Έξι διάσημοι φίλοι παγιδεύονται σε ένα πολυτελές σπίτι, καθώς περίεργες βιβλικές καταστροφές σαρώνουν το Λος Άντζελες. Ο κόσμος γύρω τους καταρρέει, οι προμήθειες τους λιγοστεύουν, και ο εκνευρισμός από την ασφυκτική συμβίωση γίνεται όλο και πιο έντονος. Η φιλία τους δοκιμάζεται τόσο μέσα στο σπίτι, όσο κι έξω, όταν τελικά αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το σπίτι και να τα βγάλουν πέρα με το τέλος του κόσμου.

Σκηνοθεσία:

Evan Goldberg

Seth Rogen

Κύριοι Ρόλοι:

James Franco … James Franco

Jonah Hill … Jonah Hill

Seth Rogen … Seth Rogen

Jay Baruchel … Jay Baruchel

Danny McBride … Danny McBride

Craig Robinson … Craig Robinson

Michael Cera … Michael Cera

Emma Watson … Emma Watson

Mindy Kaling … Mindy Kaling

David Krumholtz … David Krumholtz

Christopher Mintz-Plasse … Christopher Mintz-Plasse

Rihanna … Rihanna

Martin Starr … Martin Starr

Paul Rudd … Paul Rudd

Channing Tatum … Channing Tatum

Kevin Hart … Kevin Hart

Aziz Ansari … Aziz Ansari

Jason Segel … Jason Segel

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Evan Goldberg, Seth Rogen

Παραγωγή: Evan Goldberg, Seth Rogen, James Weaver

Μουσική: Henry Jackman

Φωτογραφία: Brandon Trost

Μοντάζ: Zene Baker

Σκηνικά: Chris L. Spellman

Κοστούμια: Danny Glicker

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: This Is The End
  • Ελληνικός Τίτλος: This Is The End
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Το Τέλος του Κόσμου [Home Cinema]

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο: Jay and Seth vs. The Apocalypse των Evan Goldberg, Seth Rogen, Jason Stone.

Παραλειπόμενα

  • Έχει ως βάση το μικρού μήκους φιλμ -μόλις 10 λεπτών- Jay and Seth Versus the Apocalypse του 2007, από τον Jason Stone, όπου εμφανίζονταν οι Jay Baruchel, Seth Rogen.
  • Σε μια πρώτη σκέψη για το σενάριο, ο Seth Rogen θα γύριζε ένα βίντεο-κλιπ με τους Busta Rhymes, και μυρμηγκάνθρωποι θα έβγαιναν από τη γη.
  • Ο Robert Rodriguez ήταν στα υπόψιν για τη σκηνοθεσία.
  • Ο Daniel Radcliffe αρνήθηκε τη συμμετοχή του.
  • Ο δήμος της Νέας Ορλεάνης προσέφερε οικονομικά κίνητρα, κι αντικατέστησε το Λος Άντζελες επί των γυρισμάτων.
  • Η Modus FX χρειάστηκε να παρέχει 240 διαφορετικά ψηφιακά εφέ.
  • Όταν ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα, Rogen και Goldberg δεν είχαν μείνει ικανοποιημένοι από το φινάλε. Προσπάθησαν αρχικά να βάλουν τον Morgan Freeman ως Θεό στον παράδεισο, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Και μια και το Everybody (Backstreet’s Back) παίζονταν σε μια σκηνή, σκέφτηκαν να κλείσει το φιλμ με τους Backstreet Boys.
  • Η Emma Watson εγκατέλειψε τα γυρίσματα στη μέση, μια και δεν ένιωθε άνετα με τον ασύστολο αυτοσχεδιασμό του καστ. Ο ρόλος της αρχικά προορίζονταν για τη Mila Kunis.
  • Η επιτυχία στα ταμεία έφερε και την πιθανότητα για κάποιο σίκουελ. Το 2014, όμως, ο Rogen έκλεισε το θέμα ποστάροντας ότι δεν πίστευε ότι θα υπάρξει ποτέ, αλλά αν γίνονταν, θα ονομάζονταν “No, THIS Is the End”.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 23/7/2013

Μια καταπληκτική, όσο και κουλή σατιρική παλαβομάρα! Και το κυριότερο, αυτό και το μόνο επιθυμούσε να είναι. Το ότι διατηρεί συνεχώς ένα κλίμα ντοκιουντράμα, επιτείνει τον ρόλο της ως σάτιρα, προσδίδοντας και μια ουσία ύπαρξης που αρνούνται επιμελώς οι σύγχρονες αμερικανικές κωμωδίες από τον εαυτό τους. Έτσι, έχουμε έναν συνδυασμό «λίρα εκατό». Από τη μία ένα χύμα κλίμα που κερδίζει τον θεατή με την πρωτοτυπία και την «άνεση» του, αλλά κι ένα έντονα καυστικό μοτίβο επί της διασημότητας. Μην βιάζεστε, όμως, έχετε δει και καλύτερες κωμωδίες. Ο Evan Goldberg κι ο Seth Rogen αριστεύουν ως προς την όλη σκέψη κι εκτέλεση, υστερούν παρά ταύτα σεναριακά. Εκεί είναι φανερό ότι κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για το πλέον δημιουργικότερο, κάτι σαν στοίχημα καριέρας, αλλά δεν μπορούν να ξεφύγουν παντελώς από τις χολιγουντιανές επιταγές που τους θέλουν εντός του αποκαλούμενου «σκατολογικού» χιούμορ.

Όλοι οι ηθοποιοί παίζουν μεν τον εαυτό τους, αλλά για να είμαστε κι εμείς κι αυτοί τίμιοι, παίζουν μάλλον μια εκδοχή του εαυτού τους, που είτε θέλουμε είτε δεν θέλουμε να την πιστέψουμε. Και μόνο η ψευδαίσθηση, βέβαια, κάνει τη σατιρική πλευρά να λειτουργήσει καλύτερα από το να έπαιζαν κανονικούς ρόλους. Κι ενώ το σενάριο, αιχμάλωτο τής -κατά τα άλλα έξυπνης- ντοκιουντράμα ιδέας, δεν ικανοποιεί απόλυτα, η εξέλιξη της ιστορίας και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα αποζημιώνουν. Ναι, επιμένω πως πρόκειται για παλαβομάρα. Ναι, το σενάριο πατάει πάνω σε κουλές συνθήκες που μόνο ένας θεοφοβούμενος θα έπαιρνε στα σοβαρά. Αλλά από τη στιγμή που αυτή η κουλαμάρα είναι καλοστημένη, είναι κι εντός φιλοσοφίας της κωμωδίας και φυσικά καλοδεχούμενη. Μη σας αποτρέψουν τα πρώτα λεπτά που είναι ομολογουμένως βαρετά, είναι απλά σαν τα αντίστοιχα του Cloverfield, που υπάρχουν μονάχα για να κολλήσει η συνέχεια. Και γενικά, μη σας αποτρέψει τίποτα, αν έχετε ανοιχτό μυαλό στην κωμωδία. …Κάτι σαν το «Δόγμα» του Kevin Smith, αλλά πολύ πιο έξυπνο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

24 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.