1947. Ο Πορτ και η Κιτ Μόρεσμπι φτάνουν στη Βόρεια Αφρική. Μετά από 10 χρόνια γάμου, η συμβίωσή τους έχει γίνει ανυπόφορη. Εκείνος είναι μουσικός και ψάχνει στην έρημο την έμπνευση κι ένα τρόπο ν’ αναζωογονηθεί ο γάμος του. Εκείνη έχει βαρεθεί τα ταξίδια και ελπίζει σε ένα θαύμα. Στο ταξίδι τους τους συνοδεύει ο Τζορτζ που είναι ερωτευμένος με την Κιτ. Όλοι μαζί κατευθύνονται προς τη Σαχάρα αναζητώντας τους εαυτούς τους. Όμως, το ταξίδι δεν φέρνει την πολυπόθητη επανασύνδεση, και το ζευγάρι στρέφεται σε τρίτους για παρηγοριά. Ωστόσο, οι ερωτικές τους περιπέτειες δεν τους δίνουν καμία απάντηση. Όσο ο Πορτ και η Κιτ προχωρούν βαθύτερα στην έρημο, τόσο δεν βρίσκουν καμία ανακούφιση ή λύση παρά μόνο ήλιο, βράχους κι άμμο, ένα αφιλόξενο τοπίο κι έναν πανάρχαιο σκληρό πολιτισμό που τελικά τους καταστρέφει.

Σκηνοθεσία:

Bernardo Bertolucci

Κύριοι Ρόλοι:

Debra Winger … Kit Moresby

John Malkovich … Port Moresby

Campbell Scott … George Tunner

Jill Bennett … Κα Lyle

Timothy Spall … Eric Lyle

Eric Vu-An … Belqassim

Amina Annabi … Mahrnia

Nicoletta Braschi … η Γαλλίδα

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Mark Peploe, Bernardo Bertolucci

Παραγωγή: Jeremy Thomas

Μουσική: Ryuichi Sakamoto

Φωτογραφία: Vittorio Storaro

Μοντάζ: Gabriella Cristiani

Σκηνικά: Ferdinando Scarfiotti, Gianni Silvestri

Κοστούμια: James Acheson

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Sheltering Sky

Ελληνικός Τίτλος: Τσάι στη Σαχάρα

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: The Sheltering Sky του Paul Bowles.

Κύριες Διακρίσεις

  • Χρυσή Σφαίρα μουσικής. Υποψήφιο για σκηνοθεσία.
  • Βραβείο Bafta φωτογραφίας. Υποψήφιο για σκηνικά.

Παραλειπόμενα

  • Σύμφωνα με την υπεύθυνη κάστινγκ Juliet Taylor, το αρχικό καστ ήταν οι William Hurt, Melanie Griffith και Dennis Quaid, αλλά για λόγους οικονομίας προτιμήθηκαν άλλοι.
  • Η ίδια η Natasha Richardson είχε πει πως έγραψε ένα μακρύ γράμμα στον Bernardo Bertolucci, παρακαλώντας για τον ρόλο της Κιτ.
  • Judy Davis, Ellen Barkin και Annette Bening πέρασαν ως υποψήφιες για να παίξουν την Κιτ.
  • Ο Nicolas Roeg ήθελε απεγνωσμένα να το σκηνοθετήσει, και δήλωσε μεγάλη απογοήτευση όταν δεν τα κατάφερε.
  • Ο Robert Aldrich είχε ανακοινώσει το 1964 ότι θα ήταν η επόμενη ταινία του.
  • Ο συγγραφέας Paul Bowles είχε ανύποπτα δηλώσει το 1998: «Δεν έπρεπε ποτέ να γίνει ταινία. Το φινάλε είναι ηλίθιο και το υπόλοιπο αρκετά κακό»!
  • Ο ίδιος ο Paul Bowles εμφανίζεται στην ταινία ως αφηγητής, καθισμένος σε καφενείο.
  • Στην Ευρώπη οι εισπράξεις ήταν ικανοποιητικές ενώ στις ΗΠΑ καταστροφικές. Αυτό ως σύνολο ανταποκρίνεται σε 2 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις, έναντι ενός κόστους των 25.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 25/10/2019

Δεν είναι λίγοι οι πολέμιοι του Τσάι στη Σαχάρα, αλλά θα με βρουν απέναντι. Κύριος στόχος τους είναι η αργή κίνηση στα πάντα, όπου επιβάλει ο Bertolucci. Μα, αυτό έπρεπε να είναι το κύριο μέλημα του. Το μυθιστόρημα του Paul Bowles έχει κύρια έμπνευση την εικόνα των Αράβων της Αιγύπτου να είναι ξαπλωμένοι και μαστουρωμένοι, μοιάζοντας πως δεν θα σηκωθούν ποτέ. Αυτό το Τσάι δεν είναι διεγερτικό, αλλά ναρκωτικό. Ο Bertolucci το έχει διαβάσει προσεκτικά, και αφήνεται στη δύναμη της εικόνας της ερήμου, μιας εικόνας που αλλάζει αναλόγως τι έχεις πιει…

Ο Vittorio Storaro είναι ο ζωγράφος της ερήμου, κι ο Ryuichi Sakamoto το αηδόνι της. Αυτή η σύνθεση που προσφέρουν οι δυο τους είναι μοναδικής σύλληψης, και δεν χρειάζονταν πολλά περισσότερα για να εξυψωθεί το έργο. Ο Malkovich φαντάζει λιγάκι επιτηδευμένος, αλλά όταν πρωτοείδαμε την ταινία δεν είχε ακόμα αναλωθεί στους ίδιους χαρακτήρες. Η Debra Winger υπάρχει ακριβώς για να αλλοιώσει την εικόνα που είχε διαμορφώσει στα 1980. Ερμηνεύει το θύμα μιας άλλης πραγματικότητας από τη συμβατική, τον Δυτικό που θα αποπλανηθεί από τη μαγεία του μυστηρίου χωρίς να το προμελετάει.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει έντονο το στοιχείο του αισθησιασμού. Ελάχιστες οι ακατάλληλες λήψεις, αλλά πανταχού παρόν σε κάθε κόκκο εικόνας, ήχου και χρώματος, συνυφασμένο με τη διέγερση και την εξύψωση του νου σε μια άλλη πραγματικότητα. Μπορεί ο Bowles να έγραψε το βιβλίο του το 1949, είναι παρά ταύτα σαν να προφητεύει το κίνημα των 1960, που είχε συνδυάσει τον μυστικισμό εξ Αιγύπτου με την έκσταση μέσω ναρκωτικών ουσιών. Μια παράλληλη πραγματικότητα από την οποία δύσκολα επανέρχεσαι, ίσως επειδή υπάρχουν εκεί μέσα που μπαίνεις «αντικείμενα» που δεν θέλεις να αποχωριστείς ποτέ. Εδώ αυτά όλα δεν κρίνονται, κρίνεται μονάχα ο νηφάλιος ψυχολογικός μας κόσμος, απλά παρουσιάζονται με τη μέγιστη «ρεαλιστική» απεικόνιση που θα ήταν δυνατόν να υπάρξει, δίχως τη χρήση υπερρεαλισμού.

Και χάρες πολλές στον Bernardo Bertolucci δεν χρωστάω, αφού μετά από αυτή την ταινία πήρε ελαφρώς τον δημιουργικό κατήφορο. Το Τσάι μην το δείτε ως μια τυπική αφηγηματική ταινία, γιατί έτσι θα χάσετε το μισό. Δείτε το σαν μια μυσταγωγία, κι ως έτσι κρίνετε το…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

25 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.