Όσο το διαμέρισμά της ανακαινίζεται, η Ζακλίν είναι ενθουσιασμένη που θα μετακομίσει για «λίγες μέρες» στο σπίτι της κόρης της, Καρόλ, και του γαμπρού της. H Ζακλίν αμέσως νιώθει σαν στο σπίτι της, και οι «λίγες μέρες» γίνονται «λίγοι μήνες». Αναδιοργανώνει την κουζίνα, μονοπωλεί το τηλεκοντρόλ και έχει άποψη για όλα. Τελικά, η Ζακλίν ήρθε για να μείνει!

Σκηνοθεσία:

Eric Lavaine

Κύριοι Ρόλοι:

Josiane Balasko … Jacqueline Mazerin

Mathilde Seigner … Carole Mazerin-Bordier

Jerome Commandeur … Alain Bordier

Philippe Lefebvre … Nicolas Mazerin

Didier Flamand … Jean Laborde

Jean-Francois Cayrey … Lech

Line Renaud … Mamoune

Alexandra Lamy … Stephanie Mazerin (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Eric Lavaine, Hector Cabello Reyes, Bruno Lavaine

Παραγωγή: Vincent Roget, Jerome Seydoux

Μουσική: Lucas Lavaine, Gregory Louis

Φωτογραφία: Antoine Roch

Μοντάζ: Julia Danel, Vincent Zuffranieri

Σκηνικά: Melissa Ponturo

Κοστούμια: Pauline Berland

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Un Tour Chez Ma Fille
  • Ελληνικός Τίτλος: Η Πεθερά Χτυπάει την Πόρτα
  • Διεθνής Τίτλος: Knock, Knock, It’s Mom!

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

Παραλειπόμενα

  • Σίκουελ του Μαμά, Γύρισα! (2016), χωρίς όμως την Alexandra Lamy.

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 31/7/2021

Αν οι ίδιοι οι Γάλλοι επενδύουν στην απανταχού αντιπάθεια εκ μέρους μιας πληθώρας ευρωπαϊκών χωρών, εδώ, θα ανακαλύψετε ένα γαλλικό πλην απόλυτα οικείο πρόσωπο μιας κουλτούρας που ίσως ανέκαθεν να θεωρούσατε ξένη. Η ανακαίνιση του σπιτιού της γηραιάς μητέρας καθυστερεί, κι εκείνη βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι της κόρης και στην απόλυτη αναστάτωση της ζωής της, θυμίζοντας και τις ελληνικές πλην πάντα διαταραγμένες σχέσεις ανάμεσα στην αγάπη και την αποδοχή (της μάνας).

Με τη Γαλλία να αποτελεί πηγή ελαφρών θερινών κωμωδιών τα τελευταία χρόνια, ο σκηνοθέτης μοιάζει να έχει πέσει κι αυτός στον μαγικό ζωμό της εμπορική επιτυχίας και της καλλιτεχνικής αποτυχίας. Διαθέτει ένα σενάριο που καταφέρνει να προκαλέσει ισχνά γέλια και μια κάποια αίσθηση οικείας διασκέδασης, χωρίς βέβαια να ξεφεύγει επ’ ουδενί από τα πάσης φύσεως κλισέ που συνοδεύουν τις οικογενειακές κομεντί. Η σκηνοθεσία του παραμένει στα απόλυτα ρηχά νερά μιας διεκπεραιωτικής δουλειάς βέβαιης για τα έσοδα που θα της χαρίσει ο κωμικός χαρακτήρας του σεναρίου. Αρκούμενοι λοιπόν οι δημιουργοί στην παράδοση που θέλει τις γαλλικές κομεντί να αποτελούν την ιδανική συντροφιά μπύρας στο θερινό σινεμά, δεν καταβάλλουν ουδεμία προσπάθεια να χαράξουν νέους κινηματογραφικούς δρόμους.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ταινία που μπορεί να προσφέρει στιγμές διασκέδασης, αλλά αφήνει διάχυτο το αίσθημα του αναπόφευκτου «κάπου σ’ έχω δει, κάπου σε ξέρω»…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.