Παρίσι, 1981. Ο Αράμ, ένας νεαρός αρμενικής καταγωγής, ανατινάζει το αυτοκίνητο του πρέσβη της Τουρκίας, τραυματίζοντας τον Ζιλ, ο οποίος τυχαία περνούσε με το ποδήλατο του. Ο Αράμ καταφέρνει να φυγαδευτεί στον Λίβανο, όπου και ενώνει τις δυνάμεις του με τον απελευθερωτικό στρατό της Αρμενίας. Η μητέρα του, η Ανούς, επισκέπτεται τον Ζιλ στο νοσοκομείο αποζητώντας μια συγχώρεση για τον γιο της, όμως ο Ζιλ θέλει να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον Αράμ.

Σκηνοθεσία:

Robert Guediguian

Κύριοι Ρόλοι:

Simon Abkarian … Hovannes Alexandrian

Ariane Ascaride … Anouch Alexandrian

Gregoire Leprince-Ringuet … Gilles Teissier

Syrus Shahidi … Aram Alexandrian

Razane Jammal … Anahit

Robinson Stevenin … Soghomon Tehlirian

Serge Avedikian … Armenak

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Robert Guediguian, Gilles Taurand

Παραγωγή: Marc Bordure, Robert Guediguian

Μουσική: Alexandre Desplat

Φωτογραφία: Pierre Milon

Μοντάζ: Bernard Sasia

Σκηνικά: Hussein Baydoun

Κοστούμια: Juliette Chanaud

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Home Cinema.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Une Histoire de Fou

Ελληνικός Τίτλος: Η Ιστορία ενός Τρελού

Διεθνής Τίτλος: Don’t Tell Me the Boy Was Mad

Σεναριακή Πηγή

  • Αυτοβιογραφία: La Bomba του Jose Antonio Gurriaran.

Παραλειπόμενα

  • Βασίζεται σε αληθινά γεγονότα από τη ζωή του ισπανού δημοσιογράφου Jose Antonio Gurriaran.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 12/1/2019

Ο Ρομπέρ Γκεντιγκιάν ποτέ δεν ένιωθε τελείως άνετα με τις ταινίες που αναπτύσσουν κάτι μεγαλύτερο από απλές ανθρώπινες σχέσεις και καταστάσεις, κι αυτό γίνεται φανερό κι εδώ. Από την άλλη, προσαρμόζει το θέμα του ως προς το να μην παράγει πολιτικό θρίλερ, αλλά να δει την ανθρώπινη πλευρά μιας υπόθεσης που μυρίζει μπαρούτι. Μα την ίδια ώρα, ο μαρσεγιέζος δημιουργός θέλει να κάνει και τη μεγάλη παραγωγή. Μπαίνει εντυπωσιάζοντας με μια σκηνή σε ύφος ντοκιουντράμα, ενώ ύστερα εναλλάσσει τους περιβάλλοντες χώρους για να δώσει υπόσταση μεγάλου στο έργο του. Αυτό όμως θα την κάνει και άνιση, όχι επειδή κάποιο από τα κομμάτια υστερεί κατά πολύ, αλλά επειδή δεν ανταποκρίνονται εξίσου σε ίδιο κοινό. Το μελόδραμα με την πολιτική εδώ δεν δένουν απόλυτα, ακόμα κι αν στη ζωή αυτό είναι κανόνας. Έτσι, οι αρετές του φιλμ αντισταθμίζονται με την αδυναμία του σκηνοθέτη να ελέγξει δημιουργικά τις προθέσεις του, σε ένα τελικό κράμα που αφήνει μονάχα εν μέρει ικανοποιημένο τον θεατή.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

8 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.