Με αρχηγό την πολεμίστρια Άντι, μια μυστική αδιάσπαστη ομάδα μισθοφόρων, οι οποίοι για έναν μυστηριώδη λόγο είναι αθάνατοι, πολεμούν εδώ κι αιώνες για να προστατεύσουν τον κόσμο των θνητών. Όταν όμως επιστρατεύονται σε μια επείγουσα αποστολή, οι μοναδικές τους ικανότητες γίνονται ξαφνικά γνωστές, και η ομάδα χρειάζεται τη βοήθεια της Άντι και της Νάιλ, της νεότερης πολεμίστριας, για να εξαλείψει την απειλή εκείνων που προσπαθούν με κάθε μέσο να αναπαράξουν και να εκμεταλλευτούν εμπορικά τη δύναμή της.

Σκηνοθεσία:

Gina Prince-Bythewood

Κύριοι Ρόλοι:

Charlize Theron … Andy/Andromache

KiKi Layne … Nile Freeman

Matthias Schoenaerts … Booker/Sebastian Le Livre

Marwan Kenzari … Joe/Yusuf Al-Kaysani

Luca Marinelli … Nicky/Nicolo di Genova

Chiwetel Ejiofor … James Copley

Harry Melling … Steven Merrick

Van Veronica Ngo … Quynh

Anamaria Marinca … Δρ Meta Kozak

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Greg Rucka

Παραγωγή: A.J. Dix, David Ellison, Marc Evans, Dana Goldberg, Don Granger, Beth Kono, Charlize Theron

Μουσική: Volker Bertelmann, Dustin O’Halloran

Φωτογραφία: Barry Ackroyd, Tami Reiker

Μοντάζ: Terilyn A. Shropshire

Σκηνικά: Paul Kirby

Κοστούμια: Mary E. Vogt

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Video-on-Demand.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Old Guard

Ελληνικός Τίτλος: Η Παλιά Φρουρά

Σεναριακή Πηγή

  • Κόμικ: The Old Guard των Greg Rucka, Leandro Fernandez.

Παραλειπόμενα

  • Η Gina Prince-Bythewood έγινε η πρώτη έγχρωμη γυναίκα σκηνοθέτις που ανέλαβε μεγάλου μπάτζετ διασκευή κόμικ.
  • Το Netflix αγόρασε τα δικαιώματα για αποκλειστική διανομή από τον Μάρτιο του 2019.
  • Βασίζεται στο πρώτο κόμικ βιβλίο ενός πεντάπτυχου, με το Netflix να έχει άμεσα στα σχέδια ένα σίκουελ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 18/7/2020

Είναι φανερά τα θετικά στοιχεία που μπολιάζει η Gina Prince-Bythewood μέσα στο παραδοσιακού τύπου μπλοκ-μπάστερ, κάτι που αξίζει μιας μνείας. Σπάνια παρακολουθούμε μια ταινία του είδους που επιμένει τόσο στους χαρακτήρες της (και μαζί στις ερμηνείες της), και παρότι αυτοί ακολουθούνται από υπερφυσικές δυνατότητες, είναι πιο προσγειωμένοι από τόσους και τόσους στο σινεμά που τις στερούνται. Τι γίνεται όμως όταν η «κουλτούρα» εισβάλει τόσο δυναμικά σε ένα σινεμά καθαρής ψυχαγωγίας;

Για να εξηγούμαστε, πριν από όλα, το κουλτούρα είναι σε εισαγωγικά. Δεν έχουμε κάτι φιλοσοφικό εδώ ως προκείμενο, ούτε το θέμα της αθανασίας πιάνεται σε σημεία να βγάζει διαλογικό ζουμί. Το όλο ζήτημα αρχίζει και τελειώνει πάνω στην ανάπτυξη συγκεκριμένων ηρώων δράσης, που έχοντας υπό «κανονικές» συνθήκες τόσα χρόνια ύπαρξης, θα έπρεπε να έχουν ξεπεράσει και τον Νίτσε. Μιλάμε λοιπόν καθαρά για όρους ψυχαγωγίας, κι ως προς αυτούς η σκηνοθέτις σέβεται επί των βασικών το σκεπτόμενο κομμάτι του κοινού της.

Πέρα όμως από τα βασικά, υπάρχει ένα κενό. Και το κενό αυτό εμφανίζεται από την πολλή ώρα που η ανάπτυξη των χαρακτήρων «μασάει» χρόνο από το θέαμα. Η δράση δεν είναι τόση που να σε γεμίζει, και κυριότερα όλων δεν είναι χορταστική για όσο κρατάει (αν ήταν, δεν θα ήταν μειονέκτημα το «μάσημα»). Εδώ είμαστε πολύ κοντά στον πλανήτη των τετριμμένων, ή τουλάχιστον σε εικόνες που λίγο-πολύ έχουμε ήδη δει πολλάκις. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν ξοδεύτηκε και τόσο δα το Netflix, τουλάχιστον όχι τόσο όσο θα άρμοζε για τα σύγχρονα δεδομένα σε μια παρόμοια παραγωγή.

Εν συντομία, έχουμε μια ταινία που έχει γυριστεί με τα βασικά που θα την όριζαν ως ένα εγκεφαλικό Χαϊλάντερ, αλλά από την άλλη σε κάνει να αναπολείς ακόμα τον «ορίτζιναλ» που σε κέρδιζε ως παραμύθι δράσης. Τίποτα λοιπόν το πρωτότυπο εδώ που θα άξιζε να αφήσει εποχή, εκτός από την επιβεβαίωση μιας γενικής τάσης των μπλοκ-μπάστερ ότι αρχίζουν να σέβονται επί των βασικών το κοινό τους (κάτι στο οποίο αχνοφαίνεται ότι έχει συμβάλει και η συγκεκριμένη πλατφόρμα). Λίγο κι αυτό δεν το λες.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.