Σε αυτή τη μετα-αποκαλυπτική ιστορία, ο Όγκουστιν, ένας επιστήμονας που έχει παραμείνει μόνος στην Αρκτική, αγωνίζεται να αποτρέψει την επιστροφή στον πλανήτη της Σάλι και άλλων αστροναυτών, μετά από μια μυστηριώδη παγκόσμια καταστροφή στη Γη.

Σκηνοθεσία:

George Clooney

Κύριοι Ρόλοι:

George Clooney … Augustine Lofthouse

Felicity Jones … Iris ‘Sully’ Sullivan

Kyle Chandler … Mitchell

David Oyelowo … διοικητής Gordon Adewole

Tiffany Boone … Maya

Demian Bichir … Sanchez

Caoilinn Springall … Iris

Sophie Rundle … Jean

Ethan Peck … Augustine Lofthouse (νεαρός)

Tim Russ … Mason Mosley

Miriam Shor … η σύζυγος του Mitchell

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Mark L. Smith

Παραγωγή: George Clooney, Bard Dorros, Grant Heslov, Keith Redmon, Cliff Roberts

Μουσική: Alexandre Desplat

Φωτογραφία: Martin Ruhe

Μοντάζ: Stephen Mirrione

Σκηνικά: Jim Bissell

Κοστούμια: Jenny Eagan

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Video-on-Demand.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Midnight Sky

Ελληνικός Τίτλος: Ο Ουρανός του Μεσονυχτίου

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Good Morning, Midnight της Lily Brooks-Dalton.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ ειδικών εφέ.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα μουσικής.
  • Υποψήφιο για Bafta ειδικών εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Ερμηνευτική επανεμφάνιση στον κινηματογράφο για τον George Clooney από το 2016.
  • Η Felicity Jones έμεινε έγκυος μετά που πήρε τον ρόλο, και ο Clooney υπέδειξε αυτός να ξαναγραφεί ο χαρακτήρας για έγκυο γυναίκα.
  • Ο Clooney έχασε 11 κιλά για τον ρόλο.
  • Μια σκηνή σε χιονοθύελλα γυρίστηκε σε συνθήκες ανέμων 80 χιλιομέτρων ανά ώρα, και θερμοκρασία κάτω των 40 βαθμών Κελσίου.
  • Το Netflix ανάλαβε την παγκόσμια διανομή, αλλά προηγήθηκε επιλεγμένη κυκλοφορία στις αίθουσες.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 26/1/2020

Θαυμαστός για αρκετούς λόγους κι εδώ ο George Clooney, αλλά σκηνοθετικά είναι μία στα πάνω και μία στα κάτω. Ως δημιουργός δεν έχει βρει ακόμα ένα προσωπικό ύφος, κάτι που δυσκολεύει στα έργα του την αποζήτηση μιας ξεχωριστής ταυτότητας. Πάει γενικά όπου τον πάει το σενάριο, αλλά καλό θα ήταν να «σκληρύνει» αρκετά, ώστε να βγει αυτό το πλούσιο εσωτερικό του χάρισμα (κάτι που δεν κρύβεται στις ερμηνείες του) και προς τα έξω.

Πάνω από όλα, όμως, ο 59χρονος πια Clooney είναι «παίκτης ομάδας». Μοιράζει τη δική του ευθύνη ως σκηνοθέτης με το καστ και το επιτελείο του. Έτσι, και πάλι εδώ παίρνει σπουδαία πράγματα από τους ηθοποιούς του, ενώ η εικόνα που μας συντροφεύει στη θέαση μας είναι το λιγότερο πανέμορφη. Αιχμή σε αυτά η προσωπική του ερμηνεία, η χαρά ομφαλών που ονομάζεται Caoilinn Springall, και όλο το τεχνικό επιτελείο που προσφέρει μια ροή αβίαστη, ακόμα κι αν το θέμα ρέπει επικίνδυνα προς το να μας κουράσει. Όλα αυτά βέβαια συνοψίζουν μια ενδιαφέρουσα επί του συνόλου ταινία, που διέπεται από έναν καλοπροαίρετο ανθρωπισμό, και βγάζει προς τα έξω την ένταση των γυρισμάτων υπό αντίξοες συνθήκες. Μα τι κρίμα αυτά να μη συνδυάζονται με κάτι το αληθινά δυνατό.

Καταρχάς, έχουμε ακόμα μια ταινία που θέλει να σε αιφνιδιάσει στο φινάλε. Πολύ εύκολο να την ξεσκεπάσεις, αλλά και να μην το βάλεις στον νου σου, δεν έχει απώτερο νόημα. Κι αυτό επειδή η νοηματική του φιλμ είναι απλούστερη κι από μια ταινία της Disney, από αυτές που πρέπει να είσαι συνώνυμο του «Σκρουτζ» για να κερδίσεις από τα διδάγματα της. Από την άλλη, το «twist» υποβιβάζει επί της ουσίας τη δυναμική, που από τον απόλυτο ουμανισμό υποβιβάζεται στο προσωπικό δράμα.

Μπορεί το κυριότερο πρόβλημα στην παρούσα περίπτωση να το αγγίξαμε ήδη, αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα. Εν έτει 2020, ο θεατής δεν ικανοποιείται εύκολα, όπως αντίστοιχα ένας θεατής του 1930 ή του 1940. Και η ταινία του Clooney φέρει μια απλότητα εκείνων των καιρών, όπου δύο μικρά ξεσπάσματα ήταν όσα μπορούσε να δώσει μια παραγωγή γυρισμένη σε ακραίες συνθήκες. Το φανερά υψηλό μπάτζετ έχει αναλωθεί στο σκηνικό, τεχνητό ή φυσικό, και δεν έχουν μείνει πολλά που θα χρησίμευαν για να σπάει συχνότερα το αρκετά μονότονο ύφος. Είναι μεν δράμα και δεν το κρύβει, αλλά θα έπρεπε να είναι και πολύ πιο σινεφιλικό (κι εδώ είναι που ελέγχονται οι δυνατότητες του δημιουργού Clooney) ώστε να βγει μέσα από τα έγκατα του αυτό το κάτι που θα σου αποτυπώνονταν ως εικόνα. Το αδύναμο σενάριο δεν παρακάμπτεται από τις δυνατές ερμηνείες, και το πηλίκο είναι εντέλει ουδέτερο.

Κρατάμε έναν George Clooney ως ερμηνευτή σε μία από τις ουσιαστικότερες εμφανίσεις του, το πρόσωπο της μικρούλας Springall που είναι ένας κόσμος ολάκερος μόνο του, και προσπαθούμε μόνοι μας να δώσουμε ουσία σε κάτι που είχε την ικανότητα να αναδειχθεί σε σύγχρονο ουμανιστικό παραμύθι, αλλά έλλειπε από μέσα του η δημιουργική σπίθα που θα το πήγαινε στα αστέρια.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.