγούς αν τύχει να με διαβάσουν…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.