Ο Κάλεντ, σύριος μετανάστης, καταφθάνει κρυμμένος σε ένα πλοίο στη Φινλανδία. Έχει χάσει την οικογένεια του στον πόλεμο και ψάχνει την αδερφή του σε όλη την Ευρώπη. Ζητάει άσυλο στη χώρα, αλλά απορρίπτεται η αίτηση του. Δραπετεύει από το κέντρο «φιλοξενίας» όπου κρατείται, αντιμετωπίζει τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, και ζει δεξιά κι αριστερά. Ο Βίκστρομ, φινλανδός πωλητής ανδρικών πουκάμισων, εγκαταλείπει τη γυναίκα, το σπίτι και την εταιρεία του. Κερδίζει ένα σεβαστό ποσό σε μια παρτίδα πόκερ και αγοράζει ένα εστιατόριο. Πραγματοποιεί το όνειρό του κι είναι ευτυχισμένος. Ο Βίκστρομ δίνει δουλειά στον Κάλεντ, κι έτσι δύο άντρες που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για διαφορετικούς λόγους αλλάζουν μαζί τις ζωές τους.

Σκηνοθεσία:

Aki Kaurismaki

Κύριοι Ρόλοι:

Sherwan Haji … Khaled Ali

Sakari Kuosmanen … Waldemar Wikstrom

Ilkka Koivula … Calamnius

Janne Hyytiainen … Nyrhinen

Nuppu Koivu … Mirja Kolehmainen

Tommi Korpela … Melartin

Kati Outinen … καταστηματάρχισσα

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Aki Kaurismaki

Παραγωγή: Aki Kaurismaki

Φωτογραφία: Timo Salminen

Μοντάζ: Samu Heikkila

Σκηνικά: Markku Patila

Κοστούμια: Tiina Kaukanen

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Toivon Tuolla Puolen

Ελληνικός Τίτλος: Η Άλλη Όψη της Ελπίδας

Διεθνής Τίτλος: The Other Side of Hope

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βερολίνου. Βραβείο σκηνοθεσίας.
  • Βραβείο κοινού στα Ευρωπαϊκά Βραβεία. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία.
  • Υποψήφιο για 6 βραβεία στα Jussi, τα εθνικά βραβεία της Φινλανδίας. Μεταξύ αυτών και καλύτερης ταινίας.
  • Βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν.

Παραλειπόμενα

  • Ο Aki Kaurismaki δήλωσε πως αυτή είναι η έσχατη του σκηνοθεσία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 11/8/2018

Παρότι έσχατη ταινία της σκηνοθετικής του καριέρας, το κινηματογραφικό καμάρι της Φινλανδίας, ο Aki Kaurismaki, δεν επέλεξε ούτε τώρα να προκαλέσει κρότο. Αλλά ενώ είναι μεν απαρτισμένη από το σύνολο όλων όσων έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε από αυτόν, είναι από τα καλά του δείγματα δε. Πάντα λοιπόν με το γνώριμο αλά Tati παγωμένο σινεμά του, ο 70χρονος δημιουργός αναγνωρίζει στο πρόσωπο των μεταναστών αυτό που πάντα τον άγγιζε: αυτός ο «παράλληλος» βίος στον πάτο της κοινωνίας, που είναι φυσικά μια απτή πραγματικότητα, αλλά ελάχιστοι μπαίνουν στη διαδικασία να τον εξιστορήσουν ή καν να ρίξουν ένα βλέμμα. Βρίσκει στην οδύσσεια του σύριου Χαλέντ εκείνες τις ομοιότητες με τους underground ήρωες που χρόνια τον συντρόφευαν, και την ίδια ώρα γοητεύεται από αυτόν, συγχωρώντας του ακόμα και τις αδυναμίες του (δεν τον αποθεώνει ποτέ), όπως συνήθιζε να πράττει ομοίως και με όλους τους «παρακατιανούς» που πλαισίωναν τη φιλμογραφία του. Για τον Kaurismaki υπάρχει μονάχα το γκρίζο, βρίσκει χαρακτηριστικά εύκολα το διαμάντι μέσα στον κοινωνικό βούρκο, όπως κάθε γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης.

Αν δεν έχει τύχει να έχετε επαφή με άλλες ταινίες του φινλανδού auteur, υποχρεούμαι να σας πω ότι δεν μιλάμε διόλου για ένα λαϊκό μελόδραμα ή κάτι που θα έμοιαζε με ντοκιουντράμα. Ο Kaurismaki δεν χάνει το χιούμορ του ποτέ, τολμάει να παρωδεί ακόμα και τους ήρωες που φανερά συμπαθεί, παρωδώντας στην ουσία και τα ίδια του τα γούστα. Εδώ, βέβαια, δεν αγγίζει τόσο χιουμοριστικά τους μετανάστες, ίσως να φοβάται κιόλας από σεβασμό στα παθήματα τους, όσο τους δικούς του συνανθρώπους (το «τελειωμένο» εστιατόριο είναι κοιτίδα γέλιου). Χωρίς όμως να δείχνει τάση να εξισορροπήσει τον ρυθμό ανάμεσα σε δράμα και κωμωδία, έχει τη μαεστρία να τα διατηρεί αυτά μονίμως δεμένα και ρυθμικά. Κι αυτό επειδή το χιούμορ του είναι καθημερινό και το δράμα του δεν είναι ποτέ επιτηδευμένο. Σημαντικό ρόλο και πάλι παίζει το φινλανδικό μπλουζ/ροκ. Άλλωστε, αυτό ισχύει από τις απαρχές της καριέρας του Kaurismaki, που πάντα αντί ενός μουσικού σεντονιού προτιμάει οι νότες να μεταδίδουν ένα μεράκι στην εικόνα, παρά να ζεσταίνουν τον συναισθηματισμό των ηρώων, θέλοντας φυσικά και να περάσει παντού η ψυχολογία μιας χώρας που ζει σε σταθερά χαμηλές θερμοκρασίες.

Η «Άλλη Όψη της Ελπίδας» εντέλει δεν είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μας επιφυλάσσει αντί για «αντίο» ο δημιουργός της. Μα όταν είσαι ένας άνθρωπος που κρατάς πάντα ένα προφίλ προσγειωμένο κι ευθύ, μάλλον αυτό είναι το φυσιολογικό που θέλουν και οι φίλοι σου.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.