The Wailing (2016)

ΣΥΝΟΨΗ

Σε ένα μικρό χωριό στα βουνά της Νότιας Κορέας, όλοι οι κάτοικοι γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, αλλά κανείς δεν ξέρει τον έξυπνο νεαρό που μόλις ήρθε. Είναι ευγενικός, αλλά αρέσκεται να μένει μόνος του. Λίγο μετά την άφιξη του, μια μυστηριώδης ασθένεια χτυπάει, και οι χωρικοί υποπτεύονται τον νεαρό ως φταίχτη. Αλλά η αστυνομία επιμένει πως φταίει η δηλητηρίαση από άγρια μανιτάρια. Ο επικεφαλής της έρευνας, ο αστυνόμος Τζονγκ-γκου, θα γνωρίσει τότε μια μυστηριώδη νεαρή που θα του δώσει πληροφορίες για τον ξένο. Και άμεσα η κόρη του αστυνόμου αρρωσταίνει με τα ίδια συμπτώματα.

Σκηνοθεσία:

Na Hong-jin

Κύριοι Ρόλοι:

Kwak Do-won … Jong-goo

Hwang Jung-min … Il-gwang

Chun Woo-hee … Moo-myung

Jun Kunimura … ο Γιαπωνέζος

Kim Hwan-hee … Hyo-jin

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Na Hong-jin

Παραγωγή: Suh Dong Hyun, Ho Sung Kim

Μουσική: Dalpalan, Jang Young-gyu

Φωτογραφία: Hong Kyung-pyo

Μοντάζ: Sun-Min Kim

Σκηνικά: Hu-gyeong Lee

Κοστούμια: Kyung-hwa Chae

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Gokseong
Ελληνικός Τίτλος: The Wailing [φεστιβάλ]
Διεθνής Τίτλος: The Wailing

Κύριες Διακρίσεις

Βραβείο σκηνοθεσίας στα Ασιατικά Βραβεία. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Jun Kunimura) και ήχο.

Παραλειπόμενα

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, η πλοκή βασίστηκε σε λαϊκούς θρύλους της χώρας του, του Νεπάλ και της καθολικής θρησκείας.
Μετά από 35 χρόνια καριέρας, αυτή ήταν η πρώτη κορεατική ταινία για τον ιάπωνα Jun Kunimura.
Τα 15 λεπτά της σκηνής στην τελετή είναι γυρισμένα σε μονόπλανο.
Κανένα ζώο δεν έτυχε κακής μεταχείρισης, παρά τα φαινόμενα. Οι συγκεκριμένες σκηνές πραγματοποιήθηκαν με την επίβλεψη εκπαιδευτών, ενώ έγινε χρήση ειδικών εφέ.
Διεθνής επιτυχία για τη Νότια Κορέα, αφού το φιλμ παγκοσμίως εισέπραξε 51,3 εκατομμύρια δολάρια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 26/5/2020

Ευτυχώς που υπάρχει και ο κινηματογράφος της Άπω Ανατολής, αλλιώς η ταινία τρόμου θα απειλούνταν με -χολιγουντιανή- απαλλοτρίωση. Ο κορεάτης Hong-jin Na είναι ο δάσκαλος στην εν λόγω περίπτωση, με μια ταινία που κρατάει τα μοντέρνα μοτίβα της Κορέας, παντρεύοντας τα με τον παλιό καλό ιαπωνικό τρόμο. Το αποτέλεσμα; Δείτε το και θα καταλάβετε…

Το φιλμ μπαίνει με έναν σαρκασμό, γνώριμο για τους φίλους του σινεμά της συγκεκριμένης χερσονήσου. Μέχρι κι ένα σημείο, είσαι πεπεισμένος ότι παρακολουθείς μια υπαινικτική μαύρη κωμωδία, με την αστυνομική εξουσία να επιδεικνύει χαρακτηριστική ανικανότητα. Παρακάτω, όμως, θα δεις τις συνέπειες αυτής της ανικανότητας, όταν ο θρύλος παίρνει σάρκα και οστά, και γίνεται το αληθινό αφεντικό της περιοχής. Κάπου εδώ το μάθημα λαμβάνει τέλος, μαζί και η οποιαδήποτε χιουμοριστική ανακούφιση.

Όλα όσα έβλεπες ως τότε καθαρά, έχουν τώρα σκοτεινιάσει. Το μυστήριο δεν αφορά πλέον πρωτίστως το ποιος είναι ο κακός της υπόθεσης, αλλά το πόσο φρικιαστικοί είναι οι σκοποί του. Ο κεντρικός μας ήρωας έχει χάσει κάθε διάθεση χαλαρότητας, και από αντιήρωας μετατρέπεται σε αυτό που έπρεπε να είναι: ένας δυναμικός άντρας που θα διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις. Ο θεσμός της οικογένειας βρίσκεται σε άμεση απειλή, και ένας βουδιστής σαμάνος έρχεται να ξυπνήσει εναλλακτικές μνήμες από τον κλασικό Εξορκιστή, συνοδευόμενος από ίσως τις αριστοτεχνικότερες σκηνοθετικά σκηνές του φιλμ.

Η κατηφόρα όμως έχει αλλάξει κατεύθυνση, και ως το φινάλε μεταμορφώνεται σε απόκρημνο γκρεμό. Ένα πλήθος συμβολισμών μαζί με ένα κάρο μικρά ή μεγαλύτερα στοιχεία επί του μυστηρίου αρχίζουν να στροβιλίζουν στο μυαλό του θεατή. Δεν είναι καν ξεκάθαρο όμως αν αυτός ο θεατής θέλει πιότερο να μάθει-ανακαλύψει τη λύση του αινίγματος, ή απλά να παρακολουθήσει την εξέλιξη όπως κι αν του δοθεί. Οι σκηνές ανά μονάδα έχουν γίνει κι αυτές πιο βαρβάτες, και τα νοήματα του πρώτου ήμισυ του φιλμ υπήρχαν απλά για να μας φέρουν ως εδώ. Κάθαρση, δε, καμία, απλά οι ήρωες πληρώνουν το λάθος να μην είναι άψογοι στους ρόλους τους…

Μια ακόμα τρανταχτή στιγμή για τον τρόμο παγκοσμίως, όσο κι αν οι φίλοι τής εκεί περιοχής θα δουν απλά ένα ακόμα κομμάτι «σχιστομάτικης» διδαχής περί έβδομης τέχνης. Μια διαφορετική αντίληψη από τη Δύση, την οποία κι αν δεν ενστερνιστεί άμεσα, μη παραδεχόμενη ίσως την κατωτερότητα της στον τομέα, θα κάνει τον έναν μετά τον άλλον τους φίλους του καλού τρόμου να μαθαίνουν ξένες γλώσσες…

Βαθμολογία: