Ένας πατέρας με τον μικρό γιο του διασχίζουν μια καμένη συθέμελα Αμερική, προσπαθώντας να φτάσουν στην ακτή. Τίποτα δεν κινείται γύρω τους, κάνει κρύο και ο ουρανός είναι σκοτεινός. Δεν έχουν τίποτα μαζί τους, παρά μόνο τα ρούχα που φοράνε κι ένα πιστόλι για να αντιμετωπίσουν τις διάφορες συμμορίες που παραμονεύουν.

Σκηνοθεσία:

John Hillcoat

Κύριοι Ρόλοι:

Viggo Mortensen … ο πατέρας

Kodi Smit-McPhee … ο γιος

Charlize Theron … η μητέρα

Robert Duvall … Ely

Guy Pearce … ο βετεράνος

Molly Parker … η στοργική γυναίκα

Michael Kenneth Williams … ο κλέφτης

Garret Dillahunt … μέλος συμμορίας

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Joe Penhall

Παραγωγή: Paula Mae Schwartz, Steve Schwartz, Nick Wechsler

Μουσική: Nick Cave, Warren Ellis

Φωτογραφία: Javier Aguirresarobe

Μοντάζ: Jon Gregory

Σκηνικά: Chris Kennedy

Κοστούμια: Margot Wilson

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: The Road
  • Ελληνικός Τίτλος: Ο Δρόμος

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: The Road του Cormac McCarthy.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta φωτογραφίας.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας.

Παραλειπόμενα

  • Τα γυρίσματα έγιναν σε Πενσιλβάνια, Λουϊζιάνα και Όρεγκον. Οι επιμέρους τοποθεσίες επιλέχθηκαν τόσο λόγω κάποιων φορολογικών διευκολύνσεων, όσο κι επειδή έμοιαζαν αληθινά εγκαταλελειμμένα και σε παρακμή.
  • Ο Viggo Mortensen επέλεξε καθόλη τη διάρκεια των γυρισμάτων να κοιμάται με τα ρούχα και να τρέφεται ελάχιστα (ακόμα και με ακρίδες). Σε κάποιο σημείο, τον πέταξαν έξω από μαγαζί στο Πίτσμπουργκ, νομίζοντας ότι ήταν άστεγος.
  • Ο Mortensen παραλίγο να πει όχι στον ρόλο, μια και ήταν μια εποχή που είχε αποφασίσει πως χρειάζονταν ένα διάλλειμα. Μετά όμως από αυτή την ταινία, “κάθονταν” επί δύο χρόνια.
  • Παρότι αρχικά προορίζονταν να κάνει πρεμιέρα τον Νοέμβριο του 2008, το στούντιο αποφάσισε ότι ήταν για το καλό της ταινίας να παρατείνει τη διαδικασία του post-production, αναζητώντας και μια ημερομηνία δίχως πολλούς “αντιπάλους”. Εντέλει, κυκλοφόρησε 11 μήνες αργότερα, χωρίς να τα καταφέρει όμως στα ταμεία.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 2/2/2010

Αν πάρετε τον Ζωντανό Θρύλο και του βγάλετε τα ψηφιακά φρικιά, τι μένει; Μια καλή ταινία ή αλλιώς ο Δρόμος… Εδώ έχουμε ακόμα ένα μεταποκαλυπτικό έργο, με τη διαφορά πως δεν έχουμε ψηφιακά εφέ κι έντονη δράση. Η βάση δίνεται στην παρουσίαση των εννοιών της μοναξιάς, της ματαιότητας, της κατάρας. Ποτέ δεν μαθαίνουμε τον λόγο της καταστροφής ή τα ονόματα των ηρώων, και το μόνο που πληροφορούμαστε στην ταινία είναι για το παρελθόν του κεντρικού ήρωα. Εκεί όμως είναι η επιτυχία της: στο ότι σου δίνει να καταλάβεις ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Όταν τα πάντα έχουν χαθεί, το παρελθόν είναι απλά μια ανάμνηση που βαραίνει κι όχι ένα όνειρο που απελευθερώνει, όπως επιμένουν πολλοί χολιγουντιανοί σκηνοθέτες…

Έξοχος ο Viggo Mortensen, είναι ένας άντρας με μοναδικό λόγο ύπαρξης την ασφάλεια του παιδιού του. Η πορεία προς τη θάλασσα των δυο τους λειτουργεί ως αυτοσκοπός κίνησης κι όχι ως κάποια υπερβατική ελπίδα. Ο Hillcoat προσπαθεί, και μέχρι ενός σημείου σε βάζει σε αυτή τη «μουδιασμένη» λογική, και παράγει ένα έργο που κυλάει με συνεχόμενο ενδιαφέρον, κρύβοντας τις κοιλιές του, αυτο-βαπτιζόμενο ως δράμα. Δεν θα βρείτε εύκολα κάτι να του προσάψετε, πέρα από το απογοητευτικό φινάλε. Όμως, το ίδιο θέμα θα γίνονταν εύκολα αριστούργημα αν το έπιανε ένας ρώσος δημιουργός, και το «Ρώσος» δεν το αναφέρω τυχαία. Είχε ανάγκη να γίνει πιο εγκεφαλικό και να δέσει αντίστοιχες σεναριακές φράσεις με το αχανές κι αφιλόξενο τοπίο. Όπως και να ‘χει, ο Hillcoat επιβεβαιώνει τη φήμη που τον ακολούθησε από την Παράνομη Δικαιοσύνη, και χαρά μας να δούμε και κάτι ακόμα από αυτόν.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 8/2/2010

Ο John Hillcoat με αυτόν τον οραματισμό ενός «τέλους του πολιτισμού» καταφέρνει πολύ περισσότερα και από τις πιο «σοβαρές» ανάλογες περιπέτειες που φλερτάρουν το Box Office. Γιατί μας βάζει στο πεδίο όχι μιας ρομαντικής αναζήτησης της λύτρωσης αλλά ενός ποιητικού ρεαλισμού: Τα φαιά τοπία, η έρημη γη, ο σκοτεινός ουρανός, η ελλειπτική παρουσία ομάδων ανθρωποφάγων που έχουν αφήσει την ανάσα τους σε κάθε βήμα, η απόφαση της μητέρας να πάψει να το παλεύει, να φύγει και να χαθεί για πάντα μέσα στη νύχτα (στην αρχή της ιστορίας), η διαρκής ετοιμότητα πατέρα γιού για αυτοκτονία με το περίστροφο, η ανάγκη τους να επεκτείνουν την ανθρωπιά και στον ηλικιωμένο που συναντούν, αναγκασμένοι να κρατήσουν και πισινή… Απέναντι στον πρωτογονισμό που έδωσε τη θέση του στον προηγούμενο καλυμμένο κοινωνικό βαρβαρισμό (βλέπε Λευκή Κορδέλα), πατέρας και γιός αγωνίζονται να κρατήσουν αναμεταξύ τους ψήγματα του «Αγαθού», κόντρα στην Νομοτέλεια (κάτι που δεν απασχολεί τον Haneke).

Αν στους διαλόγους παραλείπονταν κάποια λογοτεχνικο-φιλοσοφικά μοτίβα -από τα οποία οι Αμερικανοί δεν καταφέρνουν να απαγκιστρωθούν- κι αν το τέλος δεν περιλάμβανε την ελπίδα με τη μανιέρα του -αμερικάνικου πάλι- μελό, έστω και συγκρατημένα, θα είχαμε ένα μικρό αριστούργημα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Οι Νεοτερες Ταινιες στο Filmy